การคำนวณที่เหนือกว่า

“ชื่อของผม... มันกำลังถูกลบออกไปจากระบบประมวลผลจักรวาล ดร.อีฟครับ ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ตอนนี้ล่ะก็ ตัวตนของผมจะกลายเป็นเพียงสมการที่ไม่มีคำตอบ” ผมตะโกนแข่งกับเสียงหึ่งๆ ของสนามพลังที่บิดเบี้ยวรอบตัว ในขณะที่ภาพโฮโลแกรมตรงหน้าสั่นไหวราวกับสัญญาณโทรทัศน์เก่าที่ใกล้พังทลาย ดร.อีฟไม่ได้หันมามอง แต่ร่างโปร่งบางของเธอในชุดแล็บสีขาวสะอาดตานั้นกลับยืนนิ่งสงบ ท่ามกลางพายุข้อมูลที่กำลังฉีกกระชากโครงสร้างความเป็นจริง “เร็น ฟังนะ” เสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น แต่ทรงพลังราวกับแผ่นดินไหวที่ถูกควบคุมไว้ใต้ฝ่าเท้า “ระบบไม่ได้ลบชื่อเธอ เพราะเธอคือข้อผิดพลาด แต่มันลบเธอเพราะเธอคือ ‘ตัวแปรที่เกินขีดจำกัด’ ของอัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบนี้ ถ้าเธออยากคงอยู่ เธอต้องสร้างพื้นที่ที่อัลกอริทึมนี้เข้าไม่ถึง” “พื้นที่ที่เข้าไม่ถึง? ในสภาวะที่ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้วน่ะหรือครับ?” ผมแค่นหัวเราะพลางขยับนิ้วรัวบนอากาศ แสงสีฟ้าของสมการควอนตัมพุ่งออกจากปลายนิ้ว เคลื่อนไหวรวดเร็วเหมือนฝูงผึ้งที่กำลังสร้างรัง ผมกำลังพยายามเขียน ‘มิติย่อย’ แทรกเข้าไปในช่องว่างระหว่างวินาที ความมืดมิดรอบตัวบีบอัดเข้ามาเหมือนกำแพงเหล็ก แรงดันมหาศาลจาก ‘ผู้ดูแลระบบ’ กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเรา มันไม่ใช่ศัตรูที่มีตัวตน แต่มันคือความเป็นเหตุเป็นผลที่ไร้ความปรานี หากผมคำนวณพลาดแม้แต่นิดเดียว โครงสร้างมิติที่ผมกำลังถักทอจะพังทลายลง และผมจะหายไปตลอดกาล “คุณเคยสอนผมว่า คณิตศาสตร์ไม่ใช่แค่เรื่องของตัวเลข แต่มันคือภาษาของจิตวิญญาณที่กักขังอยู่ในจักรวาล” ผมพึมพำ ดวงตาจดจ้องไปยังจุดบอดของระบบที่เต้นตุบๆ เหมือนหัวใจ “ถ้ามิติของพวกเขาคือตรรกะ ผมก็จะสร้างมิติของผมขึ้นมาจาก ‘ความไร้ระเบียบที่คาดเดาได้’!” ผมไม่ได้สร้างมิติที่แข็งแกร่ง แต่ผมสร้าง ‘มิติแห่งความน่าจะเป็นที่ทับซ้อน’ ผมใช้ทฤษฎีการสั่นสะเทือนของอนุภาคที่ไม่แน่นอนมาสร้างเป็นเกราะป้องกัน แทนที่จะต่อต้านแรงดันของระบบ ผมกลับใช้มันเป็นเชื้อเพลิงในการขยายตัวของพื้นที่ส่วนตัว ดร.อีฟหันกลับมามองผม แววตาของเธอวูบไหวด้วยประกายที่ผมอ่านไม่ออก “เธอคิดจะทำเรื่องบ้าๆ งั้นสินะเร็น การรวมตัวแปรที่ไม่สมบูรณ์เข้ากับความว่างเปล่า... เธอจะกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมที่จักรวาลต้องกำจัดทิ้งโดยสมบูรณ์” “อาจจะจริงครับ” ผมยิ้ม แม้เหงื่อจะไหลซึมตามไรผม “แต่ถ้าผมต้องถูกกำจัด ผมก็ขอเป็นคนกำหนดนิยามของจุดจบด้วยตัวเอง” มือทั้งสองข้างของผมประสานกันเป็นรูปเรขาคณิตซับซ้อน อัลกอริทึมของผมพุ่งทะลุผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่พยายามจะลบชื่อผมทิ้งไป พื้นที่รอบตัวเราเริ่มบิดเบี้ยว แสงสีขาวเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนจะดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งห้วงอวกาศ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ‘ตรวจพบระดับพลังงานเกินขีดจำกัดสูงสุด: สถานะผู้ใช้งานถูกยกระดับสู่... ระดับ SSS’ ‘ระบบป้องกันความปลอดภัยของจักรวาล: ล้มเหลว’ หน้าจอตรงหน้าเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีทองอร่าม ข้อมูลทั้งหมดที่พยายามจะลบผมทิ้งถูกแช่แข็งค้างไว้กลางอากาศ ผมหายใจหอบแรง ร่างกายสั่นสะท้านจากภาระทางข้อมูลที่แบกรับไว้เกินขีดจำกัด มิติใหม่ที่ผมสร้างขึ้นเสถียรแล้ว แต่มันไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิด จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าผมก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นช่องโหว่สีดำสนิท แรงดึงดูดมหาศาลดูดกลืนทุกอย่างเข้าสู่ความว่างเปล่า ดร.อีฟเบิกตากว้างเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็น เธอรีบคว้าข้อมือผมไว้แน่น แต่ทว่า... มีมืออีกคู่หนึ่งโผล่พ้นออกมาจากรอยแยกนั้น เป็นมือที่ซีดเผือดราวกับศพ แต่กลับมีนิ้วยาวเรียวที่คุ้นตาอย่างประหลาด “เร็น... ถอยออกมา!” ดร.อีฟตวาดลั่น แต่สายเกินไปแล้ว ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น รูปร่างหน้าตาเหมือนกับผมไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก มันมองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมหยุดเต้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นตัวผมเองทุกกระเบียดนิ้ว “ขอบคุณที่เปิดประตูให้นะ... เจ้าของร่างที่แท้จริง” มันยกมือขึ้น แล้วความจริงรอบตัวเราทั้งหมดก็แตกสลายเป็นเศษแก้วลงในพริบตาเดียว! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเร็นนะครับ ขอบคุณที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตรงนี้ครับ - ควอนตัมคอร์