อัลกอริทึมสุดท้ายกับสถาปนิกผู้พิทักษ์กาลเวลา•ตอนที่ 17

สายใยที่เชื่อมโยง

ผลงานโดย ควอนตัมคอร์
“สมการนี้เป็นเพียงเปลือกนอกครับ ดร.อีฟ สิ่งที่คุณกำลังพยายามปิดบังอยู่... มันไม่ใช่แค่ค่าความน่าจะเป็นของการย้อนเวลา แต่มันคือโครงสร้างของ ‘ตัวตน’ ของคุณที่หายไปในทุกครั้งที่ลูปทำงาน” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องปฏิบัติการย่อยใต้ฐานปฏิบัติการลับ แสงสีฟ้าอ่อนจากโฮโลแกรมกราฟฟิกสะท้อนบนแว่นตาของผม ผมจ้องมองไปยังตัวเลขที่ขยับเขยื้อนดั่งกระแสธารที่ไร้ทิศทาง มือของผมสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายลงไปในระบบ แต่แล้วมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของใครบางคนก็เข้ามาทาบทับหยุดนิ้วผมไว้ ดร.อีฟไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เธอเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาของเธอที่มักจะมองผ่านเลยไปถึงอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น กลับมาจับจ้องที่ดวงตาของผมอย่างแน่วแน่ ความกดอากาศในห้องเปลี่ยนไปราวกับมวลสารรอบตัวถูกบีบอัดด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล “เร็น... การที่คุณคำนวณมันออกมาได้ถึงขนาดนี้ หมายความว่าคุณกำลังเริ่มมองเห็นเส้นใยที่เชื่อมโยงระหว่างเราแล้วสินะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยรอยร้าวที่ยากจะปกปิด “ผมไม่ชอบการมองเห็นอนาคตที่ไม่มีคุณอยู่ในนั้น” ผมสวนกลับ ความโกรธขึ้งพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่โกรธที่เธอปิดบัง แต่โกรธที่เธอเลือกจะเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวเพียงลำพัง “คุณบอกว่าผมคือนักวางกลยุทธ์ แต่คุณกลับเป็นคนกำหนดหมากบนกระดานที่เต็มไปด้วยกับดัก... ดร.อีฟ ทำไมคุณถึงไม่เคยถามบ้างว่าผมต้องการอะไร” เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับกายเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของโอโซนและหนังสือเก่าๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอ อีฟยกมือขึ้นแตะขมับของผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เบาดุจขนนกกลับทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “เพราะถ้าเร็นรู้ความจริงทั้งหมด... คุณอาจจะไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำลายลูปนี้ด้วยการลบตัวคุณเองออกไปจากสมการ” เธอพึมพำ “ฉันไม่ได้พยายามจะปกป้องโลก ฉันกำลังพยายามปกป้องสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือความทรงจำที่ว่าครั้งหนึ่งเคยมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพยายามทำความเข้าใจโลกที่พังทลายเพื่อช่วยฉันไว้” บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ทำงานอยู่อย่างต่อเนื่อง ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูเหนื่อยล้า แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ “ถ้าหากราคาของการช่วยคุณ คือการสูญเสียตัวตนของผมไปในลูปเวลาที่ไม่มีวันจบสิ้น” ผมสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี “งั้นเราก็มาหา ‘สมการที่สาม’ กันเถอะครับ สมการที่ไม่ใช่การรีเซ็ต หรือการพังทลาย แต่มันคือการแทรกแซงจากภายใน” อีฟชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เยือกเย็นดั่งหุ่นยนต์ แต่เป็นรอยยิ้มของมนุษย์คนหนึ่งที่กำลังเห็นความหวังที่แท้จริง “คุณช่างเหมือน... คนที่ฉันเคยรู้จักเมื่อนานมาแล้วจริงๆ” เธอทิ้งระยะห่างแล้วเดินกลับไปที่แผงควบคุม “งั้นแสดงให้ฉันเห็นสิ ว่านักคณิตศาสตร์อัจฉริยะที่ฉันเลือกมากับมือ จะพลิกผันโชคชะตาที่ถูกล็อกไว้ด้วยกฎเหล็กของเวลาได้อย่างไร” ทันใดนั้น เสียงเตือนความถี่สูงที่ไม่ได้ยินมานานก็แผดดังขึ้นทั่วทั้งห้อง ระบบป้องกันภัยระดับ SSS ของฐานปฏิบัติการถูกปลดล็อกโดยไม่ทราบสาเหตุ จอภาพโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่เคยเป็นเพียงเส้นกราฟสีฟ้า กลับถูกแทนที่ด้วยข้อความเตือนภัยสีเลือดที่เลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจาก 'สถาปนิกเงา' - ตรวจพบรอยแยกของกาลเวลาในพิกัดที่ 0.0001] [คำเตือน: กระบวนการคัดลอกข้อมูลลูปกาลเวลาถูกบิดเบือนโดยตัวตนที่สาม] [กำลังประเมินสถานะการคงอยู่: 0.04%...] ผมหันกลับไปหาอีฟ แต่เธอไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนไปเป็นความสงบนิ่งที่น่าสะพรึงกลัว เธอคว้ามือผมไว้แน่น กระแสไฟฟ้าสถิตไหลผ่านนิ้วมือของเราจนเกิดเป็นประกายไฟ “เร็น... ฟังฉันให้ดี สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ไม่ได้อยู่ในสมการที่เราคำนวณไว้ แต่มันคือการเริ่มต้นของบททดสอบที่แท้จริง” เธอกดปุ่มสีดำบนฐานเครื่องมือที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นห้อง ทันใดนั้น พื้นที่ใต้เท้าของเราก็สั่นสะเทือนรุนแรงจนโครงสร้างเหล็กกล้าบิดเบี้ยว ร่างเงาสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกของมิติที่ฉีกขาดอยู่เบื้องหลังดร.อีฟ มันไม่ใช่เครื่องจักร และไม่ใช่มนุษย์—มันคือร่างจำลองของผมอีกคนหนึ่งที่ถือดาบแห่งแสงสีเงินวาววับในมือ และในวินาทีที่มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีทองที่ว่างเปล่าคู่นั้นก็จ้องมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ “ยินดีที่ได้พบกันนะ... ตัวฉันในอดีต” ร่างเงาเอ่ยขึ้น เสียงนั้นเหมือนผมทุกประการ แต่เย็นชาและแห้งแล้งกว่าหลายเท่า “บทเรียนในวันนี้... จะเป็นจุดเริ่มต้นของการสิ้นสุดทุกสายใยที่เธอพยายามจะถักทอ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลในตอนนี้ครับ — ควอนตัมคอร์
สารจากนักเขียน (ควอนตัมคอร์)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัลกอริทึมสุดท้ายกับสถาปนิกผู้พิทักษ์กาลเวลา นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%