เล่ห์เหลี่ยมของพริมโรส

“ฉันต้องการให้ทุกอย่างจบลงที่รินรดา ไม่ใช่ที่คีราน” เสียงหวานใสของพริมโรสกรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คสีเข้ม เธอหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยดูอ่อนหวานบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความแค้น เธอมองผ่านแสงเทียนไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มาร์คัส... ผู้ชายที่พร้อมจะทำลายคีรานวอร์เรนด้วยทุกวิถีทางที่เขามี มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขบขันปนเหยียดหยาม “คุณหญิงพริมโรสผู้แสนดีกลับกลายเป็นนางร้ายในคราบดอกไม้ขาวเชียวหรือครับ? แผนของรินรดามันทำลายหัวใจคุณถึงขนาดนี้เลยหรือ” “อย่ามาเสแสร้งพูดจาสวยหรูหน่อยเลยมาร์คัส” พริมโรสวางแก้วลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ เธอน้อมตัวไปข้างหน้าจนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจาย “คุณเองก็อยากให้คีรานเสียศูนย์ การที่เขาหันมาสนใจผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างรินรดามันคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขา ถ้าเธอกลายเป็นคนทรยศในสายตาเขา... คุณคิดว่าคีรานผู้เย็นชาคนนั้นจะทำอย่างไร?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน มาร์คัสหรี่ตาลงครุ่นคิด แผนการของพริมโรสนั้นชั่วร้ายแต่แยบคาย เธอไม่ได้ต้องการเพียงแค่กำจัดรินรดา แต่เธอต้องการทำลายตัวตนและคุณค่าของหญิงสาวคนนั้นให้ย่อยยับ เพื่อให้คีรานเป็นฝ่ายผลักไสคนที่เขารักออกไปด้วยมือของเขาเอง “หลักฐานชิ้นนี้... จะทำให้รินรดาไม่มีวันแก้ตัวได้” พริมโรสเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลข้ามโต๊ะไปให้มาร์คัส ข้างในนั้นคือภาพถ่ายที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียน และเอกสารการโอนเงินลับๆ ที่เชื่อมโยงไปถึงบัญชีที่แอบอ้างชื่อรินรดา “คุณทำได้แนบเนียนมาก” มาร์คัสเปรยพลางเปิดดูภาพถ่าย “รินรดาจะกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ส่งข้อมูลสำคัญของวอร์เรนกรุ๊ปให้ฝ่ายคู่แข่ง... ข้อมูลที่คีรานหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต” “ฉันไม่ต้องการให้เธอตายทันที” พริมโรสแค่นยิ้มมุมปาก “ความตายมันเร็วเกินไปสำหรับผู้หญิงที่กล้ามาแตะต้องสิ่งที่ฉันครอบครอง ฉันอยากให้เธอเห็นคีรานทำลายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยความเชื่อใจที่เขามีให้เธอจนหมดหัวใจ” ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์วอร์เรน รินรดากำลังนั่งอยู่ริมระเบียง สายลมเย็นเยียบพัดผ่านผิวแก้มเนียนละเอียด แสงจันทร์คืนนี้ดูหม่นหมองเหมือนลางบอกเหตุบางอย่าง มือเรียวบางกุมจี้สร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวที่คีรานเคยให้ไว้แน่น ความรู้สึกไม่สบายใจเกาะกุมอยู่ในใจอย่างประหลาด ราวกับมีบางอย่างที่เธอมองไม่เห็นกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ “คิดอะไรอยู่หรือ?” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปพบร่างสูงใหญ่ของคีรานที่เดินตรงเข้ามาหา เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศที่เข้มข้นทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหวเสมอ แม้ความเย็นชาของเขาจะยังคงเป็นกำแพงสูงชันที่กั้นกลางระหว่างกัน แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นมักจะทิ้งร่องรอยความห่วงใยไว้เสมอ “ริน... แค่รู้สึกว่าช่วงนี้ทุกอย่างมันสงบเกินไปค่ะ” เธอกล่าวเสียงแผ่ว คีรานซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคอ “ความสงบคือสิ่งที่ฉันมอบให้เธอได้ รินรดา... ตราบใดที่เธอยังอยู่ในกรงของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายเธอได้” คำว่า ‘กรง’ ทำให้รินรดาใจหายวาบ เธอไม่ได้ตอบโต้ทำเพียงซบลงบนอกแกร่งของเขา เธอไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอกำลังโหยหาความปลอดภัยจากอ้อมกอดนี้ พายุร้ายที่พริมโรสและมาร์คัสวางเอาไว้กำลังจะพัดพาเอาความเชื่อใจทั้งหมดที่คีรานมีให้เธอให้มลายหายไปในพริบตา เช้าวันรุ่งขึ้น ความสงบถูกทำลายลงอย่างราบคาบ ในห้องประชุมใหญ่ของวอร์เรนกรุ๊ป บรรยากาศอึมครึมยิ่งกว่าพายุเข้า คีรานนั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ในดวงตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้า พริมโรสเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับมาร์คัส พวกเขาไม่ได้มาด้วยความบังเอิญ แต่มาร่วมพิธีการล่มสลายของหญิงสาวที่ขวางทางเดิน “คีรานคะ... ฉันเสียใจจริงๆ ที่ต้องเป็นคนนำเรื่องนี้มาบอกคุณ” พริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายผู้ที่ถูกหักหลัง เธอวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าคีราน “รินรดา... เธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่คุณคิดเลย” รินรดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องประชุมเพื่อนำกาแฟมาให้คีรานถึงกับชะงัก เธอพบกับสายตาเหยียดหยามจากมาร์คัสและสายตาที่เต็มไปด้วยความเท็จของพริมโรส คีรานเปิดแฟ้มเอกสารออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือหลักฐานการโอนเงินและภาพถ่ายที่ดูเหมือนเธอกำลังนัดพบกับสายลับของคู่แข่งในมุมมืดของสวนสาธารณะ หัวใจของรินรดาราวกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอส่ายหน้าช้าๆ “ไม่... คีรานคะ รินไม่ได้ทำ รินไม่รู้เรื่องนี้เลย!” “หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ เธอยังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือรินรดา!” มาร์คัสตะคอกเสียงดัง “คุณโกงแม้กระทั่งผู้ชายที่มอบชีวิตให้คุณ!” คีรานลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาเดินตรงไปหารินรดา ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความผิดหวังและความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงจนน่ากลัว เขาไม่ได้มองหาความจริงจากแววตาของเธออีกต่อไปแล้ว เพราะสิ่งที่เห็นในกระดาษนั้นมันทำลายเหตุผลทุกอย่างในหัวของเขาจนหมดสิ้น มือหนาคว้าข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่นจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “เธอเข้ามาในชีวิตฉันเพื่อสิ่งนี้สินะรินรดา... เพื่อทำลายฉัน เพื่อเงิน เพื่อพวกมัน!” “คีราน ฟังรินก่อน... มันเป็นการจัดฉาก รินถูกใส่ร้าย!” รินรดาพยายามอธิบาย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดที่ถูกคนรักมองด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง คีรานบีบข้อมือเธอแรงขึ้นอีก เขาสะบัดเธอให้ถอยห่างอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกถึงกระดูก “เอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปขังไว้ที่ชั้นใต้ดิน ห้ามใครให้ความช่วยเหลือ... จนกว่าฉันจะตัดสินใจได้ว่าควรทำอย่างไรกับคนทรยศ!” พริมโรสมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเศร้าสร้อย เธอทำสำเร็จแล้ว... ความเชื่อใจที่เคยเป็นป้อมปราการระหว่างคีรานกับรินรดาได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของเธอเอง รินรดาถูกลากตัวออกไปท่ามกลางความเงียบงัน ทิ้งให้คีรานยืนอยู่กลางห้องด้วยจิตใจที่สับสนว้าวุ่น ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องไปนั้น ประตูใหญ่ก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่คีรานไม่ได้พบมานานหลายปี... ชายชราในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยปริศนา “ลูกชาย... แกยังใจร้อนเหมือนพ่อของแกไม่มีผิด” ชายชราคนนั้นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำให้คีรานถึงกับชะงักฝีเท้า “แต่สิ่งที่แกเห็นน่ะ... มันเป็นเพียงละครฉากแรกที่พวกมันหลอกให้แกเล่นเท่านั้นเอง” มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดาและแผนการที่ซ้อนแผนการในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ