แสงสว่างปลายอุโมงค์

“หลักฐานพวกนี้... มันไม่มีทางเป็นเรื่องจริง มาร์คัสไม่มีวันทำเรื่องต่ำช้าแบบนั้น!” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่เธอกำแฟ้มเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย พริมโรสเหยียดยิ้มร้ายกาจ มุมปากของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ยกขึ้นอย่างสมเพช ดวงตาคู่สวยที่เคยฉาบไปด้วยความอ่อนหวาน บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความสะใจ “คนเรามักจะมองเห็นสิ่งที่อยากเห็นเสมอใช่ไหมคะ รินรดา? หรือว่าเธอจะหลงรักปีศาจจนลืมมองความจริงที่ว่า มือของเขาน่ะ... เปื้อนเลือดของคนในครอบครัวเธอมานานแค่ไหนแล้ว” พริมโรสก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้าจมูกจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งในห้องลับของคฤหาสน์วอร์เรน สัญญาที่เธอทำไว้กับคีราน—สัญญาที่จะเป็นเพียงตุ๊กตาไร้ค่าเพื่อแลกกับความปลอดภัยของครอบครัว—ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกไฟเผาผลาญเมื่อความลับของมาร์คัสที่ถูกเปิดโปงออกมาด้วยน้ำมือของพริมโรสกำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดของเธอ รินรดาตัดสินใจเปิดแฟ้มออก สายตาไล่กวาดไปตามบรรทัดของเอกสารลับที่ระบุเส้นทางการเงิน การฟอกเงินผ่านองค์กรการกุศลบังหน้า และที่สำคัญที่สุด... รายชื่อผู้มีอิทธิพลที่ถูกมาร์คัส ‘กำจัด’ เพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งนักธุรกิจแถวหน้า ทุกตัวอักษรคือคำสารภาพบาป และทุกภาพถ่ายคือร่องรอยของความโหดเหี้ยมที่มาร์คัสพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสุภาพบุรุษ “ทำไม...” รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษ “ทำไมเธอถึงเอามาให้ฉัน?” “เพราะคีรานไม่มีวันบอกความจริงเรื่องนี้กับเธอหรอกค่ะ” พริมโรสโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก “คีรานกับมาร์คัส... พวกเขาก็แค่เหรียญคนละด้าน ถ้าเธอคิดจะหา ‘แสงสว่าง’ ในนรกขุมนี้ ก็เตรียมใจไว้ได้เลยว่าแสงนั้นอาจจะเป็นกองไฟที่จะเผาเธอให้ตายทั้งเป็น” ในขณะที่รินรดากำลังตกอยู่ในวังวนแห่งความสับสน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง คีราน วอร์เรน ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับดุดันราวกับพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า เขาหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า โดยเฉพาะแฟ้มเอกสารที่อยู่ในมือของรินรดา “รินรดา วางมันลง” เสียงของเขาต่ำและทรงอำนาจ บีบคั้นให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาหันไปมองชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าคือ ‘ศัตรู’ แต่ในยามนี้เขากลับกลายเป็นตัวแปรเดียวที่เธอไม่รู้ว่าจะไว้วางใจได้หรือไม่ “คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหมคีราน? คุณรู้ว่ามาร์คัสทำอะไรลงไป แต่คุณก็เลือกที่จะเงียบ... เพื่อใช้มันเป็นแต้มต่อในการต่อรองกับเขา!” คีรานไม่ตอบ เขาเพียงแค่เดินตรงเข้ามาด้วยท่าทางคุกคาม กดดันจนรินรดาต้องถอยกรูดไปจนติดกำแพง มือหนาคว้าแฟ้มในมือเธอไปวางทิ้งบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงล้อม กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและอำนาจดิบเถื่อนทำให้รินรดารู้สึกใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ “เรื่องของมาร์คัสไม่ใช่เรื่องที่เธอควรเอามาใส่ใจ” คีรานก้มลงมาจนหน้าผากของเขาชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “หน้าที่ของเธอคืออยู่ข้างหลังฉัน... ปลอดภัยในพื้นที่ของฉัน และลืมโลกภายนอกที่สกปรกโสมมไปซะ” “คุณเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่คะ? เป็นของเล่น? หรือเป็นแค่หมากในกระดานที่คุณใช้ต่อกรกับคนอื่น!” รินรดาแผดเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาด้วยความอัดอั้น คีรานชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่เขาสวมไว้เป็นเกราะกำบังเหมือนเคย เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยนิ้วหัวแม่มือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนน่าตกใจ “ถ้าฉันบอกว่าเธอคืออย่างอื่น... เธอก็คงไม่เชื่อ” คีรานกระซิบ “แต่คืนนี้ มาร์คัสกำลังก้าวพลาดครั้งใหญ่ และถ้าเธออยากรู้ความจริงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ใต้เงาจันทร์นี้ ก็เตรียมตัวให้ดี... เพราะเมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้เธออยากจะหนีไปไกลแค่ไหน เธอก็จะไม่มีทางทำได้อีก” รินรดารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่ใช่จากมาร์คัส หรือจากพริมโรส... แต่จากชายตรงหน้า ที่กำลังจะเปิดเผย ‘ความลับ’ ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล ขณะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ใบหน้าจะซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อเห็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยส่งรูปถ่ายใบหนึ่งมาให้ มันคือภาพของพ่อเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องมืดมิด โดยมีชายชุดดำสองคนถือปืนจ่ออยู่ที่ขมับ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นว่า... “เลือกเอา... จะอยู่กับคนพี่ หรือจะปล่อยให้คนน้องรับกรรมแทนพ่อของเธอในคืนนี้?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดของคีรานและรินรดาอย่างเหนียวแน่นนะคะ!