ความลับในแฟ้มลับ

“สมบัติชิ้นสุดท้าย? มาร์คัส... นายกำลังเพ้อเจ้ออะไร ฉันไม่รู้เรื่องที่นายพูดสักนิด!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองกระบอกปืนเก็บเสียงกลับวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบยามตกอยู่ในวงล้อมของสัตว์ร้าย เธอรู้ดีว่าคำปฏิเสธไม่มีค่าพอจะหยุดนิ้วชี้ที่แตะอยู่บนไกปืนของชายตรงหน้า แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอถอยหลังไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งแผ่นหลังปะทะเข้ากับบานประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งของห้องทำงานคีราน “อย่ามาทำเป็นไขสือ รินรดา พ่อเธอไม่ได้โง่ขนาดที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ให้พวกมาเฟียหน้าโง่อย่างไอ้คีรานเสวยสุขไปวันๆ” มาร์คัสก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ของเขามันชวนให้สะอิดสะเอียน “ที่นี่ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก... ทั้งคนรับใช้ ทั้งบอดี้การ์ด ผมสั่งให้พวกมันไปจัดการกับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ประตูหน้าเรียบร้อยแล้ว” รินรดาขบกรามแน่น เธอรู้ว่าคีรานไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ เขาออกไปทำธุระสำคัญที่ตึกใหญ่ตั้งแต่เช้าตรู่ ความหวังเดียวของเธอคือการเบี่ยงเบนความสนใจ มือของเธอไขว่คว้าหาที่จับประตูด้านหลังโดยไม่ให้มาร์คัสรู้ตัว “ถ้าฉันรู้... นายคิดเหรอว่าฉันจะยังมาติดแหง็กอยู่ในกรงทองนี่?” รินรดาแค่นยิ้ม ยืดอกขึ้นรับแรงกดดัน “ฆ่าฉันตอนนี้สิ แล้วความลับที่นายอยากรู้นักหนาก็จะหายไปพร้อมกับศพของฉันตลอดกาล กล้าพอไหมล่ะ?” มาร์คัสชะงัก แววตาของเขาเปลี่ยนจากเย้ยหยันเป็นความลังเลชั่วครู่ จังหวะนั้นเอง รินรดาตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูอย่างรวดเร็วและพุ่งตัวเข้าไปข้างในก่อนจะปิดล็อคแน่นหนา เธอไม่ได้คิดจะซ่อนตัว แต่ที่นี่คือที่เดียวที่มีอาวุธพอจะต่อกรกับมันได้! ภายในห้องทำงานของคีรานเงียบสงัดราวกับป่าช้า กลิ่นไม้หอมจางๆ และความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศทำให้เธอตั้งสติได้เพียงเสี้ยววินาที รินรดากวาดสายตามองไปรอบๆ โต๊ะทำงานไม้ขนาดใหญ่ของมาเฟียหนุ่ม เธอเคยเห็นเขาเปิดลิ้นชักตรงกลางบ่อยครั้ง แต่มันถูกล็อคด้วยรหัสเสมอ *ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนเจาะทะลุบานประตูไม้จนเศษไม้กระเด็นว่อน รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วคลานไปยังโต๊ะทำงาน ทว่าความลนลานทำให้มือของเธอปัดเข้ากับกระถางต้นไม้เล็กๆ บนโต๊ะจนร่วงลงพื้นเสียงดังโครม เอกสารกองใหญ่ที่วางพาดพิงอยู่บนนั้นร่วงกราวลงมา กระดาษนับสิบแผ่นกระจายเกลื่อนพื้น “ออกมา! อย่าให้ฉันต้องพังประตูเข้าไป ไม่งั้นฉันจะเผาไอ้คฤหาสน์ห่วยๆ นี่ให้วอดไปพร้อมกับเธอ!” เสียงคำรามของมาร์คัสดังผ่านประตูเข้ามา รินรดารีบตะเกียกตะกายเก็บเอกสารเพื่อจะหาทางออกทางอื่น ทว่าสายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับหน้ากระดาษแผ่นหนึ่งที่วางแยกออกมา... มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ขาวดำที่มีรอยยับยู่ยี่ และชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารแนบทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก *‘คดีฆาตกรรมตระกูลพัฒนกุล... ผู้ต้องสงสัยหลัก: คีราน วอร์เรน’* มือของรินรดาสั่นเทาอย่างรุนแรง เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านใจความสำคัญ รายงานการสืบสวนระบุชัดเจนว่าพ่อของเธอถูกวางแผนฆ่าเพื่อฮุบที่ดินผืนสำคัญ และพยานหลักฐานทุกอย่างชี้เป้าไปที่ 'วอร์เรน กรุ๊ป' ไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจอย่างที่เธอเคยเชื่อมาตลอดตลอดเวลาที่เธออยู่ข้างกายคีราน เธอเป็นเพียงเครื่องมือที่เขานำมาไว้ใกล้ตัวเพื่อปิดปากพยานคนสุดท้ายงั้นหรือ? เสียงพังประตูเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง มาร์คัสเริ่มลงมือใช้กำลังรุนแรงขึ้น รินรดากัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่อยู่ที่หัวใจที่เคยเริ่มหวั่นไหวให้กับชายผู้นี้ เธอกวาดเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมตัวนอกด้วยความรวดเร็ว เธอไม่ได้ต้องการสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มาร์คัสตามหา แต่เธอกำลังถือ 'อาวุธ' ที่สามารถทำลายอาณาจักรของคีรานให้พินาศได้ในพริบตา ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามาจนพับติดกำแพง มาร์คัสยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม แต่ก่อนที่เขาจะได้ลั่นไก หรือพูดอะไรออกมา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นจากทางด้านหลังของมาร์คัสอย่างเงียบเชียบดั่งเงา คีราน... เขากลับมาแล้ว และในมือของเขามีปืนจ่ออยู่ที่ขมับของมาร์คัสอย่างเยือกเย็น “ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในห้องของฉัน... มาร์คัส” เสียงของคีรานต่ำพร่าทว่าทรงพลัง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอากาศดูจะเบาบางลง มาร์คัสตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว แต่สายตาของคีรานไม่ได้หยุดอยู่ที่ศัตรู เขากวาดสายตาคมกริบมาที่รินรดา ซึ่งยังคงนั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นพร้อมกับเอกสารในกระเป๋าที่ซ่อนไม่มิด “รินรดา... นั่นเธอถืออะไรอยู่ในมือน่ะ?” คำถามนั้นไม่ใช่คำถามทั่วไป แต่มันคือคำสั่งที่มาพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้เธอมองเห็น 'ความจริง' ในแววตาของเขา... ความจริงที่ว่าเขาอาจจะไม่ได้เป็นคนที่เธอควรรัก แต่เป็นคนที่ต้องตายด้วยน้ำมือของเธอ รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวกลายเป็นความเย็นชาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในตอนนั้นเองที่เสียงไซเรนรถตำรวจดังระงมขึ้นหน้าคฤหาสน์คีราน... ใครบางคนแจ้งความ และคนคนนั้นรู้ดีว่าถ้าคีรานรอดไปได้... คนที่จะต้องพินาศคือใคร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า... มิดไนท์คิส