ความเจ็บปวดที่งดงาม

“เขา... เขายังไม่ตาย คีราน! นายดูสิ ดูภาพนี้!” เสียงของรินรดาสั่นพร่าจนแทบขาดใจ มือบางที่กำแท็บเล็ตแน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอผลักมันเข้าหาหน้าอกของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแรง ราวกับจะยัดเยียดความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ให้เขาเห็นไปพร้อมกับเธอ คีรานชะงัก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ปกติจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม ค่อยๆ เลื่อนลงมองภาพในหน้าจอ ความเย็นชาในดวงตาของเขาแตกสลายลงในพริบตา แทนที่ด้วยโทสะที่พุ่งพล่านจนบรรยากาศรอบกายดูร้อนผ่าว “เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะคว้าคอเสื้อรินรดาเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน “เธอได้ภาพนี้มาจากไหน รินรดา! บอกฉัน!” “ฉันไม่รู้... มันถูกส่งมาที่โทรศัพท์ฉันเมื่อครู่นี้” เธอตอบทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ “คีราน... เขาอยู่ข้างหลังคุณ ในรูปนี้... มันคือเวลาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว! คุณต้องหนีไปจากที่นี่!” ความเจ็บปวดที่งดงามเริ่มต้นขึ้นตรงนั้น—ไม่ใช่ความหวานล้ำที่เคยมีให้กัน แต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจากการที่ทั้งคู่ต่างพยายามปกป้องอีกฝ่ายอย่างสุดชีวิต คีรานปล่อยมือจากคอเสื้อเธอ แต่กลับเปลี่ยนเป็นโอบกอดร่างบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปในแผงอกกว้าง “ถ้าเขาจะเอาชีวิตฉัน... เขาคงทำไปแล้ว” คีรานกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอขึ้น แต่หัวใจที่เต้นรัวกลับบอกความจริงที่ต่างออกไป “รินรดา ฟังนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องอยู่ในห้องนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าคนของฉันจะมายืนยันว่าปลอดภัย” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณไว้กับปีศาจตนนั้นแน่” รินรดาผละตัวออกจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม “เราเจ็บปวดเพราะความลับมามากพอแล้วคีราน... ทำไมคุณถึงไม่เคยเชื่อใจฉันเลยว่าฉันทนรับความจริงได้?” คีรานเงียบไปชั่วอึดใจ มือหนาที่สั่นเทาของเขายกขึ้นเกลี่ยหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เขาเคยมอบให้ด้วยความโหยหา วันนี้มันกลับแฝงไปด้วยความร้าวรานอย่างที่สุด “เพราะสำหรับฉัน... ความเจ็บปวดที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การตาย แต่คือการเห็นเธอต้องแปดเปื้อนเพราะโลกของฉัน” เขาจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน “รินรดา ชีวิตของฉันอาจจะเน่าเฟะ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ฉันมีไว้เพื่อปกป้องเธอ การที่เขากลับมา... นั่นแปลว่าเกมมันจบลงแล้ว และฉันต้องเป็นคนปิดมันเอง” รินรดาสะอื้นฮัก ความรักที่เขามอบให้นั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอเอื้อมมือไปกุมใบหน้าคมเข้มของเขาไว้ “แต่ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันจะอยู่ต่อเพื่ออะไร? คุณทำลายกรงขังของฉันด้วยความรักของคุณไปแล้ว แล้วจะขังฉันไว้ในความโดดเดี่ยวอีกทำไม!” คำพูดของเธอราวกับมีดที่กรีดลงบนแผลใจของมาเฟียหนุ่ม เขารู้ดีว่าหากเหตุการณ์ในภาพคือเรื่องจริง เขาอาจจะไม่ได้เดินออกไปจากห้องนี้อย่างมีลมหายใจ แต่เขายอมแลกทุกอย่าง... แม้แต่ชีวิต... เพียงเพื่อจะให้ผู้หญิงคนนี้ปลอดภัยจากเงื้อมมือของอดีตที่เขาเคยทำลาย คีรานโน้มใบหน้าลงมาแนบชิด ประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างเนิ่นนาน ทว่าในจูบนั้นกลับมีความขมขื่นของหยดน้ำตาปะปนอยู่ มันเป็นการบอกลาหรือการให้คำมั่นสัญญา... ไม่มีใครตอบได้ ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นเพียงนัดเดียวจากด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่! กระจกนิรภัยแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของรินรดาที่ถูกคีรานผลักให้หลบไปด้านหลังโซฟาตัวหนาอย่างรวดเร็ว คีรานควักปืนพกคู่ใจออกมาจากสายสะพายข้างลำตัว แววตาเย็นชาที่รินรดาเคยหวาดกลัวกลับมาฉายชัดอีกครั้ง ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เคลื่อนตัวออกไปสู่สมรภูมิ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในห้อง... ไม่ใช่เสียงของศัตรูที่คาดไว้ แต่เป็นเสียงเคาะประตูจังหวะประหลาดที่คีรานจำได้แม่นยำ “คีราน... นายคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้เกมจบลงง่ายๆ แบบนี้เหรอ?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืดมุมห้อง รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด... เขาไม่ใช่คนที่อยู่ในภาพถ่ายคนนั้น แต่เป็นมาร์คัสที่ถือรีโมทบางอย่างอยู่ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “แก...” คีรานกัดฟันกรอด “นี่แกวางระเบิดไว้ที่ไหน?” มาร์คัสหัวเราะร่า ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอขนลุกชัน “ไม่ใช่ที่นี่หรอกคีราน... แต่เป็นที่ที่รินรดารักที่สุด พ่อกับแม่ของเธอตอนนี้คงกำลังนั่งดื่มชาด้วยความสุข... โดยที่ไม่รู้เลยว่าใต้เก้าอี้ของพวกเขามี 'ของขวัญ' ที่ฉันเตรียมไว้ให้” มิดไนท์คิสขอบคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านรอยจูบและหยาดน้ำตามาด้วยกันนะคะ