ความลับที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นดินปืนอบอวลจนแสบจมูก ท่ามกลางเศษซากของอาคารที่เพิ่งถูกระเบิดจนพังทลายลงมา คีราน วอร์เรน ไม่ได้ทรุดลงเพราะแรงอัดของระเบิด ทว่าเขาทรุดลงเพราะความจริงที่ถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาสั่นเทิ้มอยู่ในอ้อมแขนของรินรดา มือของเขาที่เปื้อนคราบเขม่าและเลือดกุมขมับแน่น ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและไร้ความรู้สึกกลับมีหยาดน้ำใสเอ่อคลอ “คีราน... มองหน้าฉัน คีราน!” รินรดาเรียกชื่อเขาซ้ำๆ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่น เธอพยายามประคองศีรษะของเขาไว้บนตักท่ามกลางความโกลาหลที่ยังไม่สงบดี “เขาไม่ได้ทิ้งฉันไป... เขาไม่ได้หักหลังพวกเรา” เสียงของคีรานแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่ยาวนานนับสิบปี “บันทึกนั่น... ริน บันทึกที่อยู่ในมือพ่อ ฉันคิดมาตลอดว่าเขาขายความลับของตระกูลเพื่อแลกกับความร่ำรวย แต่ฉันคิดผิด... เขาพยายามจะทำลายมัน เขาพยายามจะปกป้องทุกคน...” รินรดาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เปื้อนคราบเลือดขึ้นมาจากพื้นใกล้ๆ มือของคีราน นิ้วเรียวของเธอสั่นน้อยๆ ขณะเปิดหน้ากระดาษที่ถูกเขียนด้วยลายมือหยาบๆ ของผู้เป็นพ่อคีราน มันไม่ใช่บันทึกการซื้อขายอาวุธอย่างที่คนในตระกูลวอร์เรนเชื่อมาตลอด แต่มันคือรายชื่อของผู้ทรยศที่แท้จริง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือบุคคลที่คีรานให้ความไว้วางใจมาตลอดชีวิต “เขาสู้เพียงลำพังมาตลอดเลยเหรอคะ?” รินรดาถามเบาหวิว ความสะเทือนใจแล่นพล่านไปทั่วหัวใจของเธอ ที่ผ่านมาคีรานกลายเป็นมาเฟียที่เย็นชาและไร้หัวใจเพียงเพราะเชื่อในสิ่งที่ผิดมาตลอด การสูญเสียพ่อไปในวันนั้นคือรอยแผลที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเอง แต่กลับกลายเป็นว่าแผลนั้นคือความเข้าใจผิดที่กัดกินชีวิตเขา คีรานเงยหน้าขึ้นมองรินรดา แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าใจหาย “ฉันฆ่าคนบริสุทธิ์ไปกี่คนเพื่อล้างแค้นให้สิ่งที่ฉันคิดว่ามันคือความจริง? ฉันทำลายชีวิตคนอื่นเพียงเพราะความเกลียดชังที่สร้างขึ้นจากความเข้าใจผิด... ริน ฉันคือปีศาจจริงๆ อย่างที่ทุกคนว่า” “คุณไม่ใช่ปีศาจ คีราน” รินรดาโน้มตัวลงไปกอดเขาแน่น เธอรับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวและบอบช้ำของชายหนุ่ม “คุณเป็นเพียงชายคนหนึ่งที่หลงทางในพายุที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ตอนนี้เราได้ความจริงมาแล้ว เราต้องแก้ไขมัน ไม่ใช่จมลงไปกับมัน” ทว่าก่อนที่คีรานจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว คีรานรีบลุกขึ้นยืนพลางดึงรินรดามาไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักล่า เขากระชับปืนในมือแน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มควันหนาทึบเบื้องหน้า เงาร่างของชายผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นจากเงามืด เขาคือมาร์คัส ศัตรูตัวฉกาจที่ยืนถือปืนเล็งมาที่พวกเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมืออีกข้างของเขามีชิปข้อมูลบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อของคีรานพยายามซ่อนไว้ “ซาบซึ้งจริงๆ” มาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “ภาพการปรับความเข้าใจกันของคู่รักมาเฟียท่ามกลางซากศพเนี่ย มันช่างงดงามเหลือเกิน คีราน... นายมันโง่เง่าตั้งแต่รุ่นพ่อจนถึงรุ่นลูก พ่อของนายไม่ได้แค่พยายามจะทำลายบันทึกเล่มนั้นหรอก แต่มันคือมรดกบาปที่พวกนายต้องชดใช้” “แกมาทำอะไรที่นี่ มาร์คัส!” คีรานตะคอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกจุดติดอีกครั้ง “ฉันก็แค่มาทำหน้าที่เก็บกวาด... สิ่งที่พ่อแกทำไม่สำเร็จ” มาร์คัสหัวเราะลั่น ก่อนจะหันไปสบตารินรดาด้วยสายตาหื่นกระหาย “โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้ เธอสวยเกินกว่าจะไปตายพร้อมกับความล้มเหลวของตระกูลวอร์เรนนะ รินรดา... สนใจจะเปลี่ยนข้างมาอยู่กับผู้ชนะไหม?” คีรานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาแผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้แม้แต่มาร์คัสยังต้องชะงัก “อย่าได้บังอาจเอ่ยชื่อเธอด้วยปากสกปรกของแก” “โถ่... ความรักทำให้แกอ่อนแอลงนะคีราน” มาร์คัสลดปืนลงเล็กน้อยก่อนจะกดปุ่มรีโมทในมือ “นายอยากรู้ความลับจริงๆ ใช่ไหม? ความลับที่ว่าทำไมพ่อของนายถึงต้องตาย... มันไม่ได้เกิดจากมือของศัตรูที่ไหนเลย แต่มันเกิดจาก 'คนใน' ที่ยืนอยู่ข้างๆ นายมาตลอดเวลา” คีรานขมวดคิ้วแน่น หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่มาร์คัสกำลังจะเอ่ยชื่อคนทรยศคนนั้น เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด! ไม่ใช่เสียงปืนของคีราน ไม่ใช่เสียงปืนของมาร์คัส... กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านไหล่ของคีรานไปเพียงไม่กี่นิ้วก่อนจะพุ่งเข้าเจาะที่อกของมาร์คัสจนเขาทรุดลงกับพื้นทันที ท่ามกลางความตกตะลึง คีรานหันไปมองยังเงาดำหลังเสาปูนที่แตกหัก ร่างของหญิงสาวในชุดดำสนิทก้าวออกมาพร้อมปืนที่ยังมีควันจางๆ พริมโรส... อดีตคนรักของคีรานที่หายสาบสูญไปนาน เธอไม่ได้มาเพื่อช่วยใคร แต่แววตาของเธอกลับจ้องมองมาที่รินรดาด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา “อย่าเพิ่งขอบคุณฉันนะ คีราน” พริมโรสเอ่ยเสียงหวานทว่าเย็นเยียบ “ที่ฉันฆ่าเขา เพราะฉันต้องการความลับที่อยู่ในหัวของเขาก่อนจะถึงมือนาย... และที่สำคัญ รินรดา... เธอควรรู้ว่าสิ่งที่คีรานทำกับครอบครัวเธอ ไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจหรอกนะ” พริมโรสโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนพื้นดินที่เปื้อนเลือด “อ่านซะ... ถ้าเธอคิดว่าเธอรู้จักผู้ชายที่ยืนข้างเธอดีพอ” คีรานชะงักไปเมื่อเห็นชื่อบนเอกสารนั้น รินรดาค่อยๆ ก้มลงหยิบมันขึ้นมา มือของเธอสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อเห็นชื่อบุคคลที่ปรากฏอยู่ในเอกสารว่าเป็นผู้สั่งการให้จัดการกับครอบครัวของเธอในอดีต ซึ่งชื่อนั้น... คือชื่อของคนที่คีรานรักและไว้ใจที่สุด มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงไม่วางมือจากนิยายเรื่องนี้ เพราะบทต่อไปคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาลนะคะ