วิกฤตที่ไม่มีทางเลือก

"วางปืนลงซะ มาร์คัส... ก่อนที่สมองแกจะกระจายเต็มพื้นห้องนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นจากเงามืดของประตูเหล็กที่บิดเบี้ยว คีราน วอร์เรน ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงยับย่นด้วยคราบฝุ่นและรอยกระสุนถากที่หัวไหล่ขวา แต่นั่นไม่ทำให้ความน่าเกรงขามในแววตาเหยี่ยวของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "คีราน?" รินรดาที่ถูกมัดมือไพล่หลังอยู่กับเก้าอี้เหล็กกลางห้องโถงกว้างถึงกับกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตกใจปนหวาดหวั่น เธอจำสายตาที่เขาใช้มองเธอเมื่อครู่ได้ดี... มันเป็นสายตาที่ไร้ซึ่งความทรงจำราวกับคนแปลกหน้า แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างกลับดูเปลี่ยนไป มาร์คัสหัวเราะร่า เขากระชากผมรินรดาไปด้านหลังจนใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้น ก่อนจะจ่อปากกระบอกปืนเย็นเยียบเข้าที่ขมับของหญิงสาว "แกมาคนเดียวจริงๆ ด้วยสินะ สมกับเป็นไอ้คนบ้าที่เอาชีวิตตัวเองมาทิ้งเพื่อผู้หญิงคนเดียว" "เธอไม่ใช่คนอื่นสำหรับฉัน" คีรานก้าวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคง สายตาเขาไม่ละไปจากดวงตาของรินรดาเลยแม้แต่วินาทีเดียว แม้ในใจของเขาจะยังคงมีหมอกควันแห่งการล้างสมองจากสารเคมีของพริมโรสที่ฉีดเข้ากระแสเลือดก่อนหน้านี้ แต่มันกลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่สัญชาตญาณเขาสั่งให้ปกป้องผู้หญิงคนนี้ "ปล่อยเธอ แล้วฉันจะให้แกตายอย่างสงบ" "แกไม่มีสิทธิ์สั่งฉัน!" มาร์คัสตวาด นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน ภายในห้องโถงที่เงียบสงัด คีรานไม่ได้ใช้คำพูดโต้ตอบ เขาเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายตาคนทั่วไป ความเจ็บปวดจากการถูกฉีดสารเคมีในบทก่อนยังคงตกค้างอยู่ในระบบประสาท แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านเมื่อเห็นหยดเลือดเล็กๆ ที่ไหลรินจากขมับของรินรดา เขาตัดสินใจเสี่ยง! เขาทิ้งตัวลงกลิ้งหลบวิถีกระสุนของลูกน้องมาร์คัสที่ซุ่มอยู่ด้านบน เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโกดังร้าง คีรานควักปืนพกคู่ใจออกมาและยิงตอบโต้ด้วยความแม่นยำระดับนักฆ่า กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ของมือปืนจนร่วงลงมาจากชั้นลอย "คีราน! ระวัง!" รินรดาตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นเงาของพริมโรสปรากฏขึ้นที่มุมมืดพร้อมกับมีดพกในมือ พริมโรสยิ้มเหี้ยมเกรียม "ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองคีราน... รินรดาก็ต้องตาย!" คีรานหันกลับมาตามสัญชาตญาณ เขาผลักมาร์คัสออกไปจนล้มกลิ้งก่อนจะพุ่งตัวเข้าหารินรดา แรงปะทะทำให้เขาทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น เขาใช้ร่างกายแกร่งกำบังให้เธอ ทันใดนั้น ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผ่นหลังก็แล่นปราดขึ้นมา พริมโรสเสียบมีดลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง "อึก..." คีรานกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน แต่เขายังคงโอบกอดรินรดาไว้แน่น "คีราน! ปล่อยฉัน! คุณกำลังจะตายนะ!" รินรดาร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามใช้มือที่ถูกมัดดันแผ่นอกของเขาออก "เงียบ... ซะ" เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบา หากแต่หนักแน่น "ฉันจะไม่มีวัน... ปล่อยให้ใครแตะต้องตัวเธออีก" ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด มาร์คัสที่ตั้งตัวได้ก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสมเพช เขาหยิบรีโมทบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ความรักของพวกแกมันน่าซึ้งใจดีนะ แต่น่าเสียดายที่มันจบลงตรงนี้... ฉันติดตั้งระเบิดไว้ทั่วโกดังแล้ว และอีกสามสิบวินาที ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่าน" มาร์คัสโยนรีโมททิ้งและวิ่งหนีออกไปทางประตูหลัง ทิ้งให้คีรานและรินรดาติดอยู่ในกับดักมรณะ คีรานพยายามหยัดกายลุกขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาพยายามแก้มัดให้รินรดาด้วยความลนลาน ขณะที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังเริ่มนับถอยหลังอย่างโหดร้าย 20... 19... 18... "ไปเถอะคีราน! คุณต้องรอด!" รินรดากลั้นใจบอก แม้ใจจะอยากอยู่กับเขาจนวินาทีสุดท้าย "รินรดา..." คีรานสบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน หมอกควันในดวงตาที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ จางหายไป ราวกับความเจ็บปวดจากบาดแผลมีดแทงได้ปลุกสัญชาตญาณความทรงจำของเขากลับคืนมาทีละน้อย "ฉันจำได้แล้ว... ทุกอย่าง... ฉันขอโทษที่ทำให้เธอต้องลำบาก" เขากระชากเชือกที่มัดมือเธอจนขาดสะบั้น ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอไว้ในอก หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความรักที่หวนคืนมาอย่างรุนแรง "เราจะตายด้วยกัน หรือเราจะรอดไปด้วยกัน" เขาพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เสียงระเบิดลูกแรกเริ่มทำงานที่มุมห้อง แรงระเบิดทำให้เพดานเริ่มถล่มลงมา ขวางทางออกเส้นทางเดียวของพวกเขาไว้ รินรดามองไปที่กองหินที่ปิดตายทางออก แล้วหันกลับมามองใบหน้าที่เปื้อนเลือดของคนรัก ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมใบหน้าเขาไว้ "ถ้างั้น... ก็จูบฉันสิคะ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง" คีรานไม่รอช้า เขาประกบจูบเธออย่างเร่าร้อนและหวงแหน ลิ้นอุ่นแทรกซึมไปทั่วโพรงปากหวาน ความรักที่อัดอั้นกลายเป็นความหอมหวานท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำรอบตัว แต่ในจังหวะที่หัวใจทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั่นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกองหินที่ถล่มลงมา! กระสุนเจาะเข้าที่แผ่นหลังของคีรานจนร่างของเขากระตุก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน... นั่นไม่ใช่ลูกน้องของมาร์คัส และไม่ใช่พริมโรส แต่มันคือชายวัยกลางคนที่คีรานคิดว่าตายไปนานแล้ว! "พ่อ?" คีรานเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดลงไปในอ้อมแขนของรินรดา พร้อมกับเสียงระเบิดลูกใหญ่ที่ทำลายล้างทุกสิ่ง! มิดไนท์คิสหวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความลับที่ถูกเปิดเผยนะคะ