ค่ำคืนที่โหยหา

“โกหก... คุณโกหกฉัน!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานเกินกว่าจะสะกดกั้น เธอถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบภายในคฤหาสน์หรู ใจกลางความมืดมิดที่โอบล้อมพวกเขาไว้ มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางลงมา กระทบใบหน้าคมสันของคีราน วอร์เรน ที่เวลานี้ดูราวกับปีศาจผู้หิวกระหาย คีรานก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับซอกคอระหง แม้เขาจะไม่ได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่น้อย แต่รังสีอำนาจที่กดทับลงมากลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น มือหนาของเขาเอื้อมไปยันผนังไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขาเพียงลำพัง “ความจริงเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจเสมอ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำพร่าของเขาแหบแห้งลง “โดยเฉพาะความจริงที่ว่า พ่อของเธอไม่ได้ตายไปอย่างวีรบุรุษ แต่เขามีชีวิตอยู่... ในฐานะคนที่ทำลายทุกอย่างที่ฉันเคยรัก” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและร่องรอยของความโหยหาที่ยากจะแยกออก “ถ้าพ่อฉันยังมีชีวิตอยู่ ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องเป็นฉัน?” “เพราะเธอคือสิ่งเดียวที่มีค่าที่สุดที่คนอย่างเขาจะสูญเสียไปได้” คีรานก้มลงมาจนปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้มเนียน กลิ่นกายหอมอ่อนๆ แบบหญิงสาวที่ไร้เดียงสากำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือน “แต่น่าแปลก... ยิ่งฉันพยายามจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นทาสของเธอเสียเอง” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกไหว ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่เกินเลยขอบเขตกำลังหลอมละลายปราการน้ำแข็งในใจของเขาและเธอ มือหนาเลื่อนลงมาสัมผัสที่คางมน บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสที่เปี่ยมไปด้วยสเน่หา คีรานไม่ได้รอคำตอบ เขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและดุดัน ไม่ใช่จูบเพื่อสั่งสอน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการที่อัดอั้นมานานแรมเดือน รินรดาเผลอครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อลิ้นร้อนไล่ต้อนอย่างชำนาญ มือของเธอขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่นเป็นที่ยึดเหนี่ยว ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เป็นแค่เหยื่อกับผู้ล่าอีกต่อไป มันกลายเป็นไฟที่โหมกระหน่ำจากการรวบรวมเศษเสี้ยวความโหยหาที่ทั้งสองคนต่างซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ “คีราน... อย่า...” เธอกระซิบแม้ร่างกายจะทรยศความตั้งใจไปไกลเกินหยั่ง “มันสายเกินไปแล้ว รินรดา” เขาถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะ “ในเมื่อเธอเข้ามาในชีวิตของฉัน ในเมื่อรอยจูบนี้ประทับลงบนตัวเธอ... นับจากนี้ไป เธอก็คือสมบัติเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง แม้แต่พ่อของเธอเอง” เขาสอนให้เธอรู้จักความเร่าร้อนที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น รอยจูบที่หนักหน่วงเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาแต่ลึกซึ้งราวกับจะสลักชื่อเธอลงไปในวิญญาณ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง หัวใจสองดวงที่เคยเต้นเป็นจังหวะที่ต่างกัน บัดนี้กลับเต้นระรัวในจังหวะเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ทว่า... ในวินาทีที่คีรานกำลังจะถลำลึกไปกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะขาดช่วง ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน เสียงนั้นทำลายบรรยากาศจนแตกกระเจิง คีรานผละออกจากเธอทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มผู้หลงใหลกลายเป็นนักล่าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขากดหูฟังไร้สายที่ซ่อนอยู่ข้างใบหู “เกิดอะไรขึ้น?” เสียงของเขาเย็นเยียบจนรินรดาขนลุก “นายครับ... มีการบุกรุกทางทิศตะวันตก พวกมันมาพร้อมกับตราสัญลักษณ์ของตระกูลที่สาบสูญ และที่สำคัญ... มีคนหนึ่งอ้างว่าเขามีหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับ 'การตาย' ของพ่อคุณรินรดามาแลกเปลี่ยน” เสียงลูกน้องจากปลายสายทำเอาคีรานชะงัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อพ่อของเธออีกครั้ง ความสับสนตีรวนอยู่ในอก ในขณะที่คีรานหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากลิ้นชักข้างหัวเตียงก่อนจะยัดใส่มือเธอ “อยู่ในห้องนี้ ล็อกประตูให้แน่น อย่าเปิดให้ใครเด็ดขาด แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นฉันก็ตาม” เขากำลังจะก้าวออกไป แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวก่อนจะฝังจูบลงบนหน้าผากเธออย่างหนักแน่นราวกับเป็นการให้คำมั่นสัญญาบางอย่าง ก่อนจะหันหลังและหายไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในห้องกว้างเพียงลำพัง ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้งช้าๆ ไม่ใช่เสียงเคาะของคีราน และไม่ใช่เสียงของลูกน้องคนใดที่เธอเคยพบ “รินรดา... พ่อมาหาแล้ว ลูกสาวของพ่อ” เสียงแหบพร่าที่ลอดผ่านประตูเข้ามาทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ เหมือนกับว่าความตายกำลังยืนรอเธออยู่หลังบานประตูนั้นจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนของคีรานและรินรดานะคะ มิดไนท์คิส