ความบังเอิญที่ตั้งใจ

“ถ้าพี่จะมานั่งจ้องหน้ากันขนาดนี้ แนะนำให้ไปลงทะเบียนเรียนวิชาจ้องตาแทนวิศวะเถอะค่ะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของปันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหอสมุดส่วนกลางในช่วงหัวค่ำ เธอไม่ได้เงยหน้าจากสมุดสเก็ตช์ภาพร่างโครงสร้างที่เต็มไปด้วยตัวเลขและเส้นสายซับซ้อน แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงนั่นบอกได้ชัดเจนว่าเธอกำลังเสียสมาธิเพียงใด คิมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วยาวของเขายังคงหมุนปากกาเล่นไปมาบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างที่ใครๆ ในคณะมักจะได้รับ แต่กลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปันสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ดูขัดกับภาพลักษณ์เฮดว้ากจอมดุของเขาอย่างสิ้นเชิง “พี่ไม่ได้จ้องหน้าเราหรอกนะปัน... พี่แค่กำลังสงสัยว่า สมการตรงบรรทัดที่สามนั่น พี่สอนให้คิดไปทางขวา ทำไมเราถึงพยายามจะแก้โจทย์ด้วยวิธีทางซ้ายล่ะ หืม?” คำพูดเรียบเรื่อยของคิมทำให้ปันชะงัก เธอวางดินสอลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงข้าม ทันทีที่สายตาประสานกัน จังหวะหัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ แววตาของคิมในตอนนี้ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่ในห้องเชียร์ แต่มันกลับมีความลึกซึ้ง... เหมือนเขามองทะลุไปถึงความคิดที่เธอพยายามซ่อนไว้ “มันคือทางลัดค่ะพี่คิม... บางทีความพยายามเดินตามรอยใครเป๊ะๆ มันก็ไม่ได้แปลว่าจะถึงจุดหมายได้เร็วกว่าเสมอไปหรอกนะ” คิมชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นความหม่นหมองที่พาดผ่านดวงตาของเด็กสาวตรงหน้า ปมเรื่องความคาดหวังของครอบครัวที่ปันแบกไว้ดูเหมือนจะรัดแน่นขึ้นทุกวัน และเขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่สังเกตเห็นว่าภายใต้รอยยิ้มสดใสของเฟรชชี่คนนี้ มันมีรอยร้าวเล็กๆ ซ่อนอยู่ “ทางลัดบางครั้งก็มีกับดักนะ” คิมพูดเสียงต่ำลง “ถ้าไม่ระวัง อาจจะตกลงไปโดยไม่มีใครดึงขึ้นมาทัน” ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของนักศึกษาคนอื่นที่นั่งอยู่ห่างออกไป ปันก้มหน้ามองงานของตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เขียนอะไรเพิ่ม เธอกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเขา... มันเป็นคำเตือนเรื่องการเรียน หรือเป็นคำเตือนถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับชีวิตของเธอกันแน่ ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หอสมุดกลายเป็นจุดนัดพบโดยบังเอิญที่ทั้งคู่ต่างก็รู้กันดีว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญนัก ปันมักจะมาจับจองโต๊ะมุมในสุดหลังจากเลิกกิจกรรมรับน้อง เพื่อหนีจากเสียงอึกทึกและความกดดัน ส่วนคิม... เขาอ้างเสมอว่ามาหาข้อมูลทำงานวิจัย แต่สายตาของเขามักจะคอยชำเลืองมองแผ่นหลังเล็กๆ นั่นอยู่เสมอ “นี่ปัน” คิมเรียกชื่อเธอเบาๆ อีกครั้ง “ถ้าวันหนึ่ง... ความบังเอิญที่ปันพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อให้ได้เจอกันในที่แบบนี้ มันกลายเป็นเรื่องจริงที่ทุกคนรู้ขึ้นมา ปันคิดว่าเราจะรับมือยังไง?” ปันชะงักดินสอที่ถืออยู่ มือของเธอสั่นเล็กน้อยจนปลายไส้ดินสอหักลงบนกระดาษเป็นรอยดำปื้นใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ คำถามของคิมเหมือนการเปิดไพ่ใบสำคัญที่เธอไม่พร้อมจะหงาย “พี่คิมพูดเรื่องอะไรคะ?” คิมไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบดบังแสงไฟสีนวลจนใบหน้าของเขากลายเป็นครึ่งมืดครึ่งสว่าง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหูของปัน “ในเมื่อปันเลือกที่จะก้าวเข้ามาในเกมที่พี่วางไว้... ปันก็ควรจะเตรียมตัวรับมือกับจุดจบของมันด้วย” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบกระเป๋าและเดินจากไป ทิ้งให้ปันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองชุด ความสับสนถาโถมเข้ามาในอก หรือว่าสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นความบังเอิญระหว่างเรา ที่จริงแล้วเป็นแผนการที่เขาวางไว้เพื่อ 'จัดการ' กับเธอตั้งแต่แรก? เสียงฝีเท้าของคิมเงียบหายไปในโถงทางเดิน ปันรีบเก็บของด้วยมือที่สั่นเทา เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักประตูทางออกนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัวขึ้นมา หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากบัญชีนิรนามที่ส่งมาเมื่อครู่ 'เหยื่อรายต่อไป... เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว หันกลับไปมองข้างหลังสิ ปัน' ปันค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่มุมมืดของชั้นหนังสือ ไม่ใช่คิม... แต่เป็นน้ำหวาน เพื่อนสนิทของเธอที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาที่มองมานั้นว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “น้ำหวาน... แกมาทำอะไรที่นี่?” ปันเอ่ยถามเสียงสั่น น้ำหวานขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่าขนลุกเกินกว่าจะเป็นเพื่อนสาวที่แสนร่าเริงของเธอ “ฉันก็มาดูว่า ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของพี่คิม... จะรอดไปได้อีกนานแค่ไหนน่ะสิ” ความจริงที่ค่อยๆ ปริแตกออกมาทำให้โลกของปันหมุนคว้าง เธอไม่ใช่คนเดียวที่กำลังถูกจับตามอง แต่เธอกำลังติดอยู่ในตาข่ายที่ทุกคนรอบตัวเป็นผู้เล่น และดูเหมือนว่าพี่คิม... จะไม่ใช่พระเอกในนิยายเรื่องนี้อย่างที่เธอเคยฝันถึง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาความรักนี้ไปพร้อมกับปันนะคะ