อุปสรรคจากรุ่นพี่ขี้อิจฉา

"นี่... คิดว่าตัวเองเป็นใครกันคะ ถึงได้ทำตัวสนิทสนมกับพี่คิมจนออกหน้าออกตาแบบนั้น" น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความจงเกลียดจงชังดังขึ้นทันทีที่ปันก้าวพ้นประตูห้องสมุดคณะไปเพียงไม่กี่ก้าว เธอชะงักฝีเท้า สายตาที่ยังคงวูบไหวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความงุนงง ‘พาย’ รุ่นพี่ปีสี่ดีกรีดาวคณะในอดีต ยืนกอดอกพิงผนังตึกด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบภายใต้ชั้นหนาของเครื่องสำอางจ้องมองมายังปันราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นๆ ปันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ปันไม่เข้าใจที่พี่พายพูดค่ะ เราแค่... ทำงานกลุ่มด้วยกันตามหน้าที่" "หน้าที่เหรอ?" พายหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาประชิดตัวปันจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าเวียนหัว "หน้าที่ของเฟรชชี่น่ะ คือการเจียมตัว ไม่ใช่การใช้ความอ่อนแอหรือมารยามาเรียกร้องความสนใจจากพี่ปีสามที่เขาฉลาดพอจะรู้ทันคนอย่างเธอ" ปันกำสายกระเป๋าสะพายแน่น ความรู้สึกอึดอัดตีตื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่คนชอบหาเรื่องใคร และยิ่งเกลียดการถูกกล่าวหาด้วยเรื่องไม่จริงที่สุด "ปันขอโทษนะคะถ้าทำให้พี่พายเข้าใจผิด แต่ปันไม่มีเจตนาอย่างที่พี่พูดเลยค่ะ" "ไม่มีเจตนาหรือว่าแกล้งซื่อ?" พายเหยียดยิ้มร้ายกาจ นิ้วเรียวยาวชี้หน้าปัน "อย่าลืมนะว่าที่นี่วิศวะ ใครที่เล่นเกมไม่เป็นก็เตรียมตัวกระเด็นออกไปได้เลย อย่าให้พี่ต้องลงมือจัดการด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้" พายเดินกระแทกไหล่ปันจนร่างเล็กเซไปข้างหลัง ทิ้งให้ปันยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงในใจ น้ำหวานที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาทันที "ยัยพายนั่นมันเป็นบ้าอะไรของมัน! กล้าดียังไงมาขู่แกแบบนี้" น้ำหวานโวยวายด้วยความเดือดดาล พลางสำรวจเพื่อนสนิทอย่างเป็นห่วง "ปัน แกอย่าไปฟังมันมากนะ พี่คิมเขารู้ว่าอะไรเป็นอะไร เขาไม่ปล่อยให้คนพวกนี้รังแกแกง่ายๆ หรอก" "ไม่ใช่เพราะคิมหรอกหวาน..." ปันพึมพำ สายตามองเหม่อไปที่ลานเกียร์ "ปันแค่รู้สึกว่า... ยิ่งเราใกล้กันมากเท่าไหร่ มันเหมือนมีกำแพงหนาๆ คอยกั้นเราสองคนไว้มากขึ้นเรื่อยๆ ปันเหนื่อยที่ต้องคอยระวังตัวจากสายตาคนอื่น" "ถ้าเหนื่อยนัก ก็ไปพักใจกับคนที่ดีพอจะเข้าใจแกสิ" น้ำหวานพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะดึงแขนปันให้รีบเดินหนีจากจุดเกิดเหตุ เพราะเริ่มมีสายตาจากรุ่นพี่คนอื่นๆ หันมามองด้วยความสนใจ ตลอดทั้งบ่าย ปันเอาแต่นั่งใจลอยอยู่ในห้องเรียน เธอไม่ได้ยินแม้แต่นิดว่าอาจารย์สอนเรื่องอะไรในหัวมีแต่ใบหน้าของคิม ประโยคที่เขาเคยทิ้งท้ายไว้ว่า 'อย่าทำให้ฉันต้องรู้สึกกับเธอไปมากกว่านี้เลย' มันยังดังก้องอยู่ในหัวไม่จางหาย จนกระทั่งเย็นวันนั้น ปันต้องเข้าไปเคลียร์งานที่ห้องสภานักศึกษาตามนัดหมาย ความเงียบสงัดภายในห้องชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเห็นร่างสูงของคิมนั่งหันหลังให้ ประตูกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของเขาที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบเอกสาร "มาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "ค่ะ... งานที่ให้แก้ ปันแก้ไขเรียบร้อยแล้วนะคะ" เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นน้อยๆ คิมวางปากกาในมือลง เขาค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับปัน แววตาคู่คมนั้นลึกซึ้งและยากจะอ่านออก เขามองปันตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินบางอย่างในใจ "ทำไมวันนี้ถึงดูเหม่อๆ มีอะไรที่อยากจะบอกฉันไหม?" คิมถามเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน ปันกัดริมฝีปากแน่น "ไม่มีค่ะ... ปันแค่รู้สึกว่าช่วงนี้เหนื่อยๆ นิดหน่อย" "เหนื่อยเพราะเรื่องงาน หรือเหนื่อยเพราะใครบางคนไปพูดอะไรให้เธอฟัง" คิมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาปันทีละก้าวๆ จนหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกกว้างอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ของเขากำลังทำให้เธอขาดสติ "พี่คิม..." ปันเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว คิมโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงนิด "ปัน... เชื่อฉันนะ ว่าเรื่องที่คนอื่นพูดมันไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่เธอและฉันกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตอนนี้" เขาจงใจเว้นวรรคคำพูดนั้นให้คนตัวเล็กหัวใจเต้นรัว ก่อนจะใช้มือหนายันขอบโต๊ะขนาบข้างตัวเธอไว้ ปันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของคิมในตอนนี้ไม่ได้มีความดุร้ายแบบเฮดว้าก แต่มันมีความโหยหาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างรวดเร็วจากด้านนอกประตูห้องสภานักศึกษา พร้อมกับเสียงเคาะที่ดุดันจนตัวห้องสั่นไหว ปันสะดุ้งสุดตัวขณะที่คิมถอยออกมาเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกสองคนอยู่ข้างใน!" เสียงตะโกนของพายดังแทรกเข้ามาพร้อมกับความวุ่นวายที่โหมกระหน่ำ ทั้งคิมและปันสบตากันด้วยความตกใจ ขณะที่มือหนาของคิมเอื้อมมาคว้าข้อมือของปันไว้แน่นพร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ถ้าเปิดประตูออกไปแล้ว... เธอต้องเลือกนะว่าจะยืนข้างฉัน หรือจะยอมแพ้ให้คนพวกนั้น" ปันยังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของพายที่ตามมาด้วยกลุ่มเพื่อนรุ่นพี่อีกสามสี่คน ภาพที่เห็นคือปันที่ยืนหอบหายใจอยู่ใต้เงาของคิม และมือของเขายังคงกุมข้อมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย... ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเติบโตไปพร้อมกับปันนะคะ