การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

“วางปืนลงซะ มาร์คัส... กลิ่นคาวเลือดของแกมันเริ่มรบกวนอากาศที่ฉันหายใจแล้ว” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของคีราน วอร์เรน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวอร์เรน แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบปลายกระบอกปืนในมือของมาร์คัสที่กำลังจ่อเข้าที่ขมับของรินรดา หญิงสาวไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแต่หลับตาลงแน่น มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ มาร์คัสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “แกมันก็แค่หมาที่หยิ่งผยอง คีราน! แกคิดว่าตัวเองคุมเกมได้ตลอดไปงั้นเหรอ? วันนี้แหละที่ทุกอย่างที่แกสร้างมาจะพังพินาศลงไปพร้อมกับผู้หญิงคนนี้!” คีรานก้าวเท้าช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่หนักแน่นและน่าเกรงขาม ดวงตาสีรัตติกาลของเขาจับจ้องไปยังรินรดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือความเป็นเจ้าของที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “แกกล้าแตะต้องตัวเธอ... ก็นับว่าแกเลือกจุดจบให้ตัวเองได้สมเกียรติแล้ว” “อย่าเข้ามานะ!” มาร์คัสตะโกนลั่น เลื่อนปืนไปกดที่ขมับของรินรดาจนผิวเนียนละเอียดขึ้นรอยแดง “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำขู่ แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ครอบครัวแกโกงตระกูลฉันไป!” รินรดาตัดสินใจลืมตาขึ้น เธอมองสบตาคีรานผ่านไหล่ของมาร์คัส ในแววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความสงบนิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มใจหาย “อย่าแลกทุกอย่างเพื่อฉัน คีราน...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา “ความแค้นมันจบที่ตรงนี้ได้ ถ้าคุณยอมปล่อยวางมันบ้าง” คีรานชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาปรากฏรอยร้าวที่ยากจะปกปิด มาร์คัสอาศัยจังหวะที่คีรานเสียสมาธิ หันปืนเล็งไปที่อกกว้างของศัตรูคู่อาฆาต แต่ทว่า... พริมโรสที่แอบซุ่มอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดกลับก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธในมือ “ผิดแผนไปหน่อยนะ มาร์คัส” พริมโรสเหยียดยิ้มเย็นชา สายตาของเธอจ้องมองรินรดาด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด “ถ้าจะฆ่าคีราน นายควรจะทำตั้งแต่นาทีแรก ไม่ใช่รอให้ความรักของสองคนนี้มันลึกซึ้งจนยากจะทำลาย” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนสายธนูที่ถูกดึงจนสุด คีรานมองพริมโรสด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “เธอเกี่ยวอะไรด้วย พริมโรส? เกมของฉันกับมาร์คัส เธอไม่มีสิทธิ์แทรกกลาง” “มีสิทธิ์สิคะ!” พริมโรสตะคอกกลับ “เพราะถ้าแกตาย ฉันก็ไม่มีทางได้สิ่งที่ฉันควรจะได้! แต่ถ้าเขาสองคนตาย... ฉันต่างหากที่จะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง!” มาร์คัสหันไปมองพริมโรสด้วยแววตาเหยียดหยาม “นังโง่! เธอคิดว่าตัวเองคุมเกมได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่เบี้ยที่ฉันใช้เป็นทางผ่านเท่านั้นแหละ!” คีรานขยับตัวด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ร่างสูงพุ่งเข้าหาพริมโรสและกระชากปืนออกจากมือเธออย่างง่ายดายก่อนจะผลักร่างของเธอให้กระเด็นไปพ้นทาง ในขณะเดียวกัน มาร์คัสก็ลั่นไก! ปัง! เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง รินรดาหลับตาปี๋ เธอรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่พุ่งผ่านหูไป ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร่างล้มลงกระแทกพื้น เสียงนั้นเงียบกริบจนน่าสะพรึงกลัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน คีรานยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แต่ที่แขนข้างซ้ายของเขามีเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมา ขณะที่มาร์คัสนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นโดยมีกระสุนฝังอยู่ที่ไหล่ของเขาเองจากการที่คีรานสวนกลับไปได้ในเสี้ยววินาที “คีราน!” รินรดาหวีดร้อง วิ่งเข้าไปประคองชายหนุ่มที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือด “คุณ... คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ทำไมต้องเอาตัวมารับ!” คีรานยิ้มบางๆ แม้จะเจ็บปวดจนแทบขาดใจ เขาใช้นิ้วมือที่เปื้อนเลือดลูบใบหน้าของเธอเบาๆ “ฉันสัญญาแล้ว... ว่าจะไม่มีใครพรากเธอไปจากฉันได้ ไม่ว่าจะเป็นความตายหรือคำสาปแช่งของใครก็ตาม” แต่ในขณะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะคลี่คลาย พริมโรสที่ลุกขึ้นมาได้อย่างโซเซกลับหัวเราะร่าด้วยความสะใจ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความบางอย่าง “พวกคุณคิดว่าความแค้นจบลงที่เลือดแค่นี้เหรอคะ? รินรดา... ลองดูสิว่าของขวัญที่ฉันส่งไปให้ครอบครัวเธอ ตอนนี้ถึงไหนแล้ว” โทรศัพท์ของรินรดาสั่นไหว หน้าจอปรากฏภาพสดจากกล้องวงจรปิดที่บ้านของพ่อแม่เธอ ที่นั่น... ชายชุดดำสองคนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูบ้านพร้อมกับถังน้ำมันในมือ! รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อเห็นพริมโรสกดปุ่มจุดชนวนบางอย่างบนรีโมทในมือ แต่ทว่าเสียงปืนนัดที่สามกลับดังขึ้นมาจากด้านหลัง... เป็นใครบางคนที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของคฤหาสน์ ผู้มาใหม่ที่คีรานเองก็คาดไม่ถึง! มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ในตอนหน้าด้วยกันนะคะ