ความโดดเดี่ยวในกรงทอง

“ถ้าคุณคิดว่าการขังฉันไว้ในกรงทองใบนี้จะทำให้ฉันเชื่องเหมือนนกในกรงล่ะก็... คุณคิดผิดถนัดค่ะ คีราน” เสียงของรินรดาสั่นพร่าด้วยความโกรธปนขมขื่น ดวงตาคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ริมหน้าต่างบานสูง เขานิ่งเงียบราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องนอนอันหรูหราจนแทบหายใจไม่ออก คีราน วอร์เรน ไม่หันกลับมา เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยอบอวลไปทั่วห้อง แต่สิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือรัศมีแห่งความเย็นชาที่เขาแผ่ออกมา “ความปลอดภัยของคุณคือสิ่งที่ผมต้องรักษา รินรดา และในสถานการณ์ที่มาร์คัสกำลังจ้องจะเล่นงานคุณ... กรงทองใบนี้คือที่เดียวที่คุณจะยังมีลมหายใจอยู่ได้” “ความปลอดภัย หรือความต้องการที่จะควบคุมกันแน่คะ?” เธอแค่นหัวเราะ รอยยิ้มสมเพชปรากฏขึ้นบนใบหน้า “คุณไม่ต่างอะไรจากมาร์คัสเลยสักนิด แค่เปลี่ยนจากอาวุธมาเป็นพันธะสัญญาที่คุณเขียนขึ้นเองฝ่ายเดียว” คีรานหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว เขาเดินตรงเข้ามาหาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับหัวเตียง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้เธอใจสั่นโดยไม่ตั้งใจ “ผมยอมให้คนทั้งโลกเกลียดผม แต่ไม่ใช่คุณ” เขาพูดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา “อย่าพยายามทำลายระยะห่างที่เราสร้างไว้เลย... เพราะถ้าคุณก้าวออกมาเกินเส้นนี้ ผมเองนั่นแหละที่จะเป็นคนกระชากคุณกลับไปในนรกด้วยกัน” รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นอาวุธ คีรานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาผละออกแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เสียงล็อกประตูจากภายนอกดัง ‘แกร๊ก’ ตอกย้ำสถานะนักโทษกิตติมศักดิ์ของเธอชัดเจนยิ่งขึ้น ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ถูกกักบริเวณ รินรดาพบว่าคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนสุสานของความรัก เธอเฝ้ามองดูสวนกุหลาบด้านล่างจากหน้าต่างผ่านกระจกใส ทุกสิ่งที่คีรานให้เธอล้วนสวยงามและทรงคุณค่า แต่มันกลับไร้ซึ่งความหมายหากปราศจากอิสระ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่กับการอ่านหนังสือและการครุ่นคิดถึงรอยร้าวในอดีตที่เชื่อมโยงครอบครัวของเธอเข้ากับตระกูลวอร์เรน จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง เสียงฝีเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นหินอ่อนหน้าห้องเปลี่ยนความเงียบสงบให้กลายเป็นความตึงเครียด ประตูถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างระหงของพริมโรสในชุดเดรสราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีถือดี “น่าสมเพชจริงๆ นะคะ” พริมโรสเหยียดยิ้ม มองสำรวจไปรอบห้องด้วยสายตาดูแคลน “ผู้หญิงที่คีรานเคยหลงใหล กลับกลายเป็นเพียงของสะสมในกรงขังไปเสียแล้ว” รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว แต่ความร้ายกาจในแววตาของพริมโรสนั้นต่างหากที่น่ากังวล “ถ้ามาเพื่อจะเยาะเย้ยฉัน คุณเสียเวลาเปล่าค่ะ เพราะไม่ว่าคุณจะพูดอะไร มันก็ไม่มีทางเปลี่ยนความจริงที่ว่า... คนที่เขาเลือกคือฉัน” พริมโรสขำออกมาเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน เธอเดินเข้าไปใกล้รินรดาจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก “เลือกงั้นเหรอ? คีรานไม่ได้เลือกคุณหรอกค่ะ เขาแค่กำลังใช้คุณเป็นตัวประกันเพื่อแก้แค้นพ่อของคุณ... และในเมื่อเกมนี้เริ่มจะน่าเบื่อ เขาถึงได้ขังคุณไว้แบบนี้ยังไงล่ะ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอสะเทือนใจเท่ากับสิ่งที่พริมโรสหยิบออกมาจากกระเป๋าถือ มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่แสดงถึงการติดต่อลับๆ ระหว่างคีรานและมาร์คัสในสถานที่ที่ไม่ควรเป็นไปได้ “ดูให้เต็มตาเสียสิคะ... นี่คือสิ่งที่เขากำลังทำในขณะที่หลอกให้คุณเชื่อใจ” รินรดารับภาพถ่ายมาด้วยมือที่สั่นเทา ในภาพนั้นคีรานกำลังยื่นเอกสารบางอย่างให้กับศัตรูตัวฉกาจของเขา ท่าทางของทั้งคู่ดูผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นการเผชิญหน้า แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะเปิดปากถามความจริง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออก ร่างสูงของคีรานปรากฏกายขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว เขามองภาพถ่ายในมือเธอแล้วปรายตามองพริมโรสด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ออกไป” เสียงของเขาสั่งเฉียบขาด พริมโรสยักไหล่แล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ห้องทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบที่หนักอึ้ง รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่คีรานกลับเดินตรงเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนชิด “อย่าเชื่อสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูด... และอย่าหาทางหนีจากผมเด็ดขาด เพราะตอนนี้คนที่จะพาคุณออกจากห้องนี้ไปได้ ไม่ใช่ผม... แต่เป็นมาร์คัสที่กำลังยืนรอคุณอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ชั้นล่าง พร้อมกับคำโกหกที่เขาเตรียมไว้จะสังหารคุณ!” เขากดเสียงต่ำจนสั่นเครือ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงโกลาหลที่ดังขึ้นจากด้านนอกคฤหาสน์ เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่เธอจะตั้งตัวติด คีรานกระชากเธอให้หมอบลงกับพื้นทันทีที่กระสุนปริศนาพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามาฝังบนผนังหลังหัวเตียงที่เธอเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มิดไนท์คิส