ปาฏิหาริย์แห่งรัก

"ถ้าคุณยังไม่ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉัน... ฉันจะถือว่าข้อตกลงของเราเป็นโมฆะ คีราน วอร์เรน!" เสียงสั่นเครือที่พยายามแฝงความเด็ดขาดของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นวีไอพี กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลปนไปกับกลิ่นอายความเศร้าโศกดูเหมือนจะทำให้คนบนเตียงยิ่งดูห่างไกลออกไปทุกที มือเรียวบางที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปกุมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยเข็มน้ำเกลือเอาไว้แน่น สัมผัสที่ไร้การตอบสนองจากผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืดทำให้หัวใจของเธอแทบแตกสลาย คีรานในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนปีศาจที่พร้อมจะบดขยี้ใครได้ด้วยปลายนิ้ว แต่เขากลับดูเปราะบางราวกับรูปปั้นแก้วที่พร้อมจะแตกสลายหากเธอปล่อยมือเพียงชั่ววินาที "คุณมันคนโกหก... ไหนบอกว่าคุณไม่มีวันแพ้ให้ใครไงคะ ไหนบอกว่าอำนาจของคุณจะคุ้มครองฉันได้ตลอดไป แล้วดูตอนนี้สิ คนที่คุณต้องคุ้มครองกลับต้องมานั่งเฝ้าดูคุณหายใจรวยรินอยู่แบบนี้" รินรดาพึมพำขณะใช้อีกมือแตะเบาๆ ที่กรอบหน้าคมสันที่ซีดเผือด เปลือกตาของชายหนุ่มยังคงปิดสนิท ทว่ารอยแผลเป็นเล็กๆ บริเวณมุมปากที่เกิดจากการต่อสู้ครั้งล่าสุดยังคงเด่นชัด มันเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรุนแรงที่เขาได้รับมาเพื่อปกป้องเธอจากแผนการอันโฉดชั่วของมาร์คัส หญิงสาวขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอโชยไปแตะจมูกของคนป่วย เธอโน้มตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอปะทะกับพวงแก้มของเขาช้าๆ "คีราน... ถ้าคุณตื่นขึ้นมา ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่หนีไปไหนอีก ต่อให้คุณจะเป็นปีศาจที่โหดร้ายแค่ไหน ฉันก็จะอยู่ข้างๆ คุณแบบนี้... ตลอดไป" ทันใดนั้นเอง นิ้วชี้ที่วางอยู่บนฝ่ามือของเธอก็ขยับเพียงแผ่วเบา รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอแทบหยุดกะทันหัน เธอจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความหวังที่โหมกระหน่ำในอก แต่ก่อนที่เธอจะได้ส่งเสียงเรียกพยาบาล เปลือกตาของเขาก็ยังคงนิ่งสนิท ราวกับว่าการขยับนั้นเป็นเพียงภาพหลอนจากความเหนื่อยล้าของเธอเอง เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดทำลายภวังค์ความเงียบ รินรดาผละออกห่างอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยก่อนจะหันไปมองแขกผู้มาเยือน พริมโรสยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เธอกำลังสวมใส่ดูขัดกับบรรยากาศอันโศกเศร้าในโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววอาฆาตมาดร้าย เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยโดยไม่สนใจสายตาห้ามปรามของรินรดา "ยังไม่ตายสินะ" พริมโรสเหยียดยิ้ม พลางจ้องมองร่างไร้สติของคีราน "น่าสมเพชจริงๆ ผู้ชายที่ฉันเคยรักต้องมานอนกลายเป็นผักเพราะผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอคนเดียว" "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกเขาแบบนี้ที่นี่ ออกไปค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "หึ... ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับเธอ" พริมโรสหยิบซองจดหมายสีดำประทับตราครั่งออกมาจากกระเป๋าถือ "มาร์คัสฝากบอกมาว่า ถ้าคีรานไม่ฟื้นภายในคืนนี้ เขาก็เตรียมฉลองชัยชนะเหนือวอร์เรนกรุ๊ปได้เลย และที่สำคัญ... จดหมายฉบับนี้ มีเรื่องของ 'พ่อเธอ' อยู่ข้างในด้วย สนใจจะอ่านไหมล่ะ รินรดา?" คำพูดนั้นทำให้รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง ความลับที่คีรานพยายามปกปิดเธอมาตลอดเกี่ยวกับเบื้องหลังอุบัติเหตุของครอบครัวเธอกำลังถูกมาร์คัสใช้เป็นอาวุธร้ายแรง พริมโรสวางจดหมายลงบนหน้าอกของคีราน ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "เธอคิดว่าเขารักเธอจริงๆ งั้นเหรอ? ตื่นจากฝันได้แล้ว... เพราะในขณะที่เธอเฝ้าเขาอยู่ตรงนี้ คนของมาร์คัสก็กำลังวางระเบิดเวลาไว้ใต้เตียงที่เธอกำลังนั่งเฝ้าอยู่นี่เอง" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก เธอรีบก้มลงมองใต้เตียงทันที และในวินาทีที่เธอเห็นไฟสีแดงกระพริบถี่ๆ ติดอยู่กับโครงเหล็กของเตียงคนไข้ พริมโรสก็หัวเราะร่าก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง เสียงสัญญาณชีพจรในเครื่องวัดเริ่มรัวเร็วผิดปกติ ราวกับมันรับรู้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... มือที่เคยไร้การตอบสนองของคีรานก็คว้าข้อมือของรินรดาเอาไว้แน่นจนเธอต้องอุทานออกมา ดวงตาสีเทาเข้มที่เคยเย็นชาบัดนี้ลืมขึ้นเต็มตา แววตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "ริน... ออกไปจากที่นี่ซะ..." เขาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมปากของเขาขณะที่ดึงตัวเธอเข้าไปกอดไว้แน่น "จดหมายนั่น... อย่าอ่านเด็ดขาด!" เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นมาจากทางเดินหน้าห้องพักฟื้น พร้อมกับการพังทลายของประตูกระจกที่ถูกแรงอัดอากาศกระแทกจนแตกละเอียด รินรดาถูกคีรานเหวี่ยงลงจากเตียงและโอบกอดไว้ใต้ร่างหนาของเขาเพื่อรับแรงกระแทกจากสะเก็ดไฟที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ท่ามกลางม่านควันและเสียงหวีดร้องของผู้คน รินรดารู้สึกถึงของเหลวอุ่นร้อนที่หยดลงบนแก้มของเธอ ไม่ใช่เลือดของเขา... แต่เป็นบางสิ่งที่คีรานเพิ่งล้วงออกมาจากใต้หมอนก่อนที่เขาจะหมดสติไปอีกครั้ง มันคือแหวนเพชรน้ำงามที่มีจดหมายฉบับหนึ่งแนบอยู่ข้างใน... จดหมายที่ไม่ได้เขียนด้วยลายมือของมาร์คัส แต่เป็นลายมือของพ่อของเธอที่หายสาบสูญไปนานกว่าสิบปี มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงไม่วางใจและเตรียมใจสำหรับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้าไปพร้อมกับรินรดานะคะ