หมากเกมที่อันตราย

“แกมันก็แค่ปีศาจที่ไร้เกียรติ มาร์คัส” เสียงทุ้มต่ำของคีรานสั่นพร่าด้วยแรงโทสะ เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่กดต่ำนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไม้สักแกะสลักสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออก หากไม่ติดว่าดวงตาสีเทาหม่นของเขากำลังจับจ้องไปยังภาพถ่ายสดบนหน้าจอแท็บเล็ตที่มาร์คัสวางไว้บนโต๊ะ ในภาพนั้น รินรดามองเห็นพ่อและแม่ของเธอกำลังนั่งจิบชาอยู่ในระเบียงบ้านสวนที่คุ้นเคย ทุกอย่างดูปกติ... ปกติจนน่าหวาดหวั่น ท่านทั้งสองหัวเราะให้กันโดยไม่รู้เลยว่ามีระเบิดแสวงเครื่องซ่อนอยู่ใต้ฐานเก้าอี้หวายที่พวกท่านนั่งอยู่ “เกียรติเหรอ?” มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างอารมณ์ดี มือหนาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาหมุนวนช้าๆ “ในโลกของคนเหนือคนอย่างเรา เกียรติมันก็แค่สิ่งที่พวกคนขี้ขลาดใช้หลอกตัวเอง คีราน... นายต่างหากที่อ่อนแอ เพราะนายดันเอา ‘หัวใจ’ ไปวางไว้ในที่ที่คนอื่นเข้าถึงง่ายขนาดนี้” รินรดานั่งนิ่งอยู่ข้างกายคีราน มือของเธอเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความกลัวไม่ได้ทำให้เธอกรีดร้อง แต่ความโกรธแค้นต่อความใจทรามของมาร์คัสทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอเหลือบมองใบหน้าที่เคร่งเครียดของคีราน เขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างข้างใน... ระหว่างอำนาจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต กับชีวิตของผู้หญิงที่เขารักที่สุด “นายต้องการอะไร” คีรานเค้นเสียงถาม แววตาของเขามืดดำราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว มาร์คัสวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยเสียงดัง 'กริ๊ก' ที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในห้อง “ง่ายมาก... ฉันต้องการให้เซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์เขตเศรษฐกิจพิเศษที่ท่าเรือทางทิศตะวันออกทั้งหมดให้ฉันภายในหนึ่งชั่วโมง และหลังจากนั้น... นายต้องประกาศลาออกจากตำแหน่งผู้นำตระกูลวอร์เรนต่อหน้าสาธารณชน” “นั่นมันเท่ากับให้ฉันฆ่าตัวตาย!” คีรานสวนกลับทันควัน “แต่ถ้านายไม่ทำ... พ่อแม่ของเธอก็จะกลายเป็นปุ๋ยในสวนที่พวกเขารัก” มาร์คัสหันมามองรินรดาด้วยสายตาหื่นกระหายและเย้ยหยัน “รินรดา... บอกเขาไปสิ ว่าเธอรักพ่อแม่ของเธอมากแค่ไหน หรือว่าเธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่สุดท้ายก็เลือกความสบายมากกว่าความกตัญญู?” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับมาร์คัสด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม เธอไม่ได้อ่อนแออย่างที่เขาคิด “มาร์คัส... นายคิดว่าคนอย่างคีรานจะยอมแพ้เพียงเพราะหมากที่นายเดินเหรอ?” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าพ่อแม่ฉันต้องเป็นอะไรไป นายมั่นใจเหรอว่านายจะได้ออกจากที่นี่ไปอย่างคนครบสามสิบสอง?” “ขู่ฉันงั้นหรือ?” มาร์คัสแค่นยิ้ม เขาเอื้อมมือไปหยิบรีโมทสีดำขึ้นมา “ฉันมีเวลาให้นายแค่หกสิบนาทีนะคีราน ถ้าเกินกว่านั้น... ฉันก็แค่กดปุ่ม ทุกอย่างก็จะจบลงสวยๆ เหมือนดอกไม้ไฟ” บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีรานหันมามองรินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเวทนาและรักใคร่ เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสจากเขาส่งผ่านความอบอุ่นมาให้เธอ แต่มันเป็นความอบอุ่นที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด เพราะเธอรู้ดีว่าเขากำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง คีรานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางของเขาดูดุดันและน่าเกรงขามจนมาร์คัสต้องผงะเล็กน้อย “ได้... ฉันจะเซ็น” คีรานเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาที่เขามองมาร์คัสราวกับจะจองเวรไปถึงชาติหน้า “แต่ถ้านายกล้าแตะต้องพวกเขาแม้แต่เส้นผม ฉันจะล่ามโซ่นายไว้กลางลานประหาร และให้แกดูตัวเองตายอย่างช้าๆ ในขณะที่ฉันค่อยๆ บดขยี้อาณาจักรของแกให้เป็นผุยผง” มาร์คัสหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “นั่นแหละ... ถึงจะสมกับเป็นคีราน วอร์เรน” ในขณะที่คีรานกำลังก้มลงเซ็นเอกสารต่อหน้ามาร์คัส มือถือของรินรดาในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นมาเบาๆ เธอแอบหยิบมันออกมาดูภายใต้โต๊ะ ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘อย่าเซ็น... ตำรวจและคนของฉันล้อมรอบบ้านพ่อแม่คุณไว้หมดแล้ว รอสัญญาณ’* รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองคีรานที่กำลังจรดปากกาลงบนกระดาษ ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสีดำสนิท พริมโรสเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ โดยมีลูกน้องชุดดำเดินตามหลังมาอีกหลายคน “หยุดเดี๋ยวนี้คีราน!” พริมโรสตะโกนเสียงแหลม ก่อนจะเดินตรงไปที่โต๊ะ “นายกำลังทำเรื่องโง่ๆ เพื่อผู้หญิงคนเดียวงั้นเหรอ!” ทว่าในวินาทีที่พริมโรสเดินเข้ามาถึงจุดกึ่งกลางของห้อง ไฟในห้องทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงปืนเก็บเสียงดัง 'ปัง!' ขึ้นหนึ่งนัดก้องกังวานไปทั่วห้อง ก่อนจะมีเสียงร่างคนล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของพริมโรสที่ดังลั่นความมืด มาร์คัสตะโกนลั่น “เกิดอะไรขึ้น! ใครก็ได้เปิดไฟ!” แต่แทนที่ไฟจะสว่างขึ้น กลับมีเสียงกระซิบข้างหูของรินรดา เสียงที่เธอจำได้ดี... เสียงของคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์ที่โบสถ์เมื่อหลายเดือนก่อน “เกมนี้... ฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่ามาร์คัสต่างหาก รินรดา” มิดไนท์คิสหวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ