เดิมพันด้วยชีวิต

"ถ้าเราทำพลาดแม้แต่จุดทศนิยมเดียว เส้นเวลาทั้งหมดที่เหลืออยู่จะกลายเป็นเพียงเศษซากข้อมูลที่กู้คืนไม่ได้... คุณเข้าใจใช่ไหมครับ ดร.อีฟ?" ผมถามออกไปโดยไม่ละสายตาจากจอโฮโลแกรมที่ฉายโครงสร้างความน่าจะเป็นของมิติคู่ขนานนับหมื่น สภาวะความกดอากาศในห้องควบคุมนิรภัยนี้ดูเหมือนจะเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก เสียงคีย์บอร์ดเสมือนดังรัวเป็นจังหวะเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ แต่มือของผมยังคงนิ่งสนิท ผมไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ความตื่นตระหนกมาบงการอัลกอริทึมในหัวของตัวเอง ดร.อีฟยืนกอดอกอยู่ข้างหลังผม แสงสีฟ้าเย็นเยียบจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาคู่คมของเธอ เธอไม่ได้ตอบรับในทันที แต่สายตานั้นจับจ้องไปที่จุดรั่วไหลของมิติที่กำลังขยายตัวราวกับรอยร้าวบนกระจกที่ไม่มีวันซ่อมแซมได้ "เร็น เธอไม่ได้กำลังคำนวณตัวเลขเพียงอย่างเดียว" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบขาดและหนักแน่น "เธอคำนวณ 'ชีวิต' ของคนที่อยู่ในลูปเวลาเหล่านี้ด้วย และนั่นคือภาระที่หนักหนากว่าสมการฟิสิกส์ใดๆ ที่มนุษย์เคยเผชิญ" "เพราะงั้นผมถึงต้องเดิมพันด้วยชีวิตไงครับ" ผมแค่นยิ้มมุมปาก พลางกดคำสั่งสุดท้ายเพื่อรวมค่าความน่าจะเป็นเข้าสู่ศูนย์กลาง "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะครับ? เราไม่มีเวลาเหลือให้เป็นคนดีที่รอคอยโชคชะตาอีกต่อไปแล้ว" จังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สาดส่องไปทั่วห้อง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลโถมเข้าใส่ตัวอาคารจนทุกอย่างสั่นคลอน ศัตรูของเราไม่ได้ใช้อาวุธธรรมดา แต่มันคือการ 'ดีลีท' พื้นที่ว่างรอบตัวเราทิ้งไปโดยตรง หากพื้นที่ตรงนี้ถูกลบ ความเป็นจริงของทั้งจักรวาลจะบิดเบี้ยวจนเกินเยียวยา "มันมาแล้ว" ดร.อีฟก้าวขึ้นมาเคียงข้างผม สัมผัสจากมือของเธอที่วางบนไหล่ผมช่วยดึงสติให้กลับมาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่สำคัญที่สุด "ลูปสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น เธอเตรียมใจไว้หรือยัง?" "ผมเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนที่เราพบกันครั้งแรกแล้วครับ" ผมตอบพลางรัวนิ้วสั่งการระบบป้องกันชั้นที่เจ็ด ซึ่งเป็นชั้นสุดท้ายก่อนที่แกนกลางเวลาจะแตกสลาย ระบบถูกตั้งค่าให้ทำงานอัตโนมัติหากผมเสียชีวิตหรือสูญเสียสติไป ความรับผิดชอบทั้งหมดถูกโอนถ่ายเข้าสู่ 'อัลกอริทึมสุดท้าย' ที่ผมเขียนขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและเลือด มันคือแผนการที่บ้าบิ่นที่สุด—การย้อนกลับไปจุดเริ่มต้นของลูปทั้งหมด เพื่อทำลายตัวจุดชนวนในอดีตที่แม้แต่พระเจ้าก็ไม่เคยคาดคิด ศัตรูที่อยู่เบื้องหลังม่านมิติกำลังแทรกซึมเข้ามา ร่างเงาสีดำสนิทที่ไร้รูปทรงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางห้อง มันไม่มีใบหน้า แต่มีรัศมีของแรงโน้มถ่วงที่บดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกละเอียด เสียงแหลมสูงเสียดแทงแก้วหูคล้ายเสียงกรีดร้องของดวงดาวที่กำลังดับสูญดังก้องไปทั่ว "เร็น! ระบบตอบสนองช้าเกินไป พลังงานที่แกนกลางลดฮวบลงเหลือ 12 เปอร์เซ็นต์!" ดร.อีฟตะโกนฝ่าเสียงระเบิดของกำแพงมิติ เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับพยายามดึงพลังงานที่เหลือทั้งหมดมาสร้างเกราะป้องกัน ผมกัดฟันแน่น เลือดไหลซึมจากจมูกลงมาที่คาง ความเหนื่อยล้าสะสมจากการกระโดดข้ามเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่ากำลังกัดกินร่างกาย แต่ผมหยุดไม่ได้ หากผมหยุด... ทุกคนจะหายไปตลอดกาล ผมรีบดึงคอร์พลังงานออกมาจากข้อมือและเชื่อมต่อมันเข้ากับแผงควบคุมหลักโดยตรง กระแสไฟฟ้าความต่างศักย์สูงไหลผ่านร่างจนกล้ามเนื้อแทบฉีกขาด "ผมจะไม่ให้มันจบแบบนี้ครับ... ผมจะเขียนนิยามใหม่ให้เวลาของเรา!" ผมกดปุ่มยืนยันคำสั่ง 'Overdrive' ในเสี้ยววินาทีนั้น แสงสีขาวเจิดจ้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง เสียงเตือนระบบดังสนั่นกึกก้องไปทั่วจักรวาล พร้อมกับการปรากฏของข้อความตัวอักษรสีทองที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าในมิติที่บิดเบี้ยว [ระบบเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับ SSS-Class "สถาปนิกผู้ล่มสลาย" ปรากฏตัว ณ จุดศูนย์กลางเวลา] [ภารกิจระดับ SSS: ยับยั้งการล่มสลายของจักรวาล - เงื่อนไข: สละชีพหรือส่งผ่านจิตวิญญาณเข้าสู่อัลกอริทึม] [คำเตือน: บอสลับกำลังตื่นขึ้นและทำการย้อนรอยความทรงจำของผู้อ่านทุกมิติ!] ทันใดนั้น เงาสีดำที่อยู่ตรงหน้าก็หยุดการโจมตี มันค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับผมทุกประการ ทว่าดวงตานั้นกลับเป็นสีเดียวกับห้วงอวกาศอันว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งความปรานี มันยื่นมือมาข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นเสียงของผมเองอย่างไม่มีผิดเพี้ยนว่า "ในเมื่ออัลกอริทึมสุดท้ายคือตัวเจ้า แล้วใครกันแน่ที่กำลังถูกลบ... เร็น หรือว่าจะเป็นข้าในอีกหมื่นปีข้างหน้ากัน?" โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่ความมืดมิดจะดับวูบลงเหลือเพียงหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบถี่ๆ และชื่อของผมที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากฐานข้อมูล! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันแสนบีบคั้นมากับผมจนถึงจุดนี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับควอนตัมคอร์นะครับ