การบริหารทรัพยากรในสงคราม

"ความเสียหายรวมถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ อุปกรณ์ที่เหลืออยู่มีค่าแค่เศษเหล็ก กิลด์พันธมิตรทั้งสี่กำลังจะล่มสลายเพราะไม่มีอาวุธเพียงพอสำหรับการตั้งรับในวันพรุ่งนี้... คุณจะให้ผมทำอะไรกับขยะพวกนี้ครับ คุณเซบาสเตียน?" คินขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟจากเตาหลอมสีส้มจัด เขาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาด้วยซ้ำ นิ้วเรียวยาวของช่างตีเหล็กกำลังเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าสถานะของดาบยาวระดับ Common ที่บิ่นจนแทบจะกลายเป็นแท่งเหล็กธรรมดา เซบาสเตียน ตัวแทนจากพันธมิตรหลักขยับเนคไทอย่างประหม่า เขาเป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ แต่ในวินาทีนี้ อำนาจในมือเขากลับไม่มีความหมายเท่ากับฝีมือของชายหนุ่มตรงหน้า "เราต้องการความช่วยเหลือครับคิน... สงครามเขตแดนจะเริ่มในอีกไม่ถึง 48 ชั่วโมง ถ้ากองหน้าของเราไม่มีอาวุธที่มีค่าสถานะทะลุเกราะเวทมนตร์ของพวกมอนสเตอร์สายแทงค์ เราก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม กิลด์ของคุณ... และความสามารถของคุณ คือความหวังสุดท้าย" คินวางค้อนลงบนแท่นไม้ เสียงเหล็กกระทบไม้วัดจังหวะความกดดันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้ของแร่ ลิน่าที่นั่งอยู่มุมห้อง เธอกำลังใช้ปากกาสไตลัสวาดแผนผังกลยุทธ์ลงบนอากาศอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เซบาสเตียน คุณกำลังขอให้เราแบกรับต้นทุนมหาศาลเพื่อแลกกับความอยู่รอดของคนอื่น" ลิน่าหมุนเก้าอี้กลับมา สายตาของเธอแม้จะไร้ซึ่ง 'เซนส์' ในการเล็งเป้าหมาย แต่กลับมีความเฉียบคมในการคำนวณทรัพยากรราวกับเครื่องจักร "คินไม่ได้เป็นแค่ช่างตีเหล็ก แต่เขาคือวิศวกรที่มองเห็นโครงสร้างพลังงานในทุกชิ้นส่วน ถ้าจะให้เราทำ... เราต้องไม่ใช่แค่คนผลิต แต่ต้องเป็นผู้บริหารจัดการสายการผลิตทั้งหมด" คินยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ลิน่าพูดถูกครับ ในสนามรบ สิ่งที่ตัดสินแพ้ชนะไม่ใช่เลเวลที่สะสมมา แต่มันคือ 'ค่าความทนทาน' (Durability) และ 'อัตราการสูญเสีย' (Attrition Rate) ที่เหมาะสม ถ้าผมจะรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากองเสบียงและอาวุธให้พวกคุณ... ผมขออำนาจการตัดสินใจเบ็ดเสร็จ" "อำนาจอะไร?" เซบาสเตียนถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "อำนาจในการสั่ง 'ยกเลิก' การใช้งานอาวุธทุกชิ้นที่ผมมองว่าไร้ประสิทธิภาพ และการยึดคืนเศษเหล็กเหล่านั้นมาหลอมใหม่ภายใต้สูตรผสมของผมเอง... คุณต้องเชื่อในตรรกะของผม มากกว่าเชื่อในตำนานอาวุธที่พวกคุณภาคภูมิใจ" คินเดินไปหยิบแร่เหล็กกล้าสีเงินประกายครามขึ้นมา มันคือแร่หายากที่เขาเพิ่งขุดพบจากดันเจี้ยนระดับลึก แรงกดดันในห้องเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเขาสะบัดค้อนลงบนแร่เพียงครั้งเดียว เกิดคลื่นพลังงานสีฟ้ากระจายตัวออกมาราวกับเสียงสะท้อนของจักรวาล นี่ไม่ใช่แค่การตีเหล็ก แต่มันคือการผสานฟิสิกส์ชั้นสูงเข้ากับเวทมนตร์ที่ลิน่าเป็นผู้ร่ายกำกับ "การบริหารทรัพยากรในสงครามไม่ได้หมายถึงการมีอาวุธให้ทุกคนครับ แต่หมายถึงการมี 'เครื่องมือที่ถูกต้อง' ให้กับ 'คนที่ใช่' ในจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบ" คินกล่าวขณะที่หยาดเหงื่อหยดลงบนพื้นเตาหลอม "ถ้าคุณตกลง เรามาเริ่มเซ็นสัญญาพันธมิตรในฐานะ 'ผู้กุมชะตาการสงคราม' กันเถอะครับ" คืนนั้น คินทำงานอย่างบ้าคลั่ง เขาวิเคราะห์อาวุธที่พังทลายของสมาชิกพันธมิตรนับร้อยชิ้น ความอัจฉริยะของเขาไม่ได้อยู่ที่การตีเหล็กให้คม แต่อยู่ที่การ 'ลดทอน' สิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป เพื่อเพิ่มพลังโจมตีให้ถึงขีดสุด ลิน่ารับหน้าที่เป็นสมองกลคู่ขนาน เธอคำนวณวิถีเวทมนตร์ที่อาวุธแต่ละชิ้นควรจะส่งผ่านเพื่อทำลายเกราะศัตรูให้ได้ในดาบเดียว "คิน... ดูนี่สิ" ลิน่าเรียกเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอชี้ไปที่หน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมากลางห้อง "ค่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับพันธมิตรพุ่งสูงจนถึงขีดจำกัดแล้ว และดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกเขาส่งมาให้คุณอัปเกรดชิ้นสุดท้ายนี้ จะไม่ใช่แค่ขยะธรรมดา" บนโต๊ะเหล็กมีดาบสนิมเขรอะเล่มหนึ่งวางอยู่ แต่มันกลับแผ่ไอเย็นเยือกออกมาจนน้ำแข็งเกาะรอบขอบโต๊ะ คินหยิบมันขึ้นมา ตรวจสอบสถานะด้วยทักษะ 'เนตรวิศวกร' [คำเตือน: ไอเทมนี้มีพันธะสัญญาซ่อนเร้น หากคุณเริ่มทำการซ่อมแซม ระบบจะทำการล็อกสถานะทันทีและเปิดใช้งานภารกิจ 'ตีเหล็กต้องสาปแห่งยุคบรรพกาล'] คินชะงักไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของเขา ประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นบุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... หัวหน้ากิลด์ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุดของพวกเขา ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับจดหมายที่ประทับตรากิลด์ที่คินรู้จักดีที่สุด "ดูเหมือนว่า... อาวุธชิ้นนี้จะไม่ใช่แค่เศษเหล็กอย่างที่คุณคิดนะครับคิน" ชายปริศนากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยม "เพราะมันคือดาบที่เป็นต้นเหตุให้พ่อของคุณหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" ดาบในมือคินสั่นไหวอย่างรุนแรง ระบบแจ้งเตือนดังรัวเป็นจังหวะที่หัวใจของเขา... นี่คือจุดเริ่มต้นของความลับที่เขาตามหามาตลอดทั้งชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้กันเสมอมานะครับ - ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม