หลังกำแพงความเย็นชา

“ถ้ามึงจะทำหน้าเหมือนคนกินยาขมแบบนั้น ก็วางไอ้ไขควงนั่นลงเถอะปัน ก่อนที่มันจะทิ่มมือมึงเลือดสาด” น้ำหวานกระแทกแก้วชานมไข่มุก (ที่วันนี้ลดหวานเหลือแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ตามคำสั่งหมอ) ลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนดัง *ปึก* จนปันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ “กูแค่สงสัย... ทำไมพี่คิมต้องทำเหมือนเกลียดขี้หน้ากูขนาดนั้น ทั้งที่กูยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนอกจากเดินชนเขานิดหน่อยตอนรับน้อง” ปันบ่นอุบ นิ้วเรียวหมุนไขควงในมือเล่นจนหัวน็อตถลอก “หรือหน้ากูมันดูเหมือนตัวสร้างปัญหาตั้งแต่วันแรก?” “เขาไม่ได้เกลียดมึงหรอกปัน” น้ำหวานหรี่ตามองเพื่อนสนิท “เขาแค่มีกำแพง... กำแพงที่สูงจนกูว่าแม้แต่พายุทอร์นาโดก็พัดให้พังไม่ได้ คนแบบพี่คิมน่ะ ถ้าไม่สนิทจริง ไม่มีทางเห็นไส้เห็นพุงหรอก แต่อย่าไปใส่ใจเลย ไปหาอะไรกินกันดีกว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะโว้ย” ปันพยักหน้าส่งๆ แต่สายตายังคงกวาดมองไปทั่วลานกิจกรรมวิศวะที่เริ่มเงียบเหงาลงหลังจากแสงอาทิตย์ลับขอบตึกคณะไปเมื่อครู่ ปันอ้างว่าลืมสมุดโน้ตไว้ในห้องพักรุ่นพี่และขอแยกตัวออกมา น้ำหวานไม่ได้ทักท้วงอะไร ปล่อยให้เพื่อนเดินไปตามทางเดินปูนเปลือยที่ทอดตัวยาวลัดเลาะไปหลังอาคารปฏิบัติการ กลิ่นอับชื้นของดินและพืชพรรณหลังอาคารทำให้ปันต้องชะลอฝีเท้าลง เสียงฝีเท้าของเขาเบาหวิวราวกับขนนก ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำที่มักจะตะคอกสั่งการในฐานะเฮดว้ากในตอนกลางวัน กลับเปลี่ยนโทนเป็นความอ่อนโยนที่ปันไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากผู้ชายคนนี้ “ไอ้ตัวเล็ก... เจ็บมากไหม หืม?” ปันหยุดกึก หลบหลังต้นไทรใหญ่ใจเต้นระรัว ภาพตรงหน้าคือ ‘พี่คิม’ ในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ย เนกไทถูกปลดออกจนดูสบายตา เขากำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นดินที่เปียกแฉะ ในอ้อมแขนของเขามีลูกแมวลายสลิดตัวจ้อยที่ขาหน้าดูเหมือนจะผิดรูป คิมไม่ได้ทำหน้าดุเหมือนตอนอยู่หน้าแถว แต่เขากำลังใช้ปลายนิ้วเกาใต้คางมันอย่างแผ่วเบา “วันนี้อดทนเก่งมากนะ... เดี๋ยวหมอเขาก็มาดูให้แล้ว ไม่ต้องกลัว” น้ำเสียงนั้นสั่นไหวนิดๆ ปันแทบลืมหายใจ เขาเห็นพี่คิมที่คนทั้งคณะเกรงกลัว กำลังหยิบเศษขนมปังจากกระเป๋าเสื้อมาบิเป็นชิ้นเล็กๆ ป้อนให้เจ้าตัวน้อยด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่มั่นคง แววตาของคนที่รู้จักความเจ็บปวดดีจนไม่อยากให้ใครต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง ปันเผลอก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า... กิ่งไม้แห้งใต้รองเท้าผ้าใบกลับส่งเสียง *กรอบ* ดังลั่นในความเงียบ คิมชะงัก ร่างสูงตระหง่านลุกขึ้นยืนในทันที สัญชาตญาณนักล่าทำให้เขากลับมาอยู่ในโหมดป้องกันตัวในเสี้ยววินาที เขาหันขวับมามองทางที่ปันแอบอยู่ ดวงตาคมกริบนั้นวาวโรจน์ด้วยความระแวง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ทำเอาปันตัวเย็นเฉียบไปถึงกระดูกสันหลัง “แอบดูคนอื่นแบบนี้ มันเป็นงานอดิเรกของเด็กวิศวะรุ่นนี้หรือไง?” คิมก้าวเข้ามาหาปันด้วยท่าทีคุกคาม ระยะห่างลดลงจนปันได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มและกลิ่นฝนจากตัวอีกฝ่าย คิมขยับหน้าเข้ามาใกล้จนปันต้องถอยหลังจนแผ่นหลังติดกับผนังปูนเปลือยที่เย็นจัด “ผม... ผมแค่เดินผ่านมา ผมไม่ได้ตั้งใจ...” ปันพยายามหาเสียงตัวเองให้เจอ แต่ดูเหมือนคำพูดจะติดอยู่ในลำคอ คิมไม่ได้ฟังคำแก้ตัว เขาโน้มตัวลงมา กักขังปันไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับผนัง ดวงตาคมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของปัน ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีประหม่า “ถ้าอยากรู้เรื่องของฉันมากขนาดนั้น...” คิมกระซิบ เสียงนั้นต่ำจนน่าขนลุก “ก็เตรียมใจไว้ให้ดี เพราะถ้าฉันเริ่มเปิดกำแพงนี้ขึ้นมาเมื่อไหร่... ต่อให้เธออยากจะหนี เธอก็ไม่มีทางทำได้อีกต่อไป” ทันใดนั้น มือถือในกระเป๋ากางเกงของปันก็สั่นรัว มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากน้ำหวานที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่สว่างวาบในความมืด: *‘ปัน! รีบหนีมาเร็ว พี่คิมกำลังบ้า! เมื่อกี้มีคนเห็นเขาทะเลาะกับอดีตแฟนกลางลานจอดรถ เรื่องมันใหญ่กว่าที่คิด มึงอย่าไปยุ่งกับเขาเด็ดขาด!’* ปันเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า คิมไม่ได้อ่านข้อความนั่น แต่เขากลับหัวเราะในลำคอด้วยความขมขื่น ก่อนจะคว้าข้อมือปันไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่มันคือความสิ้นหวังที่แฝงมากับความต้องการบางอย่าง “ได้อ่านแล้วใช่ไหม?” คิมถามพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก “งั้นก็ตอบมา... ยังอยากจะ ‘พักใจ’ ที่ตรงนี้อยู่หรือเปล่า หรือจะวิ่งหนีไปตามคำสั่งเพื่อนเธอ?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับองศาความรักครั้งนี้ด้วยกันนะครับ รี้ดที่รักทุกคน - ชานมไข่มุกหวานร้อย