คำสารภาพในห้องสมุด

"ถ้าพี่คิมยังจะเงียบแบบนี้ ปันว่าเราต่างคนต่างกลับดีกว่าค่ะ" เสียงของปันสั่นเครือเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบงันของโซนหนังสือหายากในห้องสมุดกลาง กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ไม่ต่างจากความรู้สึกอึดอัดที่เกาะกินหัวใจของคนทั้งคู่ คิมที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันยามคุมกิจกรรมรับน้อง บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนคนกำลังจมน้ำ เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากกองรูปถ่ายที่เพิ่งถูกวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา รูปของปันที่กำลังเดินออกจากตึกวิศวะท่ามกลางกลุ่มชายแปลกหน้าที่คอยจับตามอง... มันไม่ใช่แค่การสะกดรอยตาม แต่มันคือคำเตือนที่ขีดเส้นตายถึงตัวตนที่เขาสุดแสนจะเกลียดชังในอดีต "ปัน... พี่ขอโทษ" คิมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวเหมือนคนบ้าแบบนี้ แต่รูปพวกนี้... คนที่ส่งมันมาให้พี่ มันคือคนเดียวกับที่เคยทำลายชีวิตพี่เมื่อสามปีก่อน" ปันชะงัก สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความตัดพ้อเปลี่ยนเป็นความสงสัย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาจนเธอต้องตั้งใจฟังให้ดี "สามปีก่อน พี่เคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อริน เราเป็นเหมือนทุกอย่างของกันและกัน จนกระทั่งวันหนึ่ง พี่ไปรู้เข้าว่าครอบครัวของเธอมีส่วนพัวพันกับธุรกิจสีเทาที่พี่ตั้งใจจะแฉในงานสัมมนาคณะ..." คิมหลับตาแน่น ราวกับกำลังย้อนกลับไปในวันที่โลกทั้งใบพังทลาย "พี่เลือกความถูกต้อง แต่เธอ... เธอเลือกการแก้แค้น เธอปล่อยข่าวลือที่ทำลายชื่อเสียงพี่ ย่ำยีเกียรติของครอบครัวพี่ จนพี่ต้องหนีไปพักใจอยู่เกือบปี" ปันรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรูปพวกนั้น ความกลัวที่เขาแบกรับไม่ใช่ความกลัวในฐานะนักศึกษาทั่วไป แต่มันคือความกลัวจากการสูญเสียบุคคลสำคัญไปเพราะความแค้นของผู้มีอิทธิพล "แล้วรูปพวกนี้ล่ะคะ?" ปันถามเบาๆ พลางใช้นิ้วเขี่ยภาพถ่ายใบหนึ่งที่เป็นรูปเธอ "ทำไมเขาถึงต้องส่งรูปปันมาให้พี่?" "เพราะเขาต้องการจะบอกว่า ต่อให้พี่จะระวังตัวแค่ไหน คนรอบตัวพี่ก็ไม่เคยปลอดภัย" คิมเงยหน้าขึ้น สบตาปันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง "ปัน... พี่เกลียดตัวเองที่พาเธอมาอยู่ในจุดที่อันตรายแบบนี้ ถ้าวันหนึ่งพี่ต้องเลือก ระหว่างการทำตามอุดมการณ์ของตัวเองกับการรักษาชีวิตของคนที่พี่รัก... พี่กลับไม่มั่นใจเลยว่าพี่จะเลือกทางไหน" ห้องสมุดเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง ปันรู้สึกเหมือนกำแพงในใจที่เคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากพี่เฮดว้ากสุดโหดคนนี้กำลังค่อยๆ พังทลายลง ความเห็นอกเห็นใจถาโถมเข้ามาจนเธอแทบหายใจไม่ออก "พี่คิมฟังปันนะคะ" ปันเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของเขาไว้ "ปันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น และปันก็ไม่ได้เข้ามาในชีวิตพี่เพื่อที่จะให้พี่คอยปกป้องฝ่ายเดียว เราต่างมีอดีตที่เจ็บปวด แต่เราไม่จำเป็นต้องให้มันมาขีดเขียนอนาคตของเราอีก... ถ้าพี่จะสู้ ปันก็จะอยู่ข้างๆ พี่เอง" สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของปันทำให้คิมชะงัก ความโกรธเกรี้ยวที่เคยก่อตัวในอกถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่อนโยนและรุนแรงพอจะฉุดเขาขึ้นจากหลุมลึก เขามองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ความมุ่งมั่นในแววตาของเธอทำให้เขารู้สึกว่า เขาไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป "ขอบคุณนะปัน ขอบคุณที่ยังเชื่อใจคนขี้ขลาดอย่างพี่" "ปันไม่ได้เชื่อใจคนขี้ขลาดค่ะ ปันเชื่อใจ 'พี่คิม' คนที่กล้าเผชิญหน้ากับทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ถูกต้อง" เธอคลี่ยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคิมเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะอบอุ่นไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง แสงไฟในห้องสมุดกระพริบถี่ๆ สองสามครั้งราวกับสัญญาณเตือน คิมรีบกระชากตัวปันเข้ามาใกล้เขาอย่างสัญชาตญาณ ดวงตาคมวาวโรจน์จ้องไปที่เงามืดที่ทอดตัวยาวเข้ามาจากประตูทางเข้า ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับซองจดหมายสีแดงในมือ เขาไม่ได้มองคิมเลยสักนิด สายตาของคนแปลกหน้านั้นจ้องเขม็งมาที่ปันด้วยความเยือกเย็น ก่อนจะทิ้งประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบ "จดหมายจากริน... เธอฝากมาบอกว่า 'เกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในงานคืนสู่เหย้าคืนพรุ่งนี้' เท่านั้นเองครับ" มือถือของปันที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นรัวขึ้นทันที หน้าจอโชว์ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ว่า 'หันไปมองหน้าต่างข้างหลังคุณสิ... แล้วคุณจะรู้ว่าความรักที่แท้จริงมันหอมหวานแค่ไหนก่อนที่มันจะมอดไหม้ไป' ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนบีบคั้นหัวใจไปพร้อมกับปันและคิมนะคะ