บทเรียนจากอดีต

กลิ่นอายของเอกสารกระดาษราคาแพงที่ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าธุลีลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคีราน วอร์เรน แสงไฟสีส้มสลัวจากเตาผิงสะท้อนบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มผู้เคยควบคุมเส้นทางการเงินและอาณาจักรธุรกิจสีเทาทั้งหมดของยุโรปใต้ กำลังยืนมองตรายางประจำตัวและบัญชีลับเล่มสุดท้ายที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกินทีละน้อย "คุณแน่ใจแล้วเหรอคะคีราน..." เสียงหวานของรินรดาดังแผ่วมาจากมุมห้อง ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยภาระอันหนักอึ้งด้วยความห่วงใย เธอรู้ดีว่าการตัดขาดจากโลกมืดที่สร้างชื่อและอำนาจให้เขามาตลอดชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย และมันเหมือนกับการเดินลงจากบัลลังก์ไปให้ศัตรูรุมทึ้ง คีรานไม่ตอบทันที เขารอจนกระทั่งเอกสารแผ่นสุดท้ายมอดไหม้กลายเป็นสีดำสนิท ก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาว ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายความเด็ดเดี่ยวโชยเข้าแตะจมูก รินรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาแตะลงที่ข้างแก้มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับ "โลกสีเทามันพรากครอบครัวของฉันไปรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างใน "และเกือบจะพรากเธอไปจากฉันด้วยเหมือนกัน... อดีตที่ผ่านมามันมากเกินพอแล้ว ฉันไม่อยากให้ลูกของเรา หรือแม้แต่ตัวเธอเองต้องมานั่งหวาดระแวงว่าฉันจะถูกยิงตายที่มุมถนนไหนอีกต่อไป" ดวงตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นไร้หัวใจ บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนและมุ่งมั่นอย่างที่รินรดาน้อยครั้งนักจะได้เห็น มือบางยกขึ้นทาบกับอกแกร่งสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น เธอเข้าใจดีว่าการตัดสินใจสละอำนาจมหาศาลนี้หมายถึงการแลกมาด้วยความเสี่ยงที่จะถูกหักหลัง แต่มันก็แลกมาซึ่งอิสรภาพที่พวกเขาโหยหา "ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน รินจะอยู่ตรงนี้... เคียงข้างคุณเสมอค่ะ" คำพูดที่ออกมาจากใจจริงทำให้คีรานดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก สอดยอดแขนโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้เป็นส่วนLหนึ่งของลมหายใจ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ชะล้างความหนาเหน็บในจิตใจของมาเฟียหนุ่มจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องการปกป้องผู้หญิงที่เขารักที่สุดในโลก ทว่า ความสงบสุขมักมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสมอ... เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายดังสนั่นพร้อมกับกระสุนปืนนัดหนึ่งที่พุ่งเฉียดหัวไหล่ของคีรานไปปักคาเข้ากับผนังด้านหลัง! "คีราน!" รินรดากรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด แรงกระชากจากร่างสูงทำให้เธอทรุดฮวบลงไปหลบหลังโต๊ะทำงานพร้อมกับเขา ดวงตาของคีรานแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักฆ่าและผู้นำองค์กรที่เพิ่งประกาศวางมือตื่นขึ้นอีกครั้งอย่างเต็มพิกัด เขาดึงอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองผ่านควันจางๆ ไปยังรูกระสุนที่เจาะเข้ามาจากตึกฝั่งตรงข้าม "มันมาเร็วกว่าที่คิด..." เสียงกระซิบของคีรานเย็นเยียบจนน่ากลัว "มาร์คัสคงคิดว่าฉันอ่อนแอลงสินะ ถึงได้ส่งของขวัญต้อนรับการอำลาวงการมาแบบนี้" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกลัวพยายามเกาะกุมหัวใจแต่ความโกรธแค้นและสัญชาตญาณการปกป้องครอบครัวกลับมีมากกว่า เธอรู้ดีว่ามาร์คัสไม่มีวันยอมปล่อยให้คีรานหลุดพ้นจากวังวนนี้โดยง่าย และพริมโรสก็คงเป็นหมากตัวสำคัญที่คอยป้อนข้อมูลให้ฝ่ายนั้นเคลื่อนไหว ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีรานก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คีรานเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็กระตุกเกร็งด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพถ่ายสดๆ ร้อนๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเขาร้อนฉ่าราวกับถูกไฟแผดเผา ภาพหน้าจอแสดงให้เห็นร่างของเด็กหญิงตัวน้อย... ลูกสาวที่พวกเขาเพิ่งส่งไปอยู่ในการดูแลของคนสนิทที่ไว้วางใจที่สุด บัดนี้กำลังอยู่ในเงื้อมมือของพริมโรส! "คีราน... เกิดอะไรขึ้นคะ?" รินรดารับรู้ได้ถึงความผิดปกติจากสีหน้าของสามี หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คีรานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย แต่นั่นยิ่งทำให้มันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของปีศาจ "ลูก... อยู่กับพริมโรส... และพวกมันกำลังรอให้ฉันเดินไปรับโทษทัณฑ์ด้วยตัวเอง" มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงจับมือร่วมเดินทางไปกับรินรดาและคีรานในบททดสอบสุดท้ายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ