ของขวัญล้ำค่า

“ถ้าคุณยังหายใจแรงอยู่แบบนี้ ผมคงต้องทำให้คุณหยุดหายใจด้วยวิธีอื่นแทน” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้นชิดใบหู รินรดาชะงักกึก ร่างบางที่กำลังสั่นเทาพิงเข้ากับแผงอกกว้างของคีราน วอร์เรน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขามันช่างย้อนแย้งกับความเย็นชาที่เขาใช้กดดันศัตรูภายนอก ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเอง รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจ เธอไม่ได้กลัวเขาในแง่ของความรุนแรง แต่มันคือความหวั่นไหวที่แสนอันตราย คีรานไม่ได้เป็นเพียงแค่มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เขากำลังกลายเป็นจุดศูนย์กลางของโลกใบใหม่ที่เธอไม่อาจหลีกหนี คีรานละมือที่โอบเอวเธอออกช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มขึ้นมา รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสันราวกับรูปสลักของเทพเจ้าที่เปี่ยมไปด้วยบาป “เปิดดูสิ รินรดา” เขาออกคำสั่ง นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ หญิงสาวเดินเข้าไปหาช้าๆ มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะเปิดฝากล่องออก แสงไฟจากโคมไฟระย้าสะท้อนเข้ากับสร้อยคอเพชรน้ำงามที่มีจี้เป็นรูปกุญแจโบราณฝังพลอยสีนิล มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือสัญลักษณ์ของอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งและลึกลับ “กุญแจ?” เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาตั้งคำถาม “มันไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือตัวแทนของความปลอดภัยที่ผมมอบให้คุณ” คีรานเดินเข้ามาประชิด เขารับสร้อยเส้นนั้นไปจากมือเธอ สวมมันเข้าที่ลำคอระหงอย่างทะนุถนอม สัมผัสจากนิ้วมือที่ไล้ผ่านผิวหนังทำให้รินรดาขนลุกซู่ “ไม่ว่ามาร์คัสจะวางแผนอะไร หรือพริมโรสจะพยายามใช้เล่ห์เหลี่ยมไหนเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา... ตราบใดที่กุญแจเส้นนี้ยังอยู่บนคอคุณ ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากคุณไปจากกรงขังของผมได้” “คุณพูดเหมือนกำลังจะบอกว่า... ฉันเป็นสมบัติของคุณ” รินรดาแค่นยิ้ม ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยอารมณ์ที่ตีรวน คีรานเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณของเธอ “คุณไม่ใช่แค่สมบัติ รินรดา คุณคือความผิดพลาดเพียงอย่างเดียวที่ผมยินดีจะแลกด้วยชีวิตเพื่อรักษาไว้ ในเมื่อโลกนี้มันโหดร้ายนัก ผมก็จะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นปีศาจที่ร้ายกว่านั้น เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครแตะต้องคุณได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้อึดอัด มันกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว รินรดารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเปรียบเสมือนการเดินบนเส้นด้ายเหนือเหวลึก เธอรักปีศาจตนนี้เข้าแล้วจริงๆ แม้จะรู้ว่าปลายทางของมันอาจมีเพียงความแตกสลาย ในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่เขาเพิ่งพูดพาดพิงถึงอดีต เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้ง “คุณคีรานคะ...” เสียงหวานแหลมที่คุ้นหูอย่างน่ารังเกียจดังแทรกเข้ามาโดยไม่ต้องรอคำอนุญาต พริมโรสเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบใหญ่ แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากคุณหนูผู้สูงศักดิ์ “ออกไป” คีรานเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ารังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนฟังต้องชะงัก พริมโรสขบกรามแน่น เธอหันมาจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะ “มาร์คัสส่งข้อความถึงคุณ เขาบอกว่าของขวัญที่ได้รับเมื่อเช้า... มันเริ่มทำงานแล้วนะคะคีราน” คีรานขมวดคิ้วแน่น เขารีบฉีกซองเอกสารออกทันที รูปถ่ายใบหนึ่งร่วงลงมาบนพื้น เป็นรูปที่รินรดากำลังยืนคุยกับชายแปลกหน้าคนหนึ่งในสวนสาธารณะเมื่อวานนี้ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ... ชายในรูปมีรอยสักรูปงูที่ข้อมือซ้าย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับกลุ่มคนที่สังหารครอบครัวของคีรานเมื่อสิบปีก่อน หัวใจของคีรานร่วงวูบ เขามองหน้าหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความไว้ใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในชั่วพริบตา “รินรดา... คนนี้คือใคร” เสียงของเขาเย็นเยียบจนรินรดาใจสั่น เธอรีบก้มลงมองรูปถ่ายแล้วใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที “ฉัน... ฉันไม่รู้จักเขาค่ะ เขาแค่เข้ามาถามทาง...” “อย่าโกหก!” คีรานตะคอกลั่นห้อง เขากระชากแขนเธออย่างแรงจนสร้อยคอเพชรนั่นรั้งลำคอของเธอจนอึดอัด “บอกความจริงมาว่าคุณทำงานให้มาร์คัสตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่า... ความรักที่ผมได้รับมาตลอดนี้ มันก็เป็นแค่แผนที่ถูกวางไว้เพื่อจะฆ่าผมซ้ำอีกคน!” รินรดาเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนทำ แต่เธอก็ไร้ซึ่งหลักฐานที่จะแก้ต่าง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยของคฤหาสน์ก็ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับแรงระเบิดมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงห้องทำงาน ทำให้ไฟทั้งห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว! มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเรื่องราวในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ