ความลึกลับของดร.อีฟ

กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับสนิมเหล็กจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินชั้นที่เจ็ดของศูนย์วิจัย Chrono-Core หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของเร็น แสงไฟกะพริบเป็นจังหวะถี่กระชั้นราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความตื่นตระหนก เบื้องหน้าของเขาคือฐานข้อมูลเข้ารหัสระดับพรีเมียมที่แม้แต่ระบบป้องกันของสภาสถาปนิกกาลเวลาก็ยังเจาะเข้ามาไม่ได้ ทว่ากุญแจสำคัญกลับวางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวเก่า—แฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินยวงที่สลักรหัสโครงสร้างควอนตัมเอาไว้ "คุณกำลังเล่นกับไฟนะ, เร็น" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดร.อีฟก้าวเท้าออกมาจากเงาของชั้นหนังสือโบราณ ชุดกาวน์สีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ในสภาพยับยู่ยี่เล็กน้อย ต่างจากภาพลักษณ์ผู้เชี่ยวชาญระเบียบจัดที่เร็นคุ้นเคย ดวงตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นสะท้อนประกายความเหนื่อยล้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ เร็นหันกลับไปสบตาอาจารย์ของตน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ผมไม่ได้เล่นครับอาจารย์ ผมแค่กำลังหาคำตอบ... คำตอบว่าทำไมลูปเวลาที่ 412 ถึงพังทลายลงในพริบตา ทั้งที่สมการความน่าจะเป็นระบุไว้ชัดเจนว่าอัตราความสำเร็จสูงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์" นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวหยุดชะงัก เธอกวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟความผันผวนของไทม์ไลน์ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจนั้นยาวนานและหนักหน่วงราวกับแบกรับน้ำหนักของศตวรรษไว้บนบ่า "เธอนี่มันดื้อรั้นเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน..." ดร.อีฟพึมพำเบาๆ ประโยคหลังแทบจะกลืนหายไปในลำคอ แต่เร็นซึ่งมีประสาทสัมผัสเฉียบคมจากการคำนวณความถี่ควอนตัมมานานกลับจับมันได้อย่างชัดเจน "เขา? ใครกันครับอาจารย์?" เร็นก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย "ตลอดสามปีที่ผมเป็นผู้ช่วยของคุณ ผมรู้จักแค่ ดร.อีฟ นักฟิสิกส์อัจฉริยะผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์หายนะที่เกาะโอเมก้า แต่ประวัติของคุณก่อนหน้านั้น... มันถูกลบเกลี้ยง ไม่มีร่องรอยในฐานข้อมูลกลางเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนกับว่ามีใครบางคนจงใจ ‘เขียนทับ’ ตัวตนของคุณขึ้นมาใหม่" ดร.อีฟไม่ตอบ เธอยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อกาวน์เม็ดบนออกเล็กน้อย ราวกับอากาศในห้องนี้กำลังขาดออกซิเจน เธอกดปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะทำงาน แรงกดนั้นมากพอจนทำให้ข้อนิ้วของเธอขาวซีด "การรู้ความจริงบางอย่าง ไม่ได้ทำให้เรามีชีวิตรอดได้นานขึ้นหรอกนะ เร็น" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด "บางครั้ง... การอยู่ในความไม่รู้และทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป คือความเมตตาเดียวที่จักรวาลนี้มอบให้" "แต่ความเมตตาแบบนั้นมันฆ่าเรามาแล้วสี่ร้อยสิบครั้งนะครับ!" เร็นเผลอยกระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกมา ความกลัวลึกๆ ที่ว่าเขาอาจจะต้องสูญเสียอาจารย์ไปต่อหน้าต่อตาในลูปถัดไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลย ทำให้หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบ "ผมคำนวณความน่าจะเป็นของการสูญเสียทุกครั้ง ผมจำสีหน้าของคุณตอนที่เกลียวเวลาเริ่มฉีกขาดได้ทุกวินาที! ถ้าผมยังไม่รู้ว่าเรากำลังสู้กับอะไรอยู่ เราก็จะไม่มีทางชนะ!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปั่นไฟควอนตัมที่มุมห้อง ดร.อีฟจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า แววตาของเธอไหววับชั่วขณะ ประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็นมาตลอดพังทลายลง เธอยิ้ม—รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความขื่นขมและรindความทรงจำอันเจ็บปวด "เธอคิดว่าฉันเป็นผู้สร้างระบบรีเซ็ตนี้ใช่ไหม... เร็น" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่เดินไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในมือ "ความจริงแล้ว... ฉันไม่ใช่สถาปนิกผู้พิทักษ์กาลเวลาอย่างที่เธอกล่าวหาหรอก" เร็นขมวดคิ้วแน่น สมองของเขากำลังประมวลผลสมการนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที "ถ้าคุณไม่ใช่... แล้วใครคือเจ้าของลูปนี้?" ดร.อีฟเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับจะมองทะลุผ่านความนึกคิดทั้งหมด "คนที่สร้างระบบนี้... คือตัวเธอในอีกสามสิบปีข้างหน้าต่างหากล่ะ, เร็น" โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ชั่ววินาทีนั้น เสียงรอบตัวเงียบสนิท เร็นเบิกตากว้าง อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่านถึงขีดสุด สมองที่เคยฉลาดล้ำและคำนวณทุกอย่างได้อย่างแม่นยำกลับว่างเปล่าลงถนัดตา ก่อนที่เร็นจะทันได้เอ่ยคำถามใดๆ ออกมา แสงไฟนีออนสีฟ้าครามทั่วทั้งห้องใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าจอโฮโลแกรมที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ **[WARNING: System Anomaly Detected]** **[Time-Loop Protocol 413: Forcibly Initiated by Unknown Administrator]** **[Target: Current Location - Countdown to Reset: 00:00:10]** เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องใต้ดินแห่งนี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอาด และเสียงกระซิบเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเร็น—เสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร... เสียงของตัวเขาเองในวัยชรา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ขบคิด และเติบโตไปพร้อมกับเร็นในตอนนี้นะครับ