รวมพลังผู้เล่นไร้สังกัด

"ถ้าพวกคุณยังเลือกจะยืนรอกินเศษเนื้อที่กิลด์ใหญ่เขาทิ้งไว้ให้ ก็เชิญถอยไปด้านหลังครับ แต่ถ้าใครอยากเป็นคนแล่เนื้อบอสตัวนี้ด้วยมือตัวเอง... ก้าวออกมาข้างหน้า" เสียงของคินดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนนับร้อยที่รายล้อมอยู่หน้าดันเจี้ยน 'วิหารหินร้าว' ใบหน้าของช่างตีเหล็กหนุ่มเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจคมดาบที่ผ่านการลับด้วยหินหยาบจนขึ้นเงา เขายืนอยู่บนโขดหินสูงกว่าระดับสายตาคนอื่นหนึ่งช่วงตัว มือขวาถือค้อนเหล็กสีสนิมที่ดูไร้ราคา แต่ไม่มีใครกล้าสบตาเขานานเกินสองวินาที ลิน่ายืนอยู่เคียงข้าง มือเรียวบางของเธอกำไม้เท้าเวทมนตร์ไว้แน่น แม้เซนส์ในการเล็งเป้าหมายของเธอจะยังคงเป็นจุดบอดที่น่าเจ็บใจ แต่ในยามนี้ เธอกลับยืนหยัดด้วยความมั่นใจที่ต่างจากอดีต เธอมองเห็นสิ่งที่คินมองเห็น นั่นคือศักยภาพที่ถูกกดทับของผู้เล่นไร้สังกัด "บอสตัวนี้ไม่ใช่เรื่องของเลเวล แต่มันคือเรื่องของกลไก" คินเอ่ยต่อ น้ำเสียงหนักแน่นดั่งเสียงค้อนกระทบเหล็ก "กิลด์ใหญ่ใช้พลังเงินและจำนวนคนเข้าถม แต่พวกเราที่ยืนอยู่ตรงนี้... พวกเรามีสิ่งที่พวกเขามีไม่ครบ นั่นคือ 'ความเข้าใจในจังหวะ' ของเกม" "พูดง่ายน่ะนายช่าง!" ชายร่างใหญ่ในชุดเกราะหนักตะโกนสวนกลับมา "พวกกิลด์ใหญ่มีโล่ระดับพรีเมียม มีฮีลเลอร์อาชีพ แต่พวกเรามีแค่คนแปลกหน้า! จะไปสู้กับบอสระดับตำนานที่มีเกราะกันเวทเว่อร์วังนั่นได้ยังไง?" คินไม่ได้โกรธ เขากลับคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เกราะของมันไม่ใช่ปัญหาครับ ถ้าคุณรู้ว่ารอยร้าวที่คอเสื้อเกราะนั่นเกิดจากการขยายตัวของเหล็กเมื่อได้รับความร้อนจากเวทไฟ... ลิน่า" หญิงสาวก้าวออกมาข้างหน้า เธอไม่ได้ร่ายเวทมนตร์อลังการ แต่เธอยกไม้เท้าชี้ไปยังจุดเล็กๆ บนภาพโฮโลแกรมของบอสที่คินดึงขึ้นมากลางอากาศ "เวทไฟขั้นต้นที่ร่ายใส่จุดเชื่อมต่อข้อต่อเข่าซ้าย จะทำให้กลไกขัดข้องชั่วคราว 4.5 วินาที นั่นคือเวลาที่พวกคุณต้องทำดาเมจจุดตาย" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของความสับสน แต่เป็นความเงียบของการขบคิด ผู้เล่นหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความสงสัยระคนสนใจ "ใครที่ยอมรับเงื่อนไขของผม... เราจะจัดการมันในรูปแบบ 'จังหวะซิงโครไนซ์'" คินประกาศก้อง "ไม่มีใครเป็นพระเอก ทุกคนคือฟันเฟือง ถ้าเฟืองตัวไหนหยุดหมุน เราตายกันหมด แต่ถ้าเราหมุนไปพร้อมกัน... ไอเทมในตำนานที่บอสเฝ้าอยู่ จะเป็นของพวกเราทุกคนที่ช่วยกันปิดบัญชีมัน!" บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ผู้เล่นอิสระที่เคยรู้สึกไร้ตัวตนเริ่มก้าวออกมาจากเงามืด แต่ละคนพกพาอาวุธที่หลากหลาย บ้างก็อาวุธระดับต่ำ บ้างก็ไอเทมที่คินเคยซ่อมให้ ความเชื่อมั่นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาอย่างช้าๆ "ผมเอาด้วย!" เสียงของหญิงสาวนักธนูคนหนึ่งดังขึ้นตามด้วยชายนักดาบอีกหลายคน พวกเขารู้ดีว่าลำพังตัวเองไม่มีทางข้ามผ่านดันเจี้ยนนี้ไปได้ แต่ถ้ามีคนชี้เป้าที่ชัดเจนและมีกลยุทธ์ที่ลึกซึ้งแบบคิน... มันก็คุ้มที่จะเสี่ยง คินกวาดสายตามองกลุ่มคนที่เริ่มรวมตัวเป็นกองกำลังย่อมๆ เขาไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะ แต่มันคือการทดลองที่เขาวางเดิมพันด้วยทุกอย่างที่มี เขาหันไปสบตากับลิน่า เธอพยักหน้าให้เขาน้อยๆ เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว "ดีครับ" คินกระชับด้ามค้อนในมือ "เริ่มภารกิจรวมพลังผู้เล่นไร้สังกัด... เป้าหมายคือห้องโถงชั้นในสุด เตรียมตัวให้พร้อม เพราะเมื่อประตูเปิดออก เราจะไม่ได้เข้าไปเพื่อเป็นเหยื่อ แต่เราจะเข้าไปเพื่อเป็นนักล่า" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นพร้อมกันทุกคนในบริเวณนั้น ทว่ามันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ไม่ได้เกิดจากบอสในดันเจี้ยน [ประกาศระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นระดับสูง 'กิลด์พันธมิตรไร้พ่าย' ที่กำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของท่านเพื่อหยุดยั้งการรวมตัว... ระยะห่าง 300 เมตร และดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา] คินหรี่ตาลงมองไปยังทิศทางที่ฝุ่นตลบขึ้นมากลางเส้นทางเข้าสู่ดันเจี้ยน กองทัพม้าที่สวมเกราะสีทองอร่ามกำลังควบตะบึงตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว กิลด์ที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์กำลังจะมาถึงในเวลาไม่ถึงสองนาที "ดูเหมือนว่าบอสตัวแรกที่เราต้องจัดการ... จะไม่ใช่สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนแล้วล่ะครับทุกคน" คินพูดพร้อมกับปลดล็อคกลไกของค้อนให้กลายเป็นโหมดต่อสู้เต็มรูปแบบ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะออกคำสั่งให้เตรียมตั้งรับ ร่างของลิน่ากลับสั่นไหวเล็กน้อย สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายชุดดำปริศนาที่ขี่ม้าอยู่หน้าสุดของกองทัพนั้น ก่อนจะหันมามองคินด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด "คิน... คนนั้น... เขาคือคนที่ทำลายชีวิตนักแข่งของฉัน" ค้อนในมือคินสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงบีบ เขาเข้าใจทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การแย่งชิงไอเทม แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตที่โหดร้ายที่สุดของคู่หูของเขา และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะจดจำลิน่าได้เช่นกัน เพราะม้าสีดำทมิฬนั่นหยุดลงตรงหน้าพวกเขาพอดี พร้อมกับเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ "ไม่เจอกันนานนะ ลิน่า... คิดว่าหนีมาเล่นเกมกระจอกๆ แบบนี้แล้วจะซ่อนตัวพ้นรึไง?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กันเสมอมานะครับ - ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม