พายุที่กำลังก่อตัว

"คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกคีราน ว่าคนอย่างฉัน... สูญเสียอะไรไปบ้างเพื่อที่จะมายืนอยู่ตรงนี้" เสียงสั่นพร่าของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ ของคีราน วอร์เรน ร่างบางยืนหันหลังให้ชายหนุ่ม ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเข้มแข็งบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่มันคือความแตกสลายที่ซึมลึกจนถึงกระดูก คีรานที่ยืนพิงขอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ไม่ได้ขยับตัว แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขายังคงจดจ้องแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ความเงียบของเขามันช่างน่าอึดอัดเสียจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลงทุกที "เธอคิดว่าความสงสารของฉันมันราคาถูกขนาดนั้นเลยหรือไง รินรดา" คีรานเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนที่ได้ยินแทบหยุดหายใจ "หรือเธอแค่ต้องการจะบอกว่า... ที่ผ่านมาทั้งหมด มันคือละครฉากหนึ่งที่เธอแสดงได้แนบเนียนจนฉันเกือบจะเชื่อว่าเธอรักฉันจริงๆ" รินรดาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่รอยยิ้มสมเพชตัวเองที่มุมปากของเธอมันกรีดลึกเข้าไปในใจของมาเฟียหนุ่มยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ "ถ้าความรักของฉันมันคือละคร... แล้วสิ่งที่คีราน วอร์เรน ทำกับครอบครัวของฉันล่ะคะ? มันเรียกว่าอะไร? ความเมตตาเหรอ? หรือแค่เกมกระดานที่สนุกบนความตายของคนอื่น!" เธอเดินผ่านเขาไปโดยไม่หันกลับมามอง มือเรียวผลักบานประตูออกไป ทิ้งให้คีรานยืนนิ่งอยู่กับความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมานานหลายปี ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูอีกฟากหนึ่งของเมือง มาร์คัสนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เบื้องหน้าของเขามีเอกสารแฟ้มหนึ่งวางอยู่ มันคือไม้ตายที่เขาเฝ้ารอเวลาจะใช้มาตลอดหลายเดือน "คุณแน่ใจนะว่านี่คือของจริง?" มาร์คัสเอ่ยถามโดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง พริมโรสก้าวออกมาจากเงามืดของห้อง ใบหน้าสวยคมคายนั้นบิดเบี้ยวไปด้วยความแค้น เธอหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาข้างๆ มาร์คัส ก่อนจะวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะ ในรูปนั้นคือคีรานกำลังก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างกับหญิงสาวคนหนึ่งในมุมมืดของงานเต้นรำที่ผ่านมา "ของจริงยิ่งกว่าจริงค่ะ มาร์คัส" พริมโรสเหยียดยิ้ม "คีรานไม่ได้แค่เก็บรินรดาไว้เป็นหุ่นเชิด แต่เขากำลังเริ่มสูญเสียการควบคุม เพราะผู้หญิงคนนั้นคือจุดอ่อนเดียวที่เขามี... และถ้าเราทำให้จุดอ่อนนั้นกลายเป็นระเบิดเวลาล่ะก็ ตำแหน่งเจ้าพ่อวอร์เรนที่เขาสร้างมานาน ก็จะพังทลายลงในพริบตา" "ฉันชอบแผนของคุณนะพริมโรส" มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คืนนี้... เมื่อรินรดาเริ่มสงสัยในตัวคีรานจนถึงขีดสุด เราจะหยิบยื่น 'ความจริง' อีกด้านหนึ่งให้เธอเอง ความจริงที่จะทำให้เธอไม่มีวันหันหลังกลับไปหาผู้ชายคนนั้นได้อีกตลอดกาล" บรรยากาศในคฤหาสน์ของคีรานคืนนั้นตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ รินรดานั่งอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนที่เธอไม่เคยรู้สึกว่าเป็นบ้าน แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านโปร่ง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง เธอรู้ดีว่านั่นคือเขา... คีราน "ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอเพียงสั้นๆ "ออกมาคุยกับฉัน" "เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วค่ะ" เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "มีสิ... เพราะสิ่งที่เธอคิดว่าฉันทำ มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของเรื่องราวนี้" คีรานก้าวเข้ามาในห้อง ความกดอากาศรอบตัวเขาดูจะหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง มือหนาเอื้อมมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา ในจังหวะที่ดวงตาสองคู่ประสานกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอเหลือบมองหน้าจอและพบว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา แต่กลับมีข้อความเด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก มันเป็นรูปเอกสารลับทางการเงินที่โยงความผิดไปถึงการฆาตกรรมพ่อของเธอ... โดยมีลายเซ็นของคีรานกำกับอยู่ด้านล่างอย่างชัดเจน เธอมองรูปนั้น สลับกับใบหน้าของชายตรงหน้าที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอถอยห่างจากเขา ราวกับเพิ่งพบว่าคนที่เธอนอนร่วมเตียงด้วยคือปีศาจตัวจริง คีรานขมวดคิ้ว เขาเห็นความหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตาของเธอ ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากถาม ความเงียบของคืนนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากชั้นล่างของคฤหาสน์ แรงสั่นสะเทือนทำให้แจกันราคาแพงบนโต๊ะเครื่องแป้งตกลงมาแตกกระจาย ทหารองครักษ์ของคีรานกรูเข้ามาในห้องพร้อมอาวุธครบมือ "นายครับ! มีคนบุกเข้ามาผ่านทางประตูหลัก และดูเหมือนพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา!" คีรานหันไปมองหน้าต่างกระจกที่ร้าวไปทั้งบาน เขาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับหันมาจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบและคาดเดาไม่ได้ก่อนจะคว้าแขนเธอไว้แน่น "อยู่หลังฉัน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามปล่อยมือฉันเด็ดขาด" เขาคำรามสั่ง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะดึงเธอเข้าสู่ที่ปลอดภัย ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทจากมุมมืดของห้องก็ถูกเล็งมาที่หัวของคีรานโดยตรง เสียงเหนี่ยวไกที่ดังแผ่วเบาพร้อมกับเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหลังม่าน ทำให้คีรานชะงักกึก "เกมมันจบแล้วค่ะคีราน... และคนที่จะตัดสินชะตาคุณวันนี้ ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นความจริงที่เธอเพิ่งได้รับไป" พริมโรสยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงนั้น โดยมีลูกน้องของมาร์คัสขนาบข้าง รินรดามองปืนในมือพริมโรส สลับกับใบหน้าที่นิ่งสงบของคีรานที่เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แขนจากการปะทะครั้งแรก ความสับสนที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอสะบัดมือออกจากคีรานแล้วก้าวออกไปยืนคั่นกลางระหว่างเขากับปลายกระบอกปืนนั้น "ริน! ถอยออกมา!" คีรานตวาดลั่น แต่รินรดาเพียงแค่หันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก "ถ้าเขาจะตาย... เขาต้องตายด้วยความจริง ไม่ใช่ด้วยกระสุนของคุณ พริมโรส" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์นี้ไปกับรินรดาและคีรานนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "มิดไนท์คิส"