บทเพลงแห่งเวลา

“เร็น! อย่ามองไปที่รอยแยกนั่น! หลับตาลงเสีย!” เสียงของดร.อีฟก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่ผิดปกติ ความจริงรอบตัวเราที่แตกสลายเปรียบเสมือนเศษกระจกเงาบานยักษ์ที่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ผมรีบคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สัมผัสเย็นเฉียบจากผิวหนังของอาจารย์สาวทำให้ผมรับรู้ว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นสถานการณ์ที่ความน่าจะเป็นของจักรวาลกำลังถูกรีเซ็ตอย่างรุนแรง ผมหลับตาลงตามคำสั่ง สติสัมปชัญญะของผมพยายามคำนวณอัลกอริทึมที่อยู่เบื้องหลังความโกลาหลนี้ เศษแก้วเหล่านั้นไม่ใช่สสาร แต่มันคือ ‘ข้อมูล’ ของเวลาที่พังทลายลง หากปล่อยให้ประสาทสัมผัสรับข้อมูลมหาศาลนี้เข้าไปโดยไม่ผ่านการกลั่นกรอง สมองของมนุษย์ย่อมแหลกสลายไม่ต่างจากแก้วเหล่านั้น “ดร.อีฟ... ถ้าเราอยู่ที่นี่นานกว่านี้ ค่าความเพี้ยนของเวลาจะเกินขีดจำกัดที่ผมเคยคำนวณไว้” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด น้ำเสียงของผมพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ แม้ในใจจะตื่นตระหนก “ระบบประเมินค่าคงที่ไม่ได้ตอบสนอง มันเหมือนกับว่า... กาลเวลากำลังปฏิเสธการมีอยู่ของเรา” ดร.อีฟไม่ได้ตอบในทันที ผมรู้สึกถึงแรงบีบที่มือของเธอเบาๆ ก่อนที่เธอจะปลดปล่อยพลังงานบางอย่างออกมา มันไม่ใช่กระแสไฟฟ้า แต่มันคือ ‘ความนิ่ง’ ที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เหมือนกับผิวน้ำที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแม้ในพายุโหมกระหน่ำ “เร็น เธอจำ ‘นาฬิกาทรายแห่งนิรันดร์’ ที่ฉันเคยสอนได้ไหม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลัง “มันไม่ใช่เครื่องมือสำหรับบอกเวลา แต่มันคือเครื่องมือสำหรับ ‘เขียน’ เวลาใหม่” ผมลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจสะดุด ดร.อีฟยืนอยู่ท่ามกลางเศษเสี้ยวแห่งความจริงที่หยุดนิ่งกลางอากาศ เธอหยิบนาฬิกาทรายขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม—วัตถุโบราณที่ดูธรรมดาจนน่าประหลาดใจ—แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ผิวหนังของเธอกลับปรากฏลวดลายเรืองแสงสีฟ้าครามดั่งแผนผังของจักรวาล นี่คือสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน... ดร.อีฟกำลังเชื่อมต่อประสาทสัมผัสของเธอกับตัวนาฬิกาโดยตรง “อาจารย์... นั่นมันเกินขีดจำกัดทางชีวภาพของมนุษย์นะครับ!” ผมร้องเตือน แต่เธอหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ “ในโลกที่อัลกอริทึมผิดเพี้ยน ความสมเหตุสมผลคือพันธนาการที่ใหญ่ที่สุดนะเร็น” เธอพลิกนาฬิกาทราย เม็ดทรายที่ควรจะไหลจากบนลงล่างกลับลอยเคว้งคว้าง ก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเธอราวกับพายุทอร์นาโดสีทอง เส้นสายของกาลเวลาพุ่งทะลุผ่านร่างของอาจารย์สาว แสงสว่างจ้าจนผมต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า แรงกดดันมหาศาลในห้องบีบอัดจนอากาศหายใจเริ่มลดน้อยลง นี่คือการปลดล็อกที่แท้จริง... พลังของสถาปนิกผู้พิทักษ์กาลเวลา! รอบตัวเราเริ่มเปลี่ยนไป เศษกระจกแห่งความจริงที่เคยแตกสลายค่อยๆ หลอมรวมกันใหม่ แต่มันไม่ได้กลับไปเป็นภาพเดิม มันถูกเรียบเรียงใหม่ด้วยโครงสร้างที่ซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่า ผมมองเห็นสมการควอนตัมที่เขียนด้วยแสงลอยเด่นอยู่เหนือหัวดร.อีฟ เธอไม่ได้แค่กำลังซ่อมแซมลูปเวลา แต่เธอกำลังเขียนเงื่อนไขใหม่ให้แก่จักรวาลนี้ “จงมองดูให้ดีเร็น นี่คือบทเพลงแห่งเวลาที่ไม่มีจุดจบ” ดร.อีฟสะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีทองขยายตัวออกไปเป็นวงกว้าง กระแทกเข้ากับความมืดมิดรอบด้านจนแตกกระเจิง ทัศนียภาพของห้องแล็บที่พังทลายเปลี่ยนกลายเป็นห้วงมิติกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟันเฟืองจักรวาล มันดูงดงามแต่ก็น่าเกรงขามจนผมไม่อาจละสายตาได้ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ผมกำลังตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ระบบแจ้งเตือนที่เงียบหายไปนานก็ส่งเสียงดังลั่นในหัวผม—ไม่ใช่แค่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันคือเสียงสัญญาณเตือนระดับวิกฤตที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะนักคณิตศาสตร์ [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้เฝ้ามองภายนอก (The External Observer)'] [ความเสี่ยง: ระดับ SSS - ลูปเวลาของคุณถูกระบุว่าเป็น 'ความผิดพลาด' ที่ต้องถูกลบ] หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เมื่อผมเห็นเงามืดขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่ขอบของมิติ มันไม่มีรูปร่าง แต่มีเจตจำนงที่ทรงพลังจนทำให้พลังของดร.อีฟสั่นคลอนไปชั่วขณะ ดร.อีฟหน้าซีดเผือด เธอหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นที่เคยสุขุมกลับฉายแววหวาดหวั่นเป็นครั้งแรก “เร็น... พวกเขามาเร็วกว่าที่คำนวณไว้มาก” เธอพูดขณะที่ร่างของเธอเริ่มโปร่งแสงจากการฝืนใช้พลัง “ฉันจะสร้างเกราะกำบังให้เธอ เธอต้องออกไปจากที่นี่ และห้ามหันกลับมามอง—ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” เธอกำลังตัดสินใจสละตัวเองเพื่อเปิดทางให้ผม! ก่อนที่ผมจะทันได้คว้ามือเธอไว้ เงามืดนั้นก็ขยายตัวเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง มันยื่นกรงเล็บแห่งความว่างเปล่าเข้ามาแตะที่นาฬิกาทรายในมือของดร.อีฟ และในวินาทีนั่นเอง เสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนถึงกระดูกสันหลังก็ดังขึ้นข้างหูของผม “พบตัวแล้ว... ต้นแบบที่หลงเหลืออยู่” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่แสนอลหม่านนี้ไปกับผมนะครับ ควอนตัมคอร์หวังว่าทุกท่านจะยังคงอยู่เคียงข้างเร็นในบทถัดไปครับ