ทางเลือกสุดท้าย

"ถอนตัวซะ มาร์คัส... ก่อนที่ฉันจะทำให้คนทั้งตระกูลแกหายไปจากแผนที่โลกนี้ภายในคืนเดียว" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีราน วอร์เรน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่หนักอึ้งราวกับจะบีบให้ปอดของคนในห้องแฟบลง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวเขื่อง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังหน้าจอโปรเจคเตอร์ที่ฉายภาพเอกสารลับทางการเงินของฝั่งศัตรู มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏบนใบหน้าเขาก่อนจะวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ "คีราน... นายกำลังพูดถึงอำนาจที่นายกำลังจะสูญเสียไปไม่ใช่เหรอ? อย่าลืมสิว่ารินรดาอยู่ในมือฉัน และถ้าฉันกดปุ่มนี้เพียงปุ่มเดียว ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอจะจบลงที่ก้นทะเล" คีรานขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน มือหนากำเข้าหากันแน่นภายใต้โต๊ะ หัวใจของเขาสั่นไหวเพียงแค่ได้ยินชื่อหญิงสาวที่เป็นเหมือนลมหายใจเดียวของเขาในช่วงเวลานี้ เขาไม่ได้หวั่นเกรงต่อมาร์คัส แต่นี่คือ 'เกม' ที่เขากำลังเล่นกับความตายของคนรัก "นายต้องการอะไร" คีรานถามเสียงเย็น ราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย "ฉันต้องการหุ้นทั้งหมดในวอร์เรนกรุ๊ป... และที่สำคัญที่สุด... นายต้องประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานบริหารต่อหน้าสาธารณชนภายในสิบสองชั่วโมง" มาร์คัสเอ่ยข้อเสนอที่เหมือนกับคำพิพากษาประหารชีวิตทางธุรกิจ คีรานเงียบไป อดีตที่พังทลายของครอบครัววอร์เรนฉายชัดขึ้นมาในหัว รากฐานที่เขาสร้างมาด้วยเลือดและน้ำตา อำนาจที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่เหนือทุกคน... แต่เมื่อภาพใบหน้าหวานของรินรดาตอนที่เธอยิ้มให้เขาปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง ความลังเลก็มลายหายไปสิ้น "ตกลง" คีรานตอบสั้นๆ ทว่าชัดเจนและหนักแน่น ที่อีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์ รินรดาถูกขังอยู่ในห้องนอนชั้นบน เธอนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูเงาจันทร์ที่ทาบทับลงบนสวนกุหลาบด้านล่าง ใจของเธอสังหรณ์ใจแปลกๆ กับความเงียบเชียบที่ผิดปกติของคีรานตั้งแต่เช้าวันนี้ เธอรู้ดีว่าเขากำลังต่อสู้กับบางอย่างที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ แต่เขาก็ไม่เคยบอกอะไรเธอเลย ประตูห้องถูกเปิดออกช้าๆ ร่างโปร่งระหงของพริมโรสเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวนะ รินรดา ว่าผู้ชายที่เธอหลงรักกำลังจะกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวเพื่อแลกกับลมหายใจของเธอ" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยพลางเดินวนรอบตัวหญิงสาว รินรดาหันขวับไปมองสายตาเย็นชาของอีกฝ่าย "คุณหมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความว่าคีรานยอมสละอาณาจักรทั้งหมดให้มาร์คัส เพื่อให้เธอปลอดภัยยังไงล่ะ" พริมโรสหัวเราะเสียงแหลม "ช่างน่าซึ้งใจ... แต่ก็น่าสมเพชที่สุด เขาคงไม่รู้ว่าหลังจากนี้ชีวิตของเขาจะไม่มีความหมายอะไรเลย แม้แต่ตำแหน่งที่เขาหวงแหนเขาก็ยอมทิ้งเพื่อผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับเขาเลยสักนิด" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่ได้สนใจอำนาจหรือเงินทองของคีราน สิ่งที่เธอเจ็บปวดที่สุดคือการที่เขาต้องแลกอนาคตทั้งหมดเพื่อเธอ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงใหญ่ คีรานกำลังลงนามในเอกสารการโอนสิทธิ์ขาดทั้งหมดต่อหน้าทนายความส่วนตัว มือของเขาจรดปากกาลงบนกระดาษอย่างมั่นคง แต่ทุกจังหวะที่ขีดเขียนคือการตัดขาดจากชีวิตที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต เขารู้ดีว่ามาร์คัสไม่เคยรักษาสัญญา แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น สิ่งเดียวที่เขาปรารถนาคือให้รินรดาหลุดพ้นจากกรงขังนี้ไปให้ไกลที่สุด "คุณคีรานครับ นี่มันจะทำให้คุณเสียทุกอย่าง..." ทนายความเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทำตามที่สั่ง" คีรานตอบเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงมองออกไปในความมืดมิดของค่ำคืน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง คีรานไม่ได้หันกลับไป แต่เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขา "เสียใจด้วยนะคีราน... แผนของมาร์คัสคือนายต้องตายด้วย ไม่ใช่แค่อำนาจที่ต้องหายไป" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากพริมโรสทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น คีรานยังไม่ทันได้ขยับตัว เสียงปืนหนึ่งนัดดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วคฤหาสน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องโถงด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง ร่างของบุคคลนั้นก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นควันและแสงไฟที่สลัวราง พร้อมกับถือเอกสารสำคัญในมือที่สามารถพลิกเกมทั้งหมดได้ในชั่วพริบตา "เกมนี้ยังไม่จบ... เพราะคนที่ถือไพ่ใบสุดท้าย ไม่ใช่นาย... และไม่ใช่พริมโรส" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับมิดไนท์คิสนะคะ