สัมผัสที่หวั่นไหว

กลิ่นอายของบุหรี่ฮาวานาผสมกับกลิ่นกายเย็นยะเยือกของคีราน วอร์เรน ยังคงลอยวนอยู่รอบตัวรินรดา ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น ประโยคทิ้งท้ายอันแสนอำมหิตของเขายังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท *'คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอนี่แหละ... ที่จงใจจัดฉากให้เธอเป็นแพะรับบาป!'* ร่างบางสะท้านเฮือก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนตกตะลึง เธอมองใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความคับแค้นพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ "คุณ... คุณมันปีศาจ!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ "จงใจทำลายครอบครัวฉันยังไม่พอ ยังจะลากฉันมาเหยียบย่ำเล่นสนุกแบบนี้อีกเหรอ!" คีรานไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษกดดันพื้นที่รอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นดูลึกล้ำและอันตรายราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ปีศาจเหรอ?" มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "คำก็ปีศาจ สองคำก็ปีศาจ... รู้จักฉันน้อยเกินไปแล้วรินรดา ถ้าฉันอยากจะทำลายเธอจริงๆ เธอคงไม่ได้มายืนเถียงฉอดๆ อยู่ตรงนี้หรอก" "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันไปสิ!" เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ความอดทนที่มีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "จับตัวฉันมาขังไว้ที่นี่เพื่อความสะใจของคุณ มันสนุกนักหรือไง!" "สนุกไหม?" คีรานทวนคำ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าขณะก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน "ไม่รู้สิ... แต่ที่รู้คือ ปากเก่งๆ ของเธอมันน่าลงทัณฑ์ให้เข็ดหลาบเสียจริง" เขาก้าวประชิดรวดเร็วเกินกว่าที่หญิงสาวจะทันตั้งตัว รินรดาผถะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... ส้นรองเท้าคัทชูคู่เก่าของเดันสะดุดเข้ากับพรมเปอร์เซียเนื้อหนาที่พับย่นอยู่บนพื้นหินอ่อน! *“อุ๊ย!”* อุบัติเหตุเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวบางเสียการทรงตัวหงายหลังลงไปอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว รินรดาหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้น ทว่า... แรงกระชากอันทรงพลังกลับฉุดเอวบางเข้าหาอ้อมอกแกร่งเสียก่อน พรึ่บ! ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก คีรานคว้าเอวเธอไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉียด แต่ด้วยแรงเหวี่ยงและน้ำหนักที่ทาบทับ ทำให้ร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว และ... ล้มลงไปบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่พร้อมกับร่างบางที่ถูกดึงรั้งให้ลงมาทาบทับอยู่บนอกกว้างของเขาพอดี! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างขวางในทันที รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ปลายจมูกของเธอเฉียดผ่านปลายคางได้รูปของเขาไปเพียงนิดเดียว ร่างกายแนบชิดกันสนิทชนิดที่ไม่มีช่องว่าง พื้นที่ระหว่างพวกเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวชายหนุ่มโอบล้อมตัวเธอไว้ ทำให้สติที่มีเริ่มกระเจิดกระเจิง มือแกร่งของคีรานที่โอบกระชับรอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้โดยอัตโนมัติให้ความรู้สึกร้อนจัดราวกับเตาไฟ ฝ่ามือหนานั้นแนบสนิทผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนสะท้านเยือกไปทั้งแผ่นหลัง รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจใต้หน้าอกแกร่งนั้น... มันหนักแน่น รุนแรง และสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดา ดวงตาคมกราดของคีรานมองสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างชัดเจน ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชา ห่างเหิน และความเกลียดชังเมื่อครู่ ราวกับถูกหลอมละลายด้วยความร้อนรุ่มที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในความเงียบ นิ้วเรียวยาวของคีรานเผลอลูบไล้ไปตามแนวโค้งของเอวบางโดยไม่รู้ตัว สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดาสะท้านเฮือก ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับถูกไฟลน ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่เข้ามาแทนที่อย่างน่ากลัว "ปล่อย..." เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นพร่า ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน "ใครกันแน่ที่ควรเป็นฝ่ายปล่อย..." คีรานกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่สั่นระริกราวกับสะกดจิต "เธอนั่นแหละ... ที่พุ่งเข้ามาหาฉันเอง รินรดา" "ฉันไม่ได้..." คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิด ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงลมหายใจกั้น รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ สมองขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าสัมผัสที่ร้อนรุ่มและสายตาที่เว้าวอนอย่างไม่น่าเชื่อจากมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจ ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะลงบนกลีบปากของเธอเพื่อลบระยะห่างทั้งหมด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำลายมนต์สะกดนั้นลง! ก๊อกๆๆ! "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทดังทะลุบานประตูไม้สักเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะเปิดออก คีรานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดวงตาดุดันตวัดมองไปทางประตู ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "รอดตัวไปนะ... เด็กดื้อ" เขายังไม่ทันได้ขยับตัวออกห่าง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คีรานคะ! คุณต้องไปดูนี่เร็วเข้า... มีคนส่งพัสดุปริศนามาถึงคุณ... และข้างในนั้น มันคือภาพถ่ายของ..." พริมโรสชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังนอนทาบทับอยู่บนโซฟา โดยมีร่างของรินรดานอนแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างแนบเนียน! ดวงตาคู่สวยของอดีตคนรักเบิกกว้างด้วยความริษยาและแค้นเคืองจนแทบคลั่ง ขณะที่คีรานค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นช้าๆ ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม แต่มือหนาข้างหนึ่ง... ยังคงกุมมือบางของรินรดาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระแม้แต่น้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกันนะคะ - มิดไนท์คิส