การพิสูจน์ความจริง

กลิ่นดินปืนคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ภายในห้องนอนที่เคยหรูหรา บัดนี้เศษกระจกแตกละเอียดเกลื่อนพื้นราวกับเพชรที่ไร้ค่า คีรานกดร่างบางของรินรดาลงกับพรมหนานุ่มจนแน่นสนิท ลมหายใจของเขาหอบถี่รดรินอยู่ข้างใบหู มือแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่นนั้นสั่นเทาเพียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่เคยเห็นมาก่อนจากปีศาจไร้หัวใจผู้นี้ "อย่าขยับ" เขาคำรามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นจัดนั้นแฝงไปด้วยความกังวลที่เขาพยายามปกปิด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การลอบโจมตีธรรมดา แต่มันคือสัญญาณเตือนของสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นในใจกลางอาณาจักรของคีราน วอร์เรน เธอเหลือบมองรอยกระสุนที่ฝังลึกบนผนัง ตรงจุดที่ศีรษะของเธอควรจะอยู่หากคีรานไม่กระชากเธอลงมาเสียก่อน ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม... และมันทำให้เธอตระหนักว่า หากเธอไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อพิสูจน์ความจริง เธอจะกลายเป็นเพียงหมากที่ถูกกำจัดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ "ปล่อยฉันค่ะ คีราน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แม้ข้างในจะหวาดกลัวจนสั่นสะท้าน "คุณต้องการให้ฉันรอดไม่ใช่หรือคะ? ถ้าอย่างนั้นก็อย่าขังฉันไว้ในกรงที่กำลังจะถล่มลงมาแบบนี้" คีรานคลายอ้อมกอดออกช้าๆ ดวงตาสีเทาเข้มของเขาดุดันและเย็นเยียบยามจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว "เธออยากจะตายมากนักหรือไง? มาร์คัสเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และเป้าหมายของมันคือเธอ รินรดา" "เพราะเขารู้ว่าฉันถือ 'อะไร' อยู่ต่างหากล่ะคะ" รินรดาผุดลุกขึ้นนั่ง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นเป็นความมุ่งมั่น "ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ที่พ่อฉันทิ้งไว้... มันไม่ใช่แค่เอกสารการเงิน แต่มันคือรายชื่อของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่ครอบครัวของคุณต้องพินาศ" คีรานนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เงาร่างของเขาดูสูงใหญ่และโดดเดี่ยวท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟที่แตกกระจาย เขาจ้องมองเธอราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะเชื่อใจสตรีที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นศัตรูดีหรือไม่ "หลักฐานนั่นมันอาจจะนำพาความตายมาให้เธอเร็วกว่าเดิม" เขาเตือน น้ำเสียงนั้นเริ่มอ่อนลง แต่ยังคงไว้ซึ่งความเย็นชา "แต่มันจะล้างมลทินให้ฉัน และทำให้คุณเห็นว่าตระกูลพัฒนาสกุลไม่ใช่ฆาตกรที่ฆ่าครอบครัวคุณ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นแต่แววตาเธอยังคงจดจ้องที่เขาอย่างไม่ลดละ "คืนนี้... ในขณะที่มาร์คัสกำลังมุ่งเป้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้เพื่อดึงความสนใจของคุณ ฉันจะไปที่ตู้เซฟลับในห้องทำงานของมาร์คัส ฉันรู้รหัสผ่านนั่น... รหัสผ่านที่เขาใช้ชื่อพ่อฉันเป็นตัวตั้งต้น" คีรานแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูแคลนแต่ก็แฝงความประหลาดใจ "เธอกล้าหาญดีนี่รินรดา แต่มาร์คัสไม่ใช่คนโง่ที่จะปล่อยให้กุญแจสำคัญเดินเข้าไปหาเขาถึงถิ่น" "เขาจะปล่อยให้ฉันเข้าไปค่ะ ถ้าหากฉันมี 'เหยื่อ' ที่ล่อใจพอ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้คีราน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอกระทบจมูกเขา เธอโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเขา "ฉันจะบอกเขาว่าฉันพร้อมจะทรยศคุณ... เพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง" คีรานคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกร้าวได้ "เธอคิดจะเล่นกับไฟงั้นเหรอ?" "ไฟที่ไหม้บ้านตัวเองจนไม่เหลืออะไรเลย... อย่างน้อยฉันก็น่าจะหาทางดับมันได้นะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดที่วิ่งพล่านอยู่ด้านนอก รินรดาอาศัยจังหวะที่คีรานกำลังใช้ความคิดคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วที่เธอซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมา แล้วกดส่งพิกัดที่ตั้งของเซฟลับไปยังอีเมลนิรนามที่เธอเตรียมไว้ล่วงหน้า ทว่า ในวินาทีที่คีรานกำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด ร่างระหงของพริมโรสปรากฏตัวขึ้นในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ดูขัดกับสถานการณ์ชุลมุน เธอถือปืนพกกระบอกเล็กไว้ในมือ ใบหน้าสวยจัดนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอิจฉาริษยา "จะไปไหนเหรอคะรินรดา?" พริมโรสเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นไปอีก "คิดจะหนีไปหาความจริงงั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะ เพราะความจริงน่ะ... พ่อของเธอต่างหากที่เป็นคนลั่นไกสังหารพ่อแม่ของคีรานด้วยมือตัวเอง!" คีรานชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาเขากลายเป็นสีแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง เขาหันไปจ้องหน้ารินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง... สายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและคำถามที่เธอยังไม่ได้ให้คำตอบ ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว เสียงไซเรนตำรวจก็ดังระงมขึ้นหน้าคฤหาสน์ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาจากเงามืดด้านหลังพริมโรส... ชายที่รินรดาไม่มีวันลืม เพราะเขาคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน! "ความจริงที่ว่า... พ่อของเธอไม่เคยตายต่างหากล่ะ รินรดา" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดและพันธะรักที่ยากจะตัดขาดนะคะ มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้กันในตอนต่อไปค่ะ