“ถ้าแกแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ... อย่าหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เงาของข้อมูลชิ้นนั้น มาร์คัส”
น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคนตรงหน้า มือเรียวบางที่ถูกพันธนาการไว้เบื้องหลังเกร็งแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอไม่ได้หวาดกลัวความตาย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นคือความจริงที่ว่า ‘คีราน’ กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เขามองไม่เห็น
มาร์คัสหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึ๊กที่ชวนให้สะอิดสะเอียน
“คีราน วอร์เรน ไม่ใช่คนโง่ รินรดา แต่ความรักมันทำให้คนเรามืดบอด... เหมือนที่เขากำลังมองข้าม ‘คนใกล้ตัว’ ของเขาเองยังไงล่ะ”
ชายหนุ่มจงใจเน้นคำว่า ‘คนใกล้ตัว’ ดวงตาคมกริบของมาร์คัสจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่พยายามซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมา บนหน้าจอแสดงภาพไลฟ์สดจากกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์วอร์เรน ภาพที่เห็นคือพริมโรสกำลังยืนคุยกับบอดี้การ์ดคนสนิทของคีรานด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าปกติ
รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของศัตรูภายนอก แต่มันคือการทรยศจากภายในที่เธอคาดไม่ถึง
“พริมโรส... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?” รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบของโกดังร้างที่ไร้ผู้คน
“เพราะความรักที่น่าสมเพชยังไงล่ะ” มาร์คัสกล่าวพลางวางมือลงบนคางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับแสงไฟสลัว “เธอคิดว่าผู้หญิงที่เคยได้รับทุกอย่างจากคีรานจะยอมเสียสละให้ผู้หญิงโนเนมอย่างเธอเหรอ? ยิ่งคีรานหลงรักเธอมากเท่าไหร่... พริมโรสก็ยิ่งอยากจะทำลายเธอให้จมดิน”
“ถ้าเขาเห็นว่าฉันหายไป เขาจะตามล่าคุณจนถึงที่สุด มาร์คัส คุณไม่มีวันหนีพ้นอำนาจของเขาได้หรอก”
“นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ” แววตาของมาร์คัสเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมในทันที “ฉันไม่ได้ต้องการเงิน หรือต้องการยึดครองอาณาจักรวอร์เรน... ฉันต้องการเห็นคีรานสูญเสียทุกอย่างที่เขารักไปต่อหน้าต่อตา เหมือนกับที่เขาเคยทำกับครอบครัวฉันเมื่อยี่สิบปีก่อน”
ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นดินดัง ‘ติ๋ง... ติ๋ง...’ เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ รินรดารวบรวมสติที่เหลืออยู่ เธอรู้ดีว่าการจะรอดไปจากที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็ไม่อาจปล่อยให้คีรานต้องตกเป็นหมากในเกมนี้เพียงลำพัง
ในขณะที่มาร์คัสกำลังหันไปสั่งการสมุนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง รินรดาตัดสินใจขยับข้อมืออย่างรวดเร็ว เธอซ่อนใบมีดโกนขนาดเล็กไว้ในสาบเสื้อตั้งแต่วันที่คีรานสอนวิธีป้องกันตัวในสถานการณ์คับขัน เขาบอกเสมอว่า ‘อย่าไว้ใจใครในโลกที่ไร้ความปรานี’... และวันนี้เธอกำลังใช้มันเพื่อเดิมพันด้วยชีวิต
“นายท่านครับ มีรถเข้ามาทางทิศตะวันออก คาดว่าเป็นลูกน้องของวอร์เรน...” สมุนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแจ้งด้วยท่าทีตื่นตระหนก
มาร์คัสสบถคำหยาบออกมา “มันไวกว่าที่คิดนี่หว่า... รินรดา ดูเหมือนว่าคีรานจะไม่อยากเสียเวลาเล่นเกมกับฉันนานนักนะ”
เขากระชากร่างของรินรดาให้ลุกขึ้นอย่างแรงจนเธอถลาไปตามแรงดึง ความเจ็บแปลบแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้น แม้ในยามที่สถานการณ์ดูมืดแปดด้าน สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ประตูโกดัง หวังเพียงว่าเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจะเป็นเจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เธอถวิลหา
ทว่า สิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย แต่เป็นเงาร่างของหญิงสาวที่สวมชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยหวานที่เคยดูไร้เดียงสาบัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปด้วยความเกลียดชัง
“ยังไม่จบอีกเหรอคะ มาร์คัส?” พริมโรสเดินนวยนาดเข้ามาในโกดัง ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเธอกวาดมองรินรดาด้วยความสมเพช “ฉันบอกแล้วไงว่าการลักพาตัวมันไร้รสนิยม... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะค่ะ”
รินรดาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงกว่าเดิม พริมโรสไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยเธอ แต่มาเพื่อปิดฉากทุกอย่างในแบบของตัวเอง มือของพริมโรสหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าถือ ก่อนจะค่อยๆ เล็งกระบอกปืนมาที่หน้าอกของรินรดาโดยไม่มีความลังเล
“คุณไม่มีวันได้ครอบครองเขา รินรดา ต่อให้ฉันไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้วก็ตาม”
ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบหยุดหายใจ จู่ๆ เสียงระเบิดที่ดังสนั่นจากประตูด้านหน้าก็ทำให้ทุกคนต้องชะงัก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณพร้อมกับเสียงตะโกนที่เปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตของชายที่ทุกคนต่างเกรงขาม
“ปล่อยผู้หญิงของฉัน... ก่อนที่พวกแกทุกคนจะได้ไปลงนรกในวินาทีนี้!”
คีราน วอร์เรน ก้าวเข้ามาท่ามกลางควันไฟ แววตาของเขาวาวโรจน์ดั่งปีศาจที่หลุดออกมาจากขุมนรก แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ความโกรธของเขา... หากแต่เป็นกระบอกปืนที่คีรานไม่ได้เล็งไปที่มาร์คัส หรือพริมโรส
แต่มันกลับเล็งตรงมาที่ ‘ตัวเธอ’ พร้อมกับสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่รู้จักกัน!
ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มิดไนท์คิสมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ!
พันธะร้ายร่ายรัก: รอยจูบใต้เงาจันทร์•ตอนที่ 33
ความผิดพลาดครั้งใหญ่
ผลงานโดย มิดไนท์คิส
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (มิดไนท์คิส)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พันธะร้ายร่ายรัก: รอยจูบใต้เงาจันทร์ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!