เกมจ้องตา

แสงไฟสีนวลจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนกับผิวดำสนิทของแกรนด์เปียโนกลางห้องโถงใหญ่ ทว่าความหรูหราอลังการของงานกาล่าการกุศลประจำปี ณ โรงแรมแกรนด์พลาซ่า กลับไม่ได้ดึงดูดสายตาใครเลย... เมื่อคู่รักที่ตกเป็นเป้าหมายของสังคมกำลังก้าวผ่านพรมแดงเข้ามา รินรดา พัฒนกุล ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องพักรับรองพิเศษ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินสีขาวสั่นระริกเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ระทึกขวัญหน้าคฤหาสน์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตำรวจนับสิบคันบุกเข้ามาค้นคฤหาสน์ของคีราน วอร์เรนตามคำแจ้งปริศนา แต่ด้วยอิทธิพลมืดที่แผ่ขยายรากแก้วไปทั่วเมืองหลวง ชายหนุ่มกลับเดินออกมาจากกองร้อยตำรวจด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และตอนนี้... เขากำลังยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักและแววตาคู่คมที่ทอดมองเธอด้วยความหมายล้ำลึก "มือเธอสั่น รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาทั้งเย้ายวนและอันตราย—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของปะการังน้ำลึก คีรานยื่นมือหนาเข้ามาโอบรอบเอวบางของเธอไว้ แนบชิดจนเนื้อตัวแนบสนิท ปลายนิ้วแข็งแกร่งกดทับลงบนสะโพกผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม เขากำลังบังคับให้เธอสวมหน้ากากแห่งความสุขในเกมที่เขากุมความได้เปรียบทุกประตู "เพราะใครกันล่ะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองเขาผ่านกระจก แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความแข็งกร้าวที่ดื้อรั้น "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณสร้างศัตรูไว้มากจนตำรวจต้องยกโขยงไปเยี่ยมบ้าน..." "ระวังคำพูดหน่อย ภรรยาในนาม..." คีรานหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ปลายนิ้วของเขาไล่ขึ้นมาตามแนวสันหลังของเธออย่างจงใจ ทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง "จำไม่ได้หรือไง ว่าเรากำลังเล่นบทคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่รักกันปานจะกลืนกิน... ถ้าเธอทำหน้าบึ้งตั้มเจ๊งแบบนี้ นักข่าวที่จ้องอยู่หน้าประตูจะได้เขียนข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้ว่า 'เจ้าพ่อมาเฟียเตียงหักตั้งแต่ยังไม่พ้นเดือนฮันนีมูน' น่ะสิ" คำพูดเย้าแหย่ที่แฝงไว้ด้วยการคุกคามทำให้รินรดาต้องเม้มริมฝีปากแน่น เธอกัดฟันอดกลั้นความโกรธที่สุมอยู่ในอก ตำรวจกลุ่มนั้นมาตรวจค้นเพราะมีคน "จงใจ" ส่งข่าวเบาะแสเรื่องห้องลับใต้ดินของคีราน และเธอเองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ทางหนีทีไล่ในคฤหาสน์นั้น... เขากำลังสงสัยเธอ แต่เขากลับเลือกที่จะพาเธอออกงานสังคมเพื่อประกาศศักดาและใช้เธอเป็นโล่กำบังสายตาประชาชน ช่างเป็นผู้ชายที่ไร้หัวใจและเยือกเย็นเสียจริง "ฉันทำหน้าที่ของฉันดีที่สุดแล้วค่ะ" เธอสวนกลับด้วยรอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษพอกพูนความเย้ายวนตามตำราของสังคมไฮโซ "หวังว่าคุณจะทำตามสัญญา... ปล่อยน้องชายฉันไปเสียที" คีรานชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยความมืดมนที่วาบผ่านนัยน์ตา "ห่วงมันนักรึไง..." เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตรายขึ้นมาทันที "เด็กนั่นมันมีค่ามากกว่าชีวิตของเธอเองหรือไง รินรดา" "สำหรับฉัน... ครอบครัวคือทั้งหมดค่ะ" เธอยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่หลบสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย คีรานจ้องมองเธอเนิ่นนานราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่างในดวงตากู๊ดเกิร์ลคู่นั้น ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่งดงามจนน่ากลัว "ดี... งั้นเราไปแสดงละครกันเถอะ" ประตูบานคู่แกะสลักทองคำถูกผลักออก เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ พร้อมกับแสงแฟลชจากช่างภาพนับสิบที่สาดส่องเข้ามาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องโถงจัดเลี้ยง รินรดาถูกดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของคีรานโดยอัตโนมัติ มือหนาของเขาโอบกระชับเอวคอดไว้แน่น บังคับให้เธอย่างก้าวไปตามจังหวะเพลงวอลทซ์ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมา นี่คือ "เกมจ้องตา" ที่ไม่มีใครยอมใคร รินรดาต้องฝืนยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับแขกเหรื่อและกล้องถ่ายรูป ขณะที่มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังถูกบีบกระชับจากฝ่ามืออุ่นจัดของชายหนุ่ม เขาใช้ความใกล้ชิดนี้เพื่อข่มขู่เธอทางอ้อม ปลายนิ้วของเขาไล้เบาๆ บนผิวเนื้อเปลือยเปล่าบริเวณแผ่นหลัง ทำให้สมาธิของเธอเกือบหลุดลอย "ยิ้มสวยกว่านี้หน่อยสิ รินรดา สายตานั่น... มองฉันด้วยความเสน่หาให้สมกับที่เราเป็นข่าวหน้าหนึ่งหน่อย" คีรานกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับใบหูของเธอขณะหมุนตัวตามจังหวะเพลง "คุณมันปีศาจ คีราน..." เธอพึมพำตอบกลับโดยไม่ขยับริมฝีปากมากนัก รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่แววตาฉายชัดถึงความชิงชัง "หึ... ถ้าฉันเป็นปีศาจ เธอก็คือเทวดาตกสวรรค์ที่ยอมขายวิญญาณให้ฉันเองนะ จำไม่ได้หรือไง" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขา กลางวงล้อมของแขกผู้มีเกียรติ ร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงผ่าสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ พริมโรส... อดีตคู่หมั้นสาวผู้สูงศักดิ์ของคีราน ที่ไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ แววตาของเธอลุกโชนด้วยไฟริษยาและหยาดหยดความเกลียดชังเมื่อกวาดตามองมาที่รินรดา "ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณคีรานจะรสนิยมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้... เอาผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้ามาควงออกงานสังคมหน้าตาเฉย" พริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เริ่มแผ่ขยายรอบตัวแขกคนอื่นๆ ที่หยุดยืนดูความบันเทิงราคาแพง บรรยากาศในงานเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที รินรดาชะงักไปเล็กน้อย เตรียมตัวจะถอยฉากเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะ แต่คีรานกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับไม่ให้เธอขยับไปไหน คีรานไม่ได้แม้แต่จะชายตามองพริมโรส เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "ดูเหมือนว่าจะมีคนอยากเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา... เธอจะจัดการเอง หรือจะให้สามีคนนี้จัดการให้ล่ะ หืม?" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอยืดอกขึ้นอย่างสง่างาม ความหวาดกลัวเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เธองัดรอยยิ้มที่ฉาบด้วยความมั่นใจที่สุดออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพริมโรสตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณพริมโรสสนใจตำแหน่ง 'ภรรยา' ของคุณคีรานนัก... ทำไมไม่ลองถามเขาดูสล่ะคะ ว่าเขายังเก็บขยะชิ้นเก่าไว้ในสต็อกอีกหรือเปล่า" คำพูดเจ็บแสบที่พ่นออกมาจากปากผู้หญิงที่ทุกคนมองว่าอ่อนแอ ทำให้คีรานถึงกับหลุดหัวเราะพรออกมาด้วยความพึงพอใจ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่หาดูได้ยาก เขายิ่งโอบเอวเธอแน่นขึ้น ชิดใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง ทว่า ในจังหวะที่เสียงปรบมือจากแขกเริ่มดังขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดนั้นเอง พริมโรสกลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีรานแข็งค้างไปในทันที "ปากดีไปเถอะนังเด็กนี่... รู้หรือยังล่ะว่าไอ้คนที่โทรแจ้งตำรวจค้นคฤหาสน์เมื่อคืน ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหน... แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอนี่แหละ... ที่จงใจจัดฉากให้เธอเป็นแพะรับบาป!" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันค่ะ — มิดไนท์คิส*