พันธมิตรผู้ไม่ยอมแพ้

เสียงดีดนิ้วของ ดร.อีฟ ดังสะท้อนก้องกังวานในห้องปฏิบัติการใต้ดินสถาบันควอนตัม ก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติจำนวนนับร้อยจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ข้อมูลดิบของคลื่นความโน้มถ่วงที่ถูกบิดเบือนจากลูปเวลาที่เจ็ดสิบสี่กำลังวิ่งพล่านเป็นเส้นสายสีแดงฉาน บ่งบอกถึงเวลาวิกฤตที่เหลือน้อยลงทุกที "ถ้าเรายังปล่อยให้ความน่าจะเป็นของการสูญเสียพุ่งเกินร้อยละแปดสิบจุดห้า ทีมของเราจะไม่เหลือแม้แต่เศษเสากลศาสตร์ควอนตัมให้ย้อนกลับมาแก้ไขนะครับ เร็น" อาจารย์สาวลึกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและสง่างามเช่นเคย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองกราฟการคำนวณที่กำลังดิ่งเหว เธอไม่ได้หันมามองผม แต่แผ่นหลังที่ตั้งตรงนั้นสื่อถึงความกดดันมหาศาลที่เธอกำลังแบกรับไว้คนเดียวมาตลอด ผม—เร็น—ยืนอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก นิ้วมือเรียวยาวกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณอัลกอริทึมแก้ทาง สัญชาตญาณด้านคณิตศาสตร์บอกผมว่า เราไม่สามารถสู้กับองค์กร "โครโน-รีเซ็ตเตอร์" ที่กุมอำนาจเหนือกาลเวลาได้ด้วยตัวคนเดียว ต่อให้ผมจะคำนวณความน่าจะเป็นได้แม่นยำแค่ไหนก็ตาม การพึ่งพาเพียงสมการและตรรกะมันไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว "เราต้องตั้งสหพันธ์เฉพาะกิจขึ้นมาครับ ดร.อีฟ" ผมหยุดพิมพ์ชั่วขณะ หันไปสบตากับอาจารย์ผู้ปราดเปรื่อง "กองกำลังอิสระที่อยู่นอกเหนือเขตอำนาจของสถาบันหลัก... ทีมพิทักษ์ที่จะไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาที่ถูกล็อกไว้ด้วยลูปเวลา" ดร.อีฟชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "น่าสนใจนี่... คุณคิดว่าใครในมิติปัจจุบันนี้ที่มีค่าความเข้ากันได้ทางควอนตัมสูงพอที่จะร่วมวงกับเรา โดยไม่สติหลุดไปเสียก่อนเมื่อเห็นอนาคตที่ล่มสลายของตัวเองล่ะครับ" "มีสครับ... และผมเชื่อว่าเขาเดินทางมาถึงจุดนัดพบแล้ว" สิ้นเสียงของผม ประตูนิรภัยไฮดรอลิกหนาห้าเมตรก็เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ของมอเตอร์ขนาดยักษ์ ร่างของสหายร่วมรบผู้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟนีออนสีฟ้าสาดกระทบโครงหน้าคมเข้มและรอยแผลเป็นจากการปะทะกับตัวตนในอดีตของเขาเอง บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมที่เต้นเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจของจักรวาลกำลังร่วมลุ้นไปกับการตัดสินใจในวินาทีนี้ "ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังพวกนายบรรยายสุนทรพจน์เรื่องกาลเวลานะ เร็น" สหายร่วมรบผู้นั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน "บอกเงื่อนไขมา ว่าฉันต้องเอาชีวิตเข้าแลกกับสมการบ้าๆ ไหนอีก ถึงจะหยุดยั้งพวกมันไม่ให้รีเซ็ตความทรงจำของพวกเราได้ถาวร" ผมมองหน้าเพื่อนร่วมอุดมการณ์สลับกับอาจารย์อีฟ ความกลัวลึกๆ ที่เคยกัดกินจิตใจ—ความกลัวที่จะสูญเสียคนที่ผูกพันไปเหมือนในลูปเวลาก่อนๆ—ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความเชื่อมั่นอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของผมคนเดียวอีกต่อไปแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่ทีมพิทักษ์กาลเวลาครับ... สหาย" ผมกล่าวพร้อมกับยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ทันทีที่มือของพวกเราทั้งสามคนประสานกัน แสงสีทองสว่างวาบก็พุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานห้อง ราวกับจักรวาลกำลังรับรู้และบันทึกพันธสัญญาครั้งประวัติศาสตร์นี้ลงในสถาปัตยกรรมแห่งกาลเวลา [ระบบตรวจพบการรวมตัวของตัวแปรสำคัญ: 'ทีมพิทักษ์กาลเวลา' ถูกก่อตั้งอย่างเป็นทางการ] [ระดับความเสี่ยงของลูปเวลาลดลงชั่วคราว: 14.2%] [คำเตือนระบบ: ตรวจพบสัญญาณชีพจรปริศนาจากมิติเงา กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ด้วยความเร็วเหนือแสง... 3... 2... 1...] หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงในพริบตา ความมืดสนิทเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการ ทว่าเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า กลับทำให้ลมหายใจของพวกเราต้องสะดุดกูบ... มันไม่ใช่ศัตรูจากองค์กรโครโน-รีเซ็ตเตอร์ แต่เป็นบางสิ่งที่แม้แต่สมการควอนตัมของผมก็ไม่เคยคำนวณเผื่อไว้เลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเร็นและสหายทุกคนในบทนี้นะครับ