สละชีพเพื่อเวลา

เสียงสะท้อนของสมการควอนตัมยังคงก้องกังวานอยู่ในหูของผม ราวกับเสียงกระซิบจากนรกภูมิที่ถูกกลั่นกรองด้วยคณิตศาสตร์ชั้นสูง เบื้องหน้าของผมในมิติที่สิบ—ดินแดนที่เส้นแบ่งระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคตหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน—คือร่างเงาของชายผู้หนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าโครงหน้าและแววตาคู่นั้นถอดแบบมาจากผมทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลาและความเหนื่อยล้าประทับอยู่บน The Timeline Scar บนขมับขวา แต่นั่นก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงอันโหดร้ายที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาแห่งโชคชะตาได้เลย "ตกใจมากสินะ เร็น" ร่างนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นราวกับผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน เขายกมือขึ้นจัดแว่นตา—ท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์ของผมเอง—ก่อนจะส่งยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "มันก็น่าตกใจอยู่ห่างๆ ที่ต้องมาพบว่า 'สถาปนิก' ผู้ควบคุมลูปเวลาทั้งหมด ที่แท้ก็คือตัวเราเองในอีกสามทศวรรษข้างหน้า" ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อเยื่อฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นช่วยดึงสติให้ผมหลุดจากภวังค์แห่งความตกตะลึง "ทำไม..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตากวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัว แกนกลางของมิติที่สิบกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง อนุภาคทาเคียนนับล้านลอยวนเวียนราวกับพายุฝุ่นสีคราม "ถ้าคุณคือผมจากอนาคต ทำไมต้องสร้างลูปเวลาที่กักขังผู้คนนับล้านไว้ในความตายที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทำไมต้องทำให้ ดร.อีฟ และคนอื่นๆ ต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!" "นั่นเพราะนายยังมองไม่เห็นภาพรวมของจักรวาลนี้ยังไงล่ะ เร็น!" เงาของผมจากอนาคตตวาดกลับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน เขาเดินเข้ามาใกล้เส้นเขตแดนพลังงานที่คั่นกลางระหว่างเรา แววตานั้นเต็มไปด้วยความเวทนาและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน "นายคิดว่าฉันอยากสร้างลูปนี้ขึ้นมางั้นเหรอ? นายคิดว่าฉันสนุกกับการเฝ้ามองพวกเธอตายในเหตุการณ์ระเบิดควอนตัมครั้งแล้วครั้งเล่าหรือไง! ทุกๆ ครั้งที่ลูปถูกรีเซ็ต หัวใจของฉันแหลกสลายไม่ต่างจากนายในตอนนี้หรอก... แต่ถ้าไม่มีลูปนี้ จักรวาลคู่ขนานทั้งหมดจะล่มสลายภายในเสี้ยววินาทีจากความผิดพลาดทางอัลกอริทึมที่นายกำลังจะก่อขึ้นในอีกสัปดาห์ข้างหน้า!" หัวใจของผมกระตุกวูบ ทฤษฎีความน่าจะเป็นนับพันวิ่งวนอยู่ในหัวสมองอย่างบ้าคลั่ง *ความผิดพลาดทางอัลกอริทึมงั้นหรือ?* "อย่ามาพูดจาเหลวไหล!" เสียงของ ดร.อีฟ ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง เธอก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวผม มือเรียวยาวจับเข้าที่ไหล่ของผมแน่นเพื่อถ่าย อุณหภูมิและความมั่นคง ดร.อีฟในยามนี้ไม่ได้มีแววตาที่เย็นชาและห่างเหินเช่นวันแรกที่พบกัน แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของนักวิทยาศาสตร์ผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา "พวกเราศึกษาอัลกอริทึมนี้มาดีพอแล้ว อีฟไม่มีวันยอมให้คุณใช้ชีวิตของคนบริสุทธิ์มาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อความสมบูรณ์แบบของสมการบ้าๆ นี่หรอกนะ เร็น... อย่าไปฟังคำลวงของมัน!" ร่างอดีต/อนาคตของผมหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อความไร้เดียงสาของพวกเรา "ดร.อีฟ... อาจารย์ผู้แสนชาญฉลาด" เขาส่ายหัวช้าๆ "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเร็นในวัยนี้จะเข้าใจน้ำหนักของทางเลือกในมิติที่สิบ? สมการนี้ไม่ได้ต้องการความถูกต้องทางศีลธรรม แต่มันต้องการ 'การเสียสละ' เพื่อให้ระบบคงอยู่ และการจะปิดลูปนี้อย่างถาวร... มีทางเดียวเท่านั้น" เขายกมือขึ้น ชี้ปลายนิ้วตรงมาที่อกซ้ายของผม "ฆ่าฉันซะ... หรือไม่ก็นั่งดูฉันทำลายจุดเชื่อมต่อนี้ แล้วยอมให้ไทม์ไลน์หลักถูกลบหายไปจากสารบบของพหุจักรวาลตลอดกาล" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามของพลังงานควอนตัมที่ดังอื้ออึงอยู่ในโสตประสาท สมองของผมทำงานด้วยความเร็วสูงสุด คำนวณความเป็นไปได้ทุกรูปแบบที่อาจเกิดขึ้น หากผมเลือกฆ่าเขา อนาคตอาจจะเปลี่ยนแปลกไป แต่ความเสี่ยงที่จักรวาลจะแตกสลายก็พุ่งสูงถึง 99.8 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าผมไม่ทำอะไรเลย ทุกคนจะติดอยู่ในลูปนรกนี้ไปชั่วนิรันดร์ นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดที่จักรวาลเคยโยนใส่บ่าของเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีผู้มีความฝันเพียงแค่ต้องการแก้โจทย์คณิตศาสตร์ให้ลุล่วง "เร็น..." ดร.อีฟเรียกชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นแต่แฝงด้วยความสั่นเครือ "เชื่อมั่นในตัวสัญชาตญาณของตัวเองสิครับ เราไม่ได้เดินมาไกลถึงขนาดนี้ เพื่อให้ตัวเราเองในอนาคตมาตัดสินใจแทนหรอกนะ" ผมสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของโอโซนและประจุไฟฟ้าผสมผสานกันจนแสบจมูก ผมมองลึกลงไปในดวงตาของชายที่เป็นทั้งตัวเองและศัตรู ความกลัวการสูญเสียที่เคยฝังรากลึกอยู่ในใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสงบนิ่งอย่างประหลาด อัลกอริทึมไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อให้เรายอมจำนน แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราแก้ไข... แม้ว่าการแก้ไขนั้นจะต้องแลกด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดก็ตาม "ผมเข้าใจแล้วครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงจนแม้แต่ตัวผมเองยังแปลกใจ ร่างอนาคตชะงักไปเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน "นายหมายความว่ายังไง?" "ผมจะไม่ฆ่าคุณ... และผมก็จะไม่ยอมให้ไทม์ไลน์นี้ถูกลบด้วย" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายแผ่รังสีพลังงานควอนตัมสีทองอร่ามที่เพิ่งตื่น จากการทำความเข้าใจกลไกที่แท้จริงของสถาปนิก "เพราะในฐานะที่ผมคือ 'เร็น' ผู้เขียนอัลกอริทึมนี้ขึ้นมาตั้งแต่ต้น... ผมรู้วิธีที่จะรีเซ็ตมันโดยไม่ต้องแลกกับชีวิตใครเลยแม้แต่คนเดียว!" ดวงตาของร่างอนาคตเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด สีหน้าของเขาซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่าผมมองเห็นช่องโหว่ที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดสามสิบปี "เป็นไปไม่ได้! ช่องโหว่นั่นมันซ่อนอยู่ในเลเยอร์ที่สิบเอ็ด นายไม่มีทาง—" **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดรากฐานในมิติที่ 10]** **[คำเตือนระดับ SSS: กำลังมีการเขียนทับอัลกอริทึมหลักโดยผู้ใช้งาน 'เร็น']** **[สถานะปัจจุบัน: ความสมบูรณ์ของลูปเวลาลดลงเหลือ 12.4% — กำลังนับถอยหลังสู่การรีเซ็ตระบบครั้งสุดท้ายในอีก 10... 9...]** เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นระรัวจนแทบประสาทกิน แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนแผ่ขยายออกไปทั่วทุกทิศทาง กลืนกินร่างของสถาปนิกแห่งอนาคตให้ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองข้อมูลดิจิทัล เขายิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้าย—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและความภาคภูมิใจ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายลับไปในความว่างเปล่า ปลายนิ้วของเขาก็แตะลงที่หน้าผากของผมเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน *"ฝากอนาคตที่เหลือด้วยนะ... ตัวฉัน"* แสงสว่างวาบครั้งใหญ่ระเบิดขึ้นจนผมต้องหลับตาลงแน่น แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของเรากระเด็นไปคนละทิศละทาง ท่ามกลางเสียงระบบที่กำลังประกาศความสำเร็จด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ **[กระบวนการรีเซ็ตลูปเสร็จสิ้น 99.9%]** **[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับตำนานกำลังเข้าสู่พื้นที่พหุจักรวาล... พลังงานที่ไม่รู้จักกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนาน]** เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มิติที่สิบอันมืดมิดได้มลายหายไป เหลือเพียงห้องวิจัยใต้ดินที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ไม่ใช่การรอดชีวิต... Rrrrr... เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดดังขึ้นจากจอเรดาร์หลัก พร้อมกับรอยแยกมิติสีดำสนิทที่กำลังฉีกกระชากชั้นบรรยากาศเหนือท้องฟ้าจำลองของสถาบัน—และจากรอยแยกนั้นเอง ดวงตาสสีแดงฉานขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ