ออกล่าวัตถุดิบชิ้นแรก

"ถอยหลังสามก้าว... แล้วเตรียมตัวรับแรงกระแทกจากมุมองศาที่สิบห้าครับ" น้ำเสียงของคินไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย แม้ว่าเสียงคำรามเมื่อครู่จะทำให้โครงสร้างไม้ของร้านตีเหล็กสั่นสะเทือนจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ในมือของเขายังคงคีบแท่งเหล็กสีแดงก่ำที่เพิ่งยกขึ้นมาจากเตาเผา สายตาคู่คมกวาดมองประเมินแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินผ่านความรู้สึกที่ส่งผ่านฝ่าเท้า มันคือสัญชาตญาณของวิศวกรผู้มองโลกผ่านกฎฟิสิกส์ ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ลิน่าขยับตัวตามคำสั่งอย่างรู้ใจ แม้เธอจะถูกเรียกว่าเป็นจอมเวทผู้ไร้เซนส์จนไม่สามารถร่ายคาถาโจมตีใส่เป้าหมายที่กำลังเคลื่อนไหวได้ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองและการคำนวณพื้นที่ปลอดภัยของเธอยังคงระดับโปรเพลเยอร์ เธอยกไม้เท้าขึ้นค้ำยันพื้นพร้อมกับกวาดสายตาสำรวจรอยแยกบนบานประตูไม้หนาที่กำลังถูกแรงมหาศาลกดทับจากด้านนอก ครืน...! บานประตูไม้โอ๊คหนาเตอะยุบตัวลงตามรูปทรงของกรงเล็บขนาดมหึมา แรงปะทะระดับนี้หากเป็นผู้เล่นสายผลิตทั่วไปคงเสียขวัญจนทำอะไรไม่ถูก แต่สำหรับคิน เขากลับมองเห็นมันเป็นเพียง "แรงกดทับเชิงกล" ที่ต้องหาจุดรับน้ำหนักที่เหมาะสม "มันไม่ใช่บอสระดับสูงอะไรหรอกครับ... แค่เจ้าตัวน่ารำคาญที่หลงเข้ามาจากเขตชายป่าชั้นนอก เจ้า 'หมูป่าหุ้มเกราะหิน' (Armored Boar) ขนาดโตเต็มวัย แรงเหวี่ยงตอนพุ่งชนน่าจะอยู่ที่ราวๆ สามร้อยกิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร" คินวิเคราะห์เสียงเรียบ พรางวางแท่งเหล็กลงบนทั่งตีเหล็กอย่างใจAเย็น หยิบฆ้อนเหล็กคู่ใจขึ้นมาถือไว้หลวมๆ "ถ้าเราเปิดประตูรับแรงปะทะตรงๆ ร้านพังแน่ แต่ถ้าเราใช้ประโยชน์จากแรงเฉื่อยของมัน..." "นายจะให้ฉันใช้เวทมนตร์จำกัดพื้นที่เหรอ?" ลิน่าเอ่ยแทรกขึ้น ดวงตาสีไพลินฉายแววประกายความเข้าใจ เธอไม่ได้มองว่าความไร้เซนส์ของตนเป็นอุปสรรคอีกต่อไป เมื่อเธอไม่สามารถเล็งเป้าหมายที่วิ่งไปมาได้ เธอก็แค่ "สร้างพื้นที่ที่ห้ามเคลื่อนไหว" ขึ้นมาแทน "ถูกต้องครับ... ร่าย 'เขตอาคมแรงโน้มถ่วงต่ำ' ไว้ที่ธรณีประตูทันทีที่ผมเปิดออก แต่อย่าเพิ่งให้มันหยุดนิ่ง ให้มันลอยเสียการทรงตัวเล็กน้อยพอให้แรงเหวี่ยงพาตัวมันเองพุ่งเลยไปชนเสาหินด้านหลัง" รอยยิ้มมุมปากของคินปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ใช้สมองแทนกำลังพล เปร้ง! เสียงค้อนกระทบเหล็กดังขึ้นครั้งหนึ่งเพื่อเป็นสัญญาณ "เปิด!" สิ้นเสียงคำสั่ง ประตูไม้ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงพร้อมกัน ร่างมหึมาขนดกหนาและปกคลุมด้วยแผ่นหินขรุขระพุ่งทะยานเข้ามาตามแรงเหวี่ยงคาดการณ์ แต่วินาทีนั้นเองที่พื้นเบื้องหน้ายุบตัวลงด้วยวงแหวนเวทสีฟ้าครามที่ลิน่าร่ายออกไปอย่างแม่นยำไร้ที่ติ *ฟุบ! อึด... โครม!* เจ้าหมูป่าหุ้มเกราะหินสูญเสียการทรงตัวกลางอากาศ แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้มันพุ่งทะยานเลยตัวคินไปชนเข้ากับชั้นวางวัตถุดิบและเสาหินมุมห้องอย่างจัง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดดังลั่น แต่มันยังไม่ทันได้ตั้งตัว คินก็พุ่งเข้าประชิดด้วยฝีก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยสกิลแฟนตาซีอลังการ แต่มันคือ "กระบวนการแปรรูปวัตถุดิบ" "จุดอ่อนของเกราะหินชั้นนอกอยู่ที่รอยต่อระหว่างซี่โครงที่สามและสี่... แรงอัดกระแทกมุมองศาที่สี่สิบห้าองศาจะทำให้แผ่นหินปริร้าวโดยไม่ต้องเปลืองแรงมาก" คินพึมพำกับตัวเอง ชั่วพริบตานั้น ค้อนในมือถูกเหวี่ยงออกไปด้วยหลักการคานดีดคานงัด น้ำหนักตัวและแรงเหวี่ยงจากหัวไหล่ถูกส่งผ่านด้ามไม้อย่างสมบูรณ์แบบ *เปร้งกกกก—!* เสียงเหล็กกระทบหินดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย แรงสั่นสะเทือนระดับสูงส่งผลให้แผ่นหินหนาที่ห่อหุ้มลำตัวด้านข้างของหมูป่าแตกละเอียดออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเนื้อหนังสีแดงสดและ "แร่เหล็กคุณภาพต่ำ" ที่ฝังอยู่ใต้ชั้นผิวหนังของมัน ซึ่งเป็นวัตถุดิบหายากที่พวกเขากำลังตามหาเพื่อนำมาทดลองสูตรตีดาบใหม่ "ลิน่า ตาคุณแล้วครับ! เอาเศษแร่ตรงนั้นมา" คินตะโกนบอกโดยไม่หันกลับไปมอง "รับทราบ!" ลิน่าดีดนิ้วเบาๆ สายลมหมุนวนเข้าห่อหุ้มเศษแร่ที่กระเด็นออกมาจากตัวมอนสเตอร์ให้ลอยเข้ามาอยู่ในมือของเธออย่างนุ่มนวล โดยไม่ต้องอาศัยการเล็งเป้าหมายที่ยุ่งยากแต่อย่างใด การทำงานร่วมกันของทั้งคู่ลื่นไหลราวกับ톱เฟืองจักรกลที่ได้รับการทาน้ำมันมาอย่างดี ไม่มีคำว่าสูญเปล่า ทุกการเคลื่อนไหวมีเหตุผลรองรับ และทุกเป้าหมายถูกจัดการด้วยความแม่นยำทางตรรกะ ผ่านไปไม่ถึงหนาที เจ้าหมูป่าหุ้มเกราะหินก็หมดสภาพ นอนแน่นิ่งกลายเป็นแสงสีขาวสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกองไอเทมระยิบระยับบนพื้นไม้ของร้าน คินถอนหายใจยาวเล็กน้อยเพื่อปรับจังหวะการหายใจ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะก้มลงหยิบก้อนแร่เหล็กสีดำสนิทขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ แสงไฟจากเตาหลอมสะท้อนลงบนผิวแร่ขรุขระ เนื้อสัมผัสเย็นเฉียบและหนักหน่วงเกินกว่าแร่ทั่วไป "คุณภาพต่ำกว่ามาตรฐานที่ผมคำนวณไว้เล็กน้อย... มีมลพิษจากกำมะถันเจือปนอยู่ในโครงสร้างผลึกราวๆ สามเปอร์เซ็นต์ ถ้าจะเอามาตีเป็นดาบเล่มแรก คงต้องผ่านกระบวนการชะล้างด้วยกรดเกลือวิเศษเสียก่อน" คินวิเคราะห์อย่างละเอียด พรางโยนก้อนแร่วางลงบนโต๊ะทำงาน ลิน่าเดินเข้ามาใกล้ ชายตามองก้อนแร่ในมือของคินก่อนจะเหลือบมองหน้าต่างแจ้งเตือนระบบที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [ท่านได้รับวัตถุดิบ: 'แร่เหล็กดิบปนกำมะถัน' x 3] [เงื่อนไขภารกิจลับ: 'การทดลองครั้งแรกของช่างตีเหล็กผู้ท้าทาย' สำเร็จไปแล้ว 1/5] "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้แค่แร่นะคิน..." ลิน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาของเธอไม่ได้มองที่หน้าต่างระบบแจ้งเตือนภารกิจ แต่เธอกำลังมองไปยัง "รอยแตก" บนพื้นไม้ตรงจุดที่หมูป่าพุ่งชนเมื่อครู่ รอยแตกนั้นไม่ได้เกิดจากแรงกระแทกของตัวมอนสเตอร์ แต่มันมีลักษณะเป็นรอยสลักอักษรโบราณที่ค่อยๆ เปล่งแสงสีม่วงเรืองรองออกมาทีละน้อย คินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาวางค้อนลงบนโต๊ะแล้วก้าวเท้าเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุ นั่งลงชันเข่าสำรวจร่องรอยนั้นด้วยความเงียบงัน "รอยสลักนี่... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยระบบเกมทั่วไป" คินพึมพำ นิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนรอยแยกบนพื้นไม้ อักษรโบราณเหล่านั้นสั่นสะเทือนเล็กน้อยใต้ปลายนิ้ว ราวกับมันกำลังมีชีวิตและรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา ทันใดนั้น บรรยากาศภายในร้านก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เปลวไฟในเตาหลอมที่เคยลุกโชนสีส้มสว่าง กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มโดยไร้สาเหตุ เสียงลมหายใจก้องกังวานขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ลึกลงไปยิ่งกว่าชั้นใต้ดินของร้านเสียอีก *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่โดยไม่มีปุ่มให้กดปิด มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่มันคือคำเตือนจากระบบแกนกลางของเซิร์ฟเวอร์ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังของ 'ทั่งตีเหล็กแห่งบรรพกาล' ที่ถูกผนึกไว้ใต้ร้านค้าหมายเลข 0413] [คำเตือน: ผู้เล่นคินและลิน่า ได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตพื้นที่เงื่อนไขพิเศษระดับ 'ภัยพิบัติ'] [เงื่อนไขการทดสอบเริ่มต้นขึ้นแล้ว... จงเตรียมรับมือกับ "เงาแห่งอดีตกาล" ที่กำลังจะก้าวขึ้นมาจากเบื้องล่างในอีก 3... 2...] คินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกัน เขาหันไปสบตากับลิน่าที่กำลังพยักหน้าให้ช้าๆ อย่างรู้ทันสถานการณ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบหิน ดังขึ้นมาจากความมืดมิดใต้พื้นเบื้องล่าง พร้อมกับเงาร่างของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังพังทลายผนึกโบราณขึ้นมาประชิดพื้นร้านอีกครั้ง... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับคมค้อนและกลยุทธ์ในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ