กับดักความทรงจำ

กลิ่นไอออนประจุไฟฟ้าพวยพุ่งขึ้นจากแผงวงจรควอนตัมเบื้องหน้า เสียงหึ่งต่ำของสนามแม่เหล็กแรงสูงสั่นสะเทือนผ่านพื้นรองเท้าบูทจนถึงกระดูกสันหลัง เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อโฟกัสกับเส้นกราฟความหนาแน่นของกาลเวลาที่กำลังกระเพื่อมไหวบนจอโฮโลแกรมสีคราม นิ้วเรียวยาวขยับปัดผ่านชุดคำสั่งอย่างรวดเร็วเพื่อแก้ไขรอยรั่วของอัลกอริทึมป้องกันภัย "ความผันผวนของคลื่นสมองในระบบกำลังสูงเกินเกณฑ์ความปลอดภัยแล้วนะครับ เร็น" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของดร.อีฟดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมมิติ เธอไม่ได้หันมามองเขาโดยตรง แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังกวาดมองค่าพารามิเตอร์นับร้อยที่วิ่งผ่านเร็วจนน่าเวียนหัว มือเรียวของเธอยังคงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดแสงเพื่อตรึงโครงสร้างไทม์ลูปไม่ให้พังทลายลงมาก่อนที่พวกเขาจะปิดผนึกเกตเวย์สำเร็จ "ผมทราบดีครับอาจารย์ แต่โครงสร้างข้อมูลตรงนี้... มันไม่ได้ถูกรบกวนจากพลังงานภายนอก" เร็นหยุดนิ้วที่กำลังพิมพ์ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่ดวงตาสสีเข้มจ้องเขม็งไปยังตัวเลขบรรทัดหนึ่งที่ปรากฏขึ้นซ้ำๆ บนหน้าจอ "มันคือข้อมูลย้อนกลับจากจิตใต้สำนึกของพวกเราเอง" ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น เสียงเตือนสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วห้องควบคุม ภาพรอบกายเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับกระจกเงาที่กำลังถูกทุบให้แตกละเอียด อากาศที่เคยเย็นเฉียบกลับอุ่นขึ้นจนน่าประหลาด กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงจางๆ ลอยแตะจมูก—กลิ่นที่เร็นจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดในจักรวาล มันคือกลิ่นของห้องสมุดเก่าแก่ในศูนย์วิจัยอวกาศเทอร์รา-ไนน์ เมื่อเจ็ดปีก่อน... วันก่อนที่โลกทั้งใบจะล่มสลาย เร็นกะพริบตาถี่ๆ ภาพห้องควบคุมมิติล้ำยุคหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยชั้นหนังสือสูงตระหง่านและแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีชา ฝุ่นละอองลอยวนอยู่ในลำแสงนั้นอย่างเชื่องช้า บนโต๊ะไม้ตัวยาวมีกองตำราฟิสิกส์เชิงทฤษฎีวางระเกะระระกะ และที่มุมห้องนั้นเอง... เงาร่างของเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าเขียนสมการคณิตศาสตร์ลงบนสมุดปกหนัง เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่วางลงบนไหล่ขวา "เร็น... ลูกมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับสมการพวกนี้อีกแล้วนะ ทานอะไรร้อนๆ ก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" เสียงนั้น... เสียงของแม่ หัวใจของเร็นกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว เขารู้ดีด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์และตรรกะของอัลกอริทึมว่านี่คือภาพลวงตา เป็นกับดักทางจิตวิทยาที่ระบบประมวลผลของศัตรูสร้างขึ้นเพื่อเจาะทะลวงเข้าสู่จุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดในจิตใจของเขา ศัตรูในมิติที่สี่ไม่ได้ใช้กระสุนหรือพลังงานทำลายล้าง พวกมันใช้ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด—ความทรงจำที่เขาเคยวิ่งหนีและปรารถจะแก้ไขมาตลอดชีวิต—เป็นอาวุธ แต่ร่างกายของเขากลับไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของสมอง ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเงาร่างนั้นโดยอัตโนมัติ "แม่..." เร็นพึมพำเบาๆ เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาเริ่มร้อนผ่า "เด็กโง่..." เสียงของดร.อีฟดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท เป็นเสียงที่เย็นชาแต่ทรงพลังพอจะดึงสติของเขากลับมาสู่ความเป็นจริง "นายกำลังสูญเสียการควบคุมตัวแปร ถ้าปล่อยให้ความทรงจำนั้นกลืนกิน นายจะติดอยู่ในลูปนี้ไปตลอดกาล ลืมตาขึ้นมาซะ เร็น!" เร็นสูดหายใจเข้าลึก ใช้วิธีคำนวณความน่าจะเป็นที่เขาฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วนเพื่อแยกแยะระหว่างความจริงกับภาพลวงตา เขายกมือขึ้นแตะที่ขมับ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ฝังรากลึกในอกถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทีละน้อย ภาพในอดีตเริ่มสั่นไหว รอยยิ้มของแม่ค่อยๆ เลือนหายกลายเป็นความว่างเปล่า "ผมรู้ว่าท่านไม่ใช่แม่ของผม..." เร็นกล่าวกับความว่างเปล่า น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "และผมก็ไม่ใช่เด็กคนเดิมที่จะยอมจำนนต่ออดีตอีกต่อไปแล้ว" เขายื่นมือออกไปแตะที่อากาศเบื้องหน้า ท่องชุดคำสั่งคณิตศาสตร์ควอนตัมในใจเพื่อตัดวงจรกระแสประสาทที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทส่วนกลาง แสงสีครามสว่างวาบขึ้นรอบตัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังรีบูต ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ภาพห้องสมุดเก่าแก่แตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นรอยต่อของมิติเวลาที่บิดเบี้ยว ทว่า... ก่อนที่ภาพห้องควบคุมจริงจะกลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่เร็นไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นก้องกังวานในระบบ [ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับรากเหงือกจากบุคคลที่สาม...] [คำเตือน: ตัวตนปริศนาได้ทำการล็อกอินเข้าสู่ "สถาปัตยกรรมกาลเวลา" สำเร็จ...] [สถานะระบบ: ควบคุมโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม — โครงการ 'โอเมก้า' เริ่มต้นนับถอยหลัง...] เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่เพิ่งเปิดออก ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมวกฮู้ด แต่ดวงตาที่เรืองแสงสีทองอร่ามภายใต้เงานั้นกลับจ้องมองมาที่เขา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของเร็นจับตัวเป็นน้ำแข็ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ขบคิด และเผชิญหน้ากับความทรงจำอันเจ็บปวดไปพร้อมกับเร็นในตอนนี้นะครับ