สายตาที่เปลี่ยนไป

"ถ้าคิดว่าการทำตัวเป็นเด็กดื้อจะทำให้พี่เห็นใจล่ะก็... ผมบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่านั่นมันคือวิธีที่โง่ที่สุด" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของปัน ความเงียบงันภายในห้องโถงคณะที่เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนเจ็บหน้าอก ปันกอดเอกสารในอ้อมแขนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ทางเดินที่ผู้เป็นพ่อเพิ่งเดินลับไป ก่อนจะเบนสายตากลับมายังร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ไม่ไกล คิม... เฮดว้ากผู้ซึ่งเป็นดั่งกำแพงหินของคณะวิศวะฯ ในวันนี้เขากลับดูต่างออกไป เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยรีดเรียบกริบมีรอยยับย่นเล็กน้อยที่แขนเสื้อจากการกอดอก เขายืนพิงเสาอาคาร สบตาเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก—ไม่ใช่ความดุดันแบบตอนรับน้อง แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ปันนิยามไม่ถูก "พี่คิม..." ปันเรียกเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือจนน่ารำคาญใจ คิมไม่ตอบในทันที เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้ปันรู้สึกถึงไอความร้อนจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการทำกิจกรรมตลอดทั้งวันมันทำให้เธอนึกถึงคำว่า 'โลกแห่งความเป็นจริง' ที่เขาเคยสอน "เธอกำลังพยายามดึงสองโลกมาเจอกัน" คิมพูดขึ้นพลางเหลือบมองซองเอกสารในมือปัน "โลกที่คุณพ่อเธอกำหนดไว้ กับโลกที่เธอเพิ่งเริ่มหัดเดิน... ปัน เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเขาจะยอมให้ลูกสาวตัวเองมาเปื้อนฝุ่นกับงานกิจกรรมไร้สาระแบบนี้" "มันไม่ใช่กิจกรรมไร้สาระนะ!" ปันโต้กลับทันควัน ความโกรธปนน้อยใจแล่นพล่านในอก "สำหรับพี่มันอาจจะดูเป็นแค่เรื่องเล่นๆ แต่สำหรับฉัน... นี่คือที่เดียวที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่ามากกว่าแค่ลูกสาวนักธุรกิจ" คิมแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนายกขึ้นแตะที่คางก่อนจะก้มลงมองเธอ สายตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ปันไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือการ 'สังเกต' "ที่ผมดุ... ที่ผมจู้จี้เรื่องระเบียบวินัย เพราะผมไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเธอเป็นแค่เด็กเส้น" คิมโน้มตัวลงมาจนระยะห่างเหลือเพียงคืบ "แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด... ที่คิดว่าเธอต้องการคำแนะนำเหล่านั้น จริงๆ แล้วเธอกำลังพยายามทำอะไรบางอย่างที่หนักหนาสากรรจ์กว่านั้นมาก" ปันนิ่งอึ้ง สายตาของเขาที่จ้องมองมาทำให้เธอลืมวิธีการหายใจ ที่ผ่านมาเขาอาจจะมองเธอแค่เฟรชชี่คนหนึ่งที่สร้างปัญหา แต่ในเสี้ยววินาทีนี้ เธอรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนไป—คิมกำลังมองเธอในฐานะ 'คนคนหนึ่ง' ที่มีความฝันและบาดแผล "พี่คิม... ทำไมถึง..." "อย่าถาม" เขาสวนขึ้นทันที ก่อนจะคว้าเอกสารในมือเธอไปถือไว้เอง "ขึ้นไปข้างบนเถอะ น้ำหวานรออยู่ไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเคลียร์ให้เอง ว่าทำไมเฟรชชี่คนนี้ถึงมาช้า" ปันยืนตะลึงมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ได้ชื่อว่าเฮดว้ากกำลังเดินมุ่งหน้าไปจัดการเรื่องยุ่งยากที่เธอทำไว้ ความรู้สึกหน่วงๆ ในใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่หาสาเหตุไม่ได้ ปันไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าดุๆ นั่น คิมกลับคอยสังเกตความพยายามของเธอมาโดยตลอด "นี่! ยัยปัน! ยืนบื้อทำไมตรงนั้น เดี๋ยวพี่คิมเขาก็หันกลับมาตวาดใส่หรอก" เสียงของน้ำหวานดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเพื่อนสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบมาคว้าแขนเธอ "น้ำหวาน..." ปันพึมพำ "เมื่อกี้... พี่คิมเขา..." "พี่คิมทำไม? อ๋อ... เรื่องที่เขาเพิ่งเข้าไปคุยกับคุณพ่อเธอใช่ไหม? ฉันเห็นนะเว้ย ตอนที่เขาคุยกันหน้าตึก พี่คิมน่ะไม่ได้ยอมแพ้เลยนะ เขาเถียงแทนเธอแบบชนิดที่ว่า... พี่ปีสามคนอื่นยังอ้าปากค้างกันหมด" น้ำหวานกระซิบด้วยแววตาเป็นประกาย "แกไม่ได้ตาฝาดหรอก ปัน... ดูเหมือนว่าเฮดว้ากคนนี้จะไม่ได้แค่สั่งให้เราทำตามกฎแล้วล่ะ" คำพูดของเพื่อนสนิทเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจปัน ความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับมันไว้เริ่มขยายตัว ทว่า ในขณะที่ปันกำลังจะก้าวเดินตามน้ำหวานไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากระโปรงก็สั่นเตือนรัวๆ เธอหยิบมันขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ แต่อ่านเพียงประโยคแรก ปันก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงจนน้ำหวานที่เดินนำหน้าต้องหันกลับมามอง 'กลับบ้านเดี๋ยวนี้ หรือจะให้พ่อทำลายที่ที่แกเรียกว่าบ้านอีกแห่งให้พินาศไปด้วย' ปันหน้าซีดเผือด ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ฉายซ้ำในหัว แต่คราวนี้มันไม่ได้มีแค่ความขัดแย้ง... มันมีความกลัวเข้ามาเป็นตัวแปร คิมหันกลับมามองเธอจากระยะไกล ดวงตาของเขาดูเหมือนจะรับรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเธอในทันที ทว่า ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงประกาศผ่านลำโพงของคณะก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนของสภานักศึกษา "ขออภัยทุกคนที่อยู่ในอาคารขณะนี้... กรุณาออกมารวมตัวกันที่ลานกลางแจ้งทันที มีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นที่ห้องแล็บชั้นสาม... ขอย้ำ มีการบุกรุก!" ชานมไข่มุกหวานร้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 9 ครับ