คำสัญญาลับที่แท้จริง

"หากฉันทำลายสัญญานี้... คุณจะฆ่าฉันทิ้งจริงๆ หรือคะ?" รินรดาเอ่ยถาม แววตาของเธอสั่นระริกขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาหม่นดุจพายุของคีราน วอร์เรน ฝ่ามือบางวางทาบอยู่บนเอกสารฉบับใหม่ที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิทท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของมาเฟียหนุ่ม คีรานไม่ตอบในทันที เขายกแก้ววิสกี้ราคาแพงขึ้นจิบช้าๆ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะปริร้าวเล็กน้อยในคืนนี้ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างอาบไล้ใบหน้าคมสันให้ดูคล้ายรูปสลักที่โหยหาความอบอุ่น เขาเลื่อนนิ้วยาวไปแตะหลังมือของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างทำให้รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย "สัญญานั้นทำขึ้นเพื่อพันธนาการคนที่ไม่รู้จักหน้าที่" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แหบพร่า "แต่สำหรับเธอ... รินรดา สัญญาฉบับนี้ไม่ใช่กรงขัง แต่มันคือป้อมปราการ" "ป้อมปราการงั้นหรือคะ? หรือเป็นเพียงกรงทองที่รอวันแตกสลาย?" รินรดาแค่นยิ้มขมขื่น เธอยังไม่ลืมบาดแผลที่ได้รับจากคนใกล้ตัวของเขา และความรู้สึกหวาดระแวงที่ยังเกาะกินใจ คีรานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างใหญ่โตของเขาแผ่ปกคลุมร่างเล็กจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดของความมืดมิดที่ปลอดภัยอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มขาวนวล กลิ่นกายหอมสะอาดแบบผู้ชายอันตรายของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ "เราต่างก็สูญเสียมามากพอแล้ว" เขากระซิบใกล้ใบหู "ฉันเหนื่อยกับการตามล่าเงาของอดีต และเธอก็เหนื่อยกับการหนีจากมัน สัญญานี้... เราจะเปลี่ยนมันใหม่ ให้มันเป็นที่พักพิง ไม่ใช่ที่คุมขัง ฉันจะคุ้มครองเธอ และเธอ... ต้องเป็นคนเดียวที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน โดยไม่ต้องมีคำโกหกมาขวางกั้น" รินรดานิ่งงัน คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับคำสาบาน เธอสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูแข็งแกร่งของคีราน เขาไม่ได้ต้องการทาส แต่เขาต้องการใครสักคนที่กล้าจะยืนเคียงข้างในวันที่พายุโหมกระหน่ำ "ถ้าเช่นนั้น... ตกลงค่ะ" เธอตัดสินใจหยิบปากกาหมึกซึมด้ามสีดำขึ้นมา "แต่ฉันมีข้อแม้ คีราน ถ้าคุณจะให้ฉันเป็นที่พักพิง คุณต้องเปิดเผยความจริงเรื่องพ่อของฉันให้ฉันรู้ทั้งหมด ไม่มีความลับอีกต่อไป" คีรานชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับถูกกระชากความทรงจำที่เจ็บปวด เขากำมือแน่นก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "นั่นคือราคาที่ฉันต้องจ่ายสินะ... ได้ ถ้าสัญญานี้ทำให้เธอไม่จากฉันไปไหน ฉันก็พร้อมจะเปิดเผยทุกนรกที่ฉันซ่อนไว้" ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษอย่างหนักแน่น รอยหมึกที่ปรากฏบนหน้ากระดาษเปรียบเสมือนรอยประทับแห่งพันธสัญญาใหม่ที่ผูกมัดทั้งสองคนไว้ด้วยกัน ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน รินรดารู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มเปลี่ยนทิศทางจากการหวาดกลัวกลายเป็นความปรารถนาที่จะโอบอุ้มผู้ชายตรงหน้าเอาไว้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอ่อนหวานและเต็มไปด้วยความหวัง เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวของคีรานก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเคร่งขรึมขึ้นทันที "มีอะไร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "บอสครับ... มีคนบุกเข้ามาในคฤหาสน์ทางสวนหลังบ้าน และดูเหมือนว่า... มันจะเป็นคนที่บอสคิดว่าตายไปแล้ว" เสียงลูกน้องผ่านสายสั่นเครือจนน่าใจหาย คีรานวางโทรศัพท์ลง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงทันตาเห็น เขาหันมาสบตารินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความหมาย ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า "รินรดา... ฟังฉันนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ อย่าออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด" เขากำลังจะก้าวเดินออกไป แต่ทว่า ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เปรอะเปื้อนด้วยรอยดินและหยดเลือด พริมโรสยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู แววตาของเธอเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง "คีราน! คุณช่วยบอกรินรดาด้วยเถอะว่าทำไม... ทำไมคุณถึงเก็บศพของลูกชายเราไว้ในห้องใต้ดินที่ฉันเพิ่งไปเจอมา!" รินรดาหน้าชาไปทั้งร่าง คำพูดของพริมโรสเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ สัญญาสัญญาที่เพิ่งทำขึ้นเปรียบเสมือนเศษกระดาษที่ไร้ความหมายเมื่อความลับที่ดำมืดที่สุดของมาเฟียหนุ่มถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา! มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ด้วยหัวใจนะคะ