ความดื้อรั้นของคนพี่

“ฉันไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว... สิ่งที่ฉันต้องการคือความชัดเจน พี่คิมจะให้ได้ไหมคะ?” น้ำเสียงของปันสั่นเครือ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชมรมเชียร์ที่เหลือเพียงเราสองคน กลิ่นอายของฝุ่นผงจางๆ และคราบน้ำยาถูพื้นยังคงอบอวล แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความอึดอัดที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของปันที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวังที่บาดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด คิมยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานยาว ตัวตนของเขาที่เคยสง่างามและน่าเกรงขามในฐานะเฮดว้ากดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดราวกับต้องการปลดปล่อยก้อนความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน “ปัน... พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้” “คำว่า ‘ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้’ มันแก้ไขอดีตไม่ได้หรอกนะคะ” ปันสวนกลับทันควัน เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีจากความอึดอัดนี้ แต่คิมก้าวฉับเดียวไปดักหน้าไว้ มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การรั้งเพื่อกักขัง แต่เป็นการรั้งเพื่อขอโอกาส “ฟังพี่ก่อน ปันอาจจะคิดว่าพี่เข้าหาเพราะเกม หรือเพราะคำสั่งของใครบางคน แต่ทุกวินาทีที่พี่อยู่กับปัน... มันคือความจริงใจที่พี่ไม่เคยให้ใครมาก่อน” ปันเงยหน้ามองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยสั่นไหว เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขา แต่มันเพียงพอหรือยังที่จะให้อภัย? ความลับเรื่อง ‘อดีต’ ที่เขายังคงปิดบังไว้เหมือนเงาที่ไล่ตามตัวเขาอยู่ตลอดเวลานั่นต่างหากที่ทำให้กำแพงในใจของเธอยังคงตั้งตระหง่าน “ถ้ามันเป็นความจริงใจ ทำไมถึงต้องมีความลับ? ทำไมต้องมีเรื่องที่ปันเพิ่งมารู้เอาตอนที่สายเกินไปคะพี่คิม” เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “พี่เป็นคนดื้อรั้น... ดื้อรั้นที่จะแบกทุกอย่างไว้คนเดียว จนลืมไปว่าคนข้างๆ เขาก็มีความรู้สึกเหมือนกัน” คิมนิ่งอึ้ง คำพูดของเธอเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม เขาเผลอกัดกรามแน่น ความดื้อรั้นที่เธอว่ามันคือเกราะป้องกันตัวที่เขาใช้มาตลอดสามปีในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เขาเชื่อมาตลอดว่าการเงียบคือการปกป้อง แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักว่า ความเงียบนั้นแหละคือสิ่งที่ทำลายทุกอย่างลง “พี่ผิดเอง” เขาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า “พี่กลัว... กลัวว่าถ้าปันรู้ความจริงเรื่อง ‘คนนั้น’ ปันจะมองพี่ไม่เหมือนเดิม พี่กลัวจะเสียคนที่ทำให้พี่อยากเป็นคนที่ดีขึ้นไป” ปันนิ่งไปครู่หนึ่ง คำสารภาพของเขามันทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ ความสัมพันธ์ของพวกเราเหมือนเส้นกราฟที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่กลับมีรอยร้าวเล็กๆ ที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะรับน้ำหนักของความเชื่อใจไม่ไหว “พี่คิดว่าปันเป็นคนแบบไหนคะ? คนที่ตัดสินใครเพียงเพราะอดีตงั้นเหรอ?” เธอถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น “พี่ดูถูกความรู้สึกของปันมากนะคะ ถ้าพี่คิดว่าปันจะรับไม่ได้... พี่ก็ไม่ควรเริ่มมันตั้งแต่แรก” “ปัน! พี่ไม่ได้ดูถูก... แต่พี่...” “พอเถอะค่ะ” ปันตัดบทก่อนที่เขาจะได้แก้ตัวต่อ “เราต่างคนต่างอยู่กันสักพักดีกว่า ปันต้องกลับไปทบทวน... ทบทวนว่าที่ผ่านมา ปันรู้จักพี่คิมคนนี้จริงๆ หรือแค่รู้จักคิมที่พี่อยากให้ปันเห็นกันแน่” ปันเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้คิมยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในห้องประชุม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศราวกับเยาะเย้ยความโง่เขลาของเขา คิมยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างแรง เขาพ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นของตัวเองอย่างหมดรูป ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องประชุมเพื่อตามเธอไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตู เมื่อเงาที่ทอดยาวผ่านประตูเข้ามาหยุดลงตรงหน้าเขา คิมก็ต้องชะงักงัน ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เขาไม่ได้พบเจอมานานหลายปี ยืนยิ้มเย็นเยียบอยู่ตรงนั้น... รอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของคิมเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ “แกคิดเหรอว่าเรื่องทุกอย่างมันจะจบลงง่ายๆ แบบนี้ คิมหันต์... ในเมื่อความจริงเรื่อง ‘เงินก้อนนั้น’ กำลังจะถูกเปิดโปง ถ้าแกไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง คนที่แกพยายามปกป้องอยู่ตอนนี้... จะต้องเป็นคนรับกรรมแทนแกเอง!” คิมตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นรูปถ่ายในมือของอีกฝ่าย มันคือรูปของปันที่กำลังเดินออกจากตึกวิศวะในขณะนี้ ความกลัวที่เคยมีกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกมาในดวงตา เขาจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายเธอ... แม้เขาต้องพังพินาศลงด้วยมือของตัวเองก็ตาม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเติบโตไปกับปันและคิมนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมค่ะ! - ชานมไข่มุกหวานร้อย -