ความท้าทายจากอดีต

"ถ้าคิดว่าการหนีไปให้พ้นจากสายตาผม จะทำให้คุณลืมความรับผิดชอบที่มีต่อตระกูลได้ ก็ลองดูค่ะ... แต่บอกไว้ก่อนว่าสิ่งที่รอคุณอยู่ข้างหน้า มันอาจจะหนักหนากว่าการโดนด่าในห้องประชุมที่บ้านหลายเท่าตัวนัก" น้ำเสียงของอาจารย์ประทีปราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากปากของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ กลับเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงไปบนแผ่นหลังของคิม ปันยืนนิ่งอยู่ข้างกายคนรัก สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา คิมไม่ได้หันไปมองอาจารย์ เขายังคงจ้องมองไปที่จุดว่างเปล่าบนพื้นคอนกรีต มือหนาที่ปันเคยจับอยู่เป็นประจำตอนนี้กลับกำแน่นจนสั่นสะท้าน "อาจารย์ไม่คิดว่ามันล้ำเส้นไปหน่อยเหรอคะ?" ปันตัดสินใจแทรกขึ้นมา เสียงของเธอไม่ได้สั่นเหมือนที่ใจรู้สึก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่สำหรับเฟรชชี่ตัวเล็กๆ อย่างเธอ แต่นิ่งเฉยไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว อาจารย์ประทีปค่อยๆ หันมามองปัน สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นกรอบทองนั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันเย็นชาจนน่าขนลุก "ความรักในวัยเรียนมันก็เหมือนดอกไม้ไฟค่ะคุณปัน สวยงามแต่ไม่ยั่งยืน และที่สำคัญ... มันมักจะดับมอดลงเมื่อเจอกับพายุแห่งความจริง" "พายุที่บ้านผมสร้างขึ้นมาเองใช่ไหมครับ?" คิมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับอาจารย์ประทีป ดวงตาคมดุที่เคยดูแคลนทุกอย่างในโลกเวลานี้กลับมีความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ "การที่ส่งอาจารย์มา เพื่อบอกว่าถึงเวลาที่ผมต้องกลับไปรับตำแหน่งที่ผมไม่เคยต้องการ... นั่นคือบทสรุปของบทสนทนาวันนี้ใช่ไหม?" อาจารย์ประทีปไม่ได้ตอบ แต่หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าถือ "ทางครอบครัวต้องการคำตอบภายในสามวันค่ะ คิม ถ้าเธอไม่ติดต่อกลับไป สิ่งที่จะต้องสูญเสียไม่ใช่แค่เงินทุนวิจัยของคณะ... แต่มันคืออนาคตของคนที่เธอพยายามปกป้องอยู่ตรงนี้ด้วย" ประโยคสุดท้ายอาจารย์ประทีปเหลือบมองปันด้วยสายตาที่สื่อความหมายชัดเจน ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบข้างที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงนักศึกษาในมหาวิทยาลัยกลายเป็นความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก ปันก้าวเข้าไปใกล้คิม เธออยากจะกุมมือเขาไว้ แต่กลับพบว่ากำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องคนรอบข้างนั้นสูงชันเหลือเกิน คิมถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองปันด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก "น้ำหวานบอกฉันเสมอว่า ปัญหามีทางออกเสมอ... แต่นี่มันไม่ใช่ทางออกค่ะคิม มันคือทางตัน" ปันพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า คิมยกมือขึ้นลูบผมปันแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เธอเคยได้รับ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกของการ 'บอกลา' อย่างประหลาด "ถ้าวันหนึ่งพี่ไม่อยู่ตรงนี้... ปันต้องสัญญาว่าปันจะเรียนให้จบ จะมีชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องหันกลับมามองคนที่พยายามจะดึงปันลงไปในเหวแบบพี่" "พี่คิม! พูดอะไรแบบนั้น!" "พี่ไม่ได้ล้อเล่น..." คิมดึงตัวปันเข้าไปกอดแน่น ความแข็งแกร่งของเฮดว้ากที่ทุกคนเกรงขามมลายหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่กำลังแตกสลาย "มีคนโทรมาบอกพี่เมื่อเช้า... ว่าทางครอบครัวเริ่มขยับตัวจัดการกับร้านกาแฟที่ปันชอบไปนั่งแล้ว เขาใช้ทุกทางเพื่อให้พี่รู้ว่า ต่อให้พี่หนีไปสุดขอบโลก เขาก็ลากตัวพี่กลับมาได้" ปันเบิกตากว้าง เธอคิดว่าความรักของเธอกับคิมเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ในโลกของผู้ใหญ่ที่กุมอำนาจไว้ในมือ ความรักของเด็กมหาวิทยาลัยเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่เขี่ยทิ้งได้ง่ายๆ ในขณะที่ปันกำลังจะเอ่ยปากถามถึงแผนการขั้นต่อไป เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน *‘ถ้าอยากให้คนรักของเธอรอดพ้นจากหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น คืนนี้... จงมาที่ห้องรับรองชั้นบนสุดของโรงแรมในเครือตระกูลคิมเพียงลำพัง อย่าให้เขารู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เธอรักจะถูกทำลายให้สิ้นซาก’* ปันมือสั่นจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ เธอเงยหน้ามองคิมที่ยังคงกอดเธอไว้แน่นโดยไม่รู้เลยว่า วินาทีนี้ความปลอดภัยของเขาและเธอ กำลังถูกนำไปวางเดิมพันบนโต๊ะอาหารที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "ปัน... เป็นอะไรไปคะ?" คิมถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นจากตัวปัน ปันฝืนยิ้มให้เขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ "เปล่าค่ะ... ปันแค่คิดว่า ต่อให้โลกจะใจร้ายกับเราแค่ไหน ปันก็จะไม่มีวันปล่อยมือพี่แน่นอน" เธอกอดเขาแน่นขึ้น ในใจตัดสินใจแล้วว่าจะต้องไปตามนัดหมายนั้น โดยไม่สนว่าสิ่งที่รออยู่คือกับดักหรือทางรอด แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะผละออก สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ลานเกียร์... บุคคลที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี คนที่ควรจะอยู่ที่บ้านในเวลานี้ แต่กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช นั่นคือแม่ของคิม... ที่ยืนมองดูพวกเขาสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ! *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของปันและคิมผ่านทุกอุปสรรคมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยนะคะ