เลือดที่ต้องแลก

"หยุด—ฉันบอกให้แกหยุดมือเดี๋ยวนี้ มาร์คัส!" เสียงของคีรานคำรามก้องท่ามกลางความเงียบงันของคลังสินค้าเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมและไอความชื้นของชายฝั่ง แสงไฟนีออนสลัวๆ เหนือศีรษะกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นของรินรดา เธอถูกพันธนาการไว้กับเสาเหล็กกลางห้อง สายตาของเธอพร่ามัวจากรอยช้ำบนใบหน้า แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือร่างสูงใหญ่ของคีรานที่พุ่งตัวเข้ามาขวางคมกระสุนจากปลายกระบอกปืนของมาร์คัส ปัง! เสียงปืนดังสนั่นทำลายความเงียบ ร่างของคีรานกระตุกวูบ เลือดสีสดไหลซึมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวราคาแพงจนกลายเป็นสีแดงฉาน เขาไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้อง เพียงแต่ทรุดเข่าลงกับพื้นปูนหยาบๆ สายตายังคงจดจ้องที่ใบหน้าของรินรดาด้วยความหวงแหน "คีราน! ไม่...ไม่นะ!" รินรดากรีดร้องสุดเสียง น้ำตาที่อัดอั้นพรั่งพรูออกมาโดยไม่อาจควบคุม ความกลัวที่เคยมีกลับกลายเป็นความเดือดดาลที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอเห็นคีรานที่มักจะดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงหมากในเกมแก้แค้น มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยชัยชนะ "ความรักทำให้คนฉลาดกลายเป็นไอ้โง่ คีราน วอร์เรน แกน่าจะรู้ดีที่สุดว่าคนที่เดินเข้าหาความตายด้วยตัวเองน่ะ จุดจบจะเป็นยังไง" คีรานกัดฟันแน่น พยายามยันตัวขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งที่ยันพื้นเปื้อนเลือด อีกข้างกดทับบาดแผลที่สีข้าง เขาเงยหน้าขึ้นสบตามาร์คัส แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวด้วยความกลัว แต่ทอประกายคมกริบดุจมัจจุราช "แกคิดว่าแค่กระสุนนัดเดียวจะหยุดฉันได้งั้นเหรอ...แกประเมินความแค้นของฉันต่ำไป" ในจังหวะที่มาร์คัสประมาท คีรานดึงมีดพกที่ซ่อนไว้ในรองเท้าบูทออกมาแล้วขว้างออกไปอย่างแม่นยำ มันฝังเข้าที่ไหล่ของมาร์คัสจนเจ้าตัวร้องลั่น ปืนในมือร่วงหล่นลงพื้น จังหวะนั้นเองที่คีรานกัดฟันพุ่งตัวเข้าชาร์จศัตรู ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนกลิ้งไปกับพื้น ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ รินรดาไม่รอช้า เธอใช้จังหวะที่มาร์คัสเสียหลัก สะบัดโซ่ตรวนที่ผูกไว้กับเสาจนข้อมือถลอกปอกเปิก ในที่สุดเธอก็หลุดจากการพันธนาการ เธอรีบวิ่งไปคว้าปืนที่ตกอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเล็งไปที่มาร์คัส แต่ทว่า... พริมโรสที่แอบซุ่มอยู่ในเงามืดกลับพุ่งตัวออกมาพร้อมกับมีดสั้นในมือ "แกไม่มีวันได้อยู่กับเขาหรอก รินรดา!" พริมโรสกรีดร้องด้วยความริษยา ความสวยงามของคุณหนูสูงศักดิ์มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงปีศาจร้ายในคราบสตรี คีรานที่เห็นเหตุการณ์ รีบผลักมาร์คัสออกแล้วพุ่งตัวมาหาหญิงสาวที่เขารัก พริมโรสตั้งใจจะแทงรินรดา แต่ร่างของคีรานกลับเข้ามาขวางไว้อีกครั้ง คราวนี้ใบมีดแหลมคมปักเข้าที่กลางหลังของเขาจนมิดด้าม คีรานทรุดฮวบลงในอ้อมกอดของรินรดา เลือดอุ่นๆ รดรินบนมือของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่เริ่มติดขัดของชายหนุ่ม "คีราน...อย่าเป็นอะไรนะ ได้โปรด...ลืมตาขึ้นมามองฉัน" รินรดาประคองใบหน้าคมสันที่เริ่มซีดเผือด น้ำตาของเธอหยดลงบนแก้มสาก คีรานยิ้มอ่อนแรง มือหยาบกร้านเอื้อมมาเกลี่ยน้ำตาให้เธอ "ฉัน...ทำเพื่อเธอได้เสมอ...รินรดา ต่อให้ต้องแลกด้วย...ชีวิตนี้ก็ตาม" พริมโรสยืนตัวแข็งทื่อ มองภาพนั้นด้วยความใจสลายก่อนจะทิ้งมีดลงพื้นแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืด ส่วนมาร์คัสที่ถูกแรงกระแทกจนหมดสติไปก็แน่นิ่งอยู่มุมห้อง รินรดาตะโกนเรียกคนของคีรานที่อยู่ด้านนอกให้รีบเข้ามาช่วย แต่ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้มลงจูบหน้าผากของเขาเพื่อปลอบประโลม มือของคีรานกลับบีบข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ "รินรดา...อย่า...อย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่เห็น" คีรานกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหูเธอ "ใต้เงาจันทร์...คืนนี้...คนที่จะมาถึงไม่ใช่พวกของฉัน แต่เป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของตระกูลวอร์เรน..." ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยถามว่าเขาหมายถึงใคร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังสะท้อนก้องเข้ามาจากทางเข้าหลักไม่ใช่เสียงของลูกน้องคีราน แต่มันคือเสียงรองเท้าทหารที่พร้อมรบ รินรดามองไปที่ประตูด้วยความใจหาย เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่เอ่ยขึ้นว่า "ดูเหมือนว่า...ฉันจะมาทันดูฉากจบที่น่าสมเพชของแกนะ คีราน" รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดๆ เขาคือคนในภาพถ่ายเก่าแก่ที่คีรานเคยบอกว่าตายไปแล้ว... บิดาของเธอที่เธอไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริง มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ