ความหวังที่ริบหรี่

“ค่าความหนาแน่นของสนามควอนตัมลดลงต่ำกว่าร้อยละสิบสองแล้วครับ ดร.อีฟ!” เสียงตะโกนของเร็นดังแข่งกับเสียงหวีดหหลิวของระบบเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุด สีหน้าของเด็กหนุ่มอัจฉริยะซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าขณะที่นิ้วเรียวยาวทั้งสิบคอนโทรลแป้นพิมพ์โฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเร็วสูงสุด รหัสสมการคณิตศาสตร์และกราฟความน่าจะเป็นนับพันบรรทัดไหลทะลักผ่านม่านตาของเขาจนพร่ามัว แต่ทว่า ในสถานการณ์ที่วิกฤตถึงชีวิตเช่นนี้ สมองส่วนประมวลผลของเร็นกลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุดราวกับถูกเร่งเครื่องด้วยพลังงานนิวเคลียร์ เบื้องบนท้องฟ้าจำลองของสถาบัน รอยแยกมิติสีดำสนิทที่กำลังฉีกกระチャากชั้นบรรยากาศได้ขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ และจากความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งนั้น ดวงตาสีแดงฉานขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็กำลังจ้องมองลงมา... ราวกับพญาปีศาจที่กำลังพิจารณาเหยื่อตัวจ้อยในกำมือ “ตั้งสติไว้ เร็น” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ ดร.อีฟ ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล อาจารย์สาวลึกลับในชุดเสื้อกาวน์สีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันยืนหยัดอยู่อย่างสง่างาม ดวงตาคู่คมกริบของเธอสะท้อนแสงสีแดงฉานจากรอยแยกมิติบนท้องฟ้า แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะบีบคั้นจนแทบไม่มีทางรอด แต่แววตาของเธอกลับปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายความมุ่งมั่นและร่องรอยของการคำนวณบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องลึก “ผมพยายามแล้วครับอาจารย์!” เร็นกัดฟันกรอด จนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน “อัลกอริทึมการพับเก็บปริภูมิที่เราออกแบบไว้ไม่ตอบสนอง แรงโน้มถ่วงจากดวงตาคู่นั้นมันทรงพลังเกินกว่าที่สมการฟิสิกส์ดั้งเดิมจะรับมือไหว… แรงดึงดูดระดับนี้กำลังฉีกทึ้งโครงสร้างโมเลกุลของฐานทัพเราทีละน้อย!” จริงอย่างที่เร็นว่า แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวระดับแปดริกเตอร์ เศษซากเหล็กและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศตามแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน ทีมพิทักษ์กาลเวลาที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนต่างต้องยึดเหนี่ยวกับเสาโครงสร้างหลักไว้แน่นเพื่อไม่ให้ถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่า ความหวังที่เคยเรือง뢰อยู่รางๆ บัดนี้ถูกบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดี นี่คือสถานการณ์ที่เรียกว่า “จนมุม” ของแท้ ไม่มีทางหนี ไม่มีเส้นทางสำรอง และไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป “ถ้าสมการฟิสิกส์ดั้งเดิมใช้ไม่ได้ผล...” ดร.อีฟก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานหลักของเร็น มือเรียวบางวางลงบนบ่าของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบาเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจ “เราก็แค่ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่... ในเสี้ยววินาทีนี้” เร็นสะعัดหน้าหันไปมองอาจารย์สาว “หมายความว่าอย่างไรครับ?” “หมายความว่า นายต้องเลิกใช้ตรรกะแบบเส้นตรง แล้วใช้ ‘สัญชาตญาณควอนตัม’ ที่นายฝึกฝนมาตลอดลูปเวลานี้อย่างไรล่ะ” ดร.อีฟแย้มรอยยิ้มบางๆ ท่ามกลางความมืดมิด รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างล้นเหลือ “เชื่อมั่นในตัวเลขที่นายคำนวณสิ เร็น นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในสมการนี้นะ” คำพูดนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่านไปทั่วร่างของเร็น เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ใช่แล้ว... เขามัวแต่กลัวความสูญเสีย กลัวว่าการคำนวณจะผิดพลาดจนทำให้ทุกอย่างพังทลาย จนลืมไปว่าหัวใจของทฤษฎีควอนตัมไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบ แต่คือ “ความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด” ต่างหาก! มือที่สั่นเทาหยุดชะงัก เร็นหลับตาลงชั่วพริบตา ภาพเหตุการณ์นับร้อยลูปที่เคยผิดพลาด ล้มเหลว และสูญเสียไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับม้วนฟิล์มความเร็วสูง แต่ละเศษเสี้ยวของประสบการณ์ถูกนำมาหลอมรวมกันด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลม ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะลืมโพรงขึ้นอีกครั้งด้วยประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า “ระบบ… เริ่มต้นโปรโตคอล ‘โอเมก้า-ซีโร่’ ทันที!” เร็นประกาศกร้าว เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลังจนกลบเสียงคำรามของความโกลาหลรอบตัว นิ้วมือทั้งสิบร่ายรำบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอีกครั้ง คราวนี้เรไม่ได้พิมพ์ตามตำราหรือทฤษฎีที่ร่ำเรียนมา แต่เขาใช้การคำนวณสดจากจิตใต้สำนึก สกัดเอาพลังงานความผันผวนของมิติมาเป็นตัวแปรใหม่ สมการที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์คนใดจะจินตนาการได้ถูกประกอบร่างขึ้นกลางอากาศ เส้นแสงสีทองนับล้านเส้นถักทอเข้าหากันเป็นตาข่ายพลังงานรูปทรงเรขาคณิตที่งดงามและทรงพลัง บนท้องฟ้า ดวงตาสสีแดงฉานขนาดมหึมาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันส่งเสียงคำรามกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก พร้อมกับลำแสงสีแดงฉานเส้นผ่านศูนย์กลางยักษ์ที่พุ่งตรงลงมาจากฟ้าหมายจะกวาดล้างทุกสิ่งให้เป็นจุล! “อาจารย์ครับ!” เร็นตะโกนลั่น “ฉันพร้อมแล้ว!” ดร.อีฟสะบัดมือเรียกอาวุธพลังงานควอนตัมคู่กายออกมา พุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศเพื่อเบี่ยงเบนลำแสงทำลายล้างนั้นด้วยตัวคนเดียว! ในวินาทีเป็นตายเท่ากันนั้นเอง จอเรดาร์หลักที่เคยส่งเสียงเตือนภัยสีแดงฉานมาตลอด กลับกะพริบเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามสดใส พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นขัดจังหวะลมหายใจของทุกคน [ ตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: สถาปัตยกรรมกาลเวลาเสร็จสมบูรณ์ ] [ คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม ซึ่งไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์... ] เร็นเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ รอยแยกมิติสีดำที่ควรจะกลืนกินทุกอย่างกลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ และจากเงามืดด้านหลังดวงตาสีแดงฉานนั้น ร่างของใครบางคนในชุดคลุมโบราณก็ก้าวเท้าเดินออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเร็นเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ “ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของลูปที่หนึ่งร้อย... ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ทีมพิทักษ์กาลเวลามาจนถึงบทนี้นะครับ