กำแพงที่เริ่มพังทลาย

"ออกไปจากห้องของฉันซะ พริมโรส" น้ำเสียงของคีรานไม่ได้ดัง ไม่ได้ตะคอก แต่มันกลับเยียบเย็นและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับอุณหภูมิติดลบ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองผู้หญิงที่เคยยืนเคียงข้างเขาด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังร่างบอบบางของรินรดาที่นอนหายใจรดรินอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์เอาไว้มิดชิด ราวกับต้องการสร้างเกราะกำบังไม่ให้เศษสวะสังคมอย่างพริมโรสเข้ามาแปดเปื้อนอากาศหายใจของคนป่วย พริมโรสกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความริษยาและแค้นเคืองแผดเผาอยู่ในอกจนแทบคลั่ง เธอมองมือหนาของคีรานที่ยังคงกุมมือบางของรินรดาไว้ใต้ผ้าห่ม—ภาพที่เขาไม่เคยทำกับเธอ แม้ในยามที่เธอป่วยไข้จนปางตาย "คุณทำกับพริมแบบนี้เพราะผู้หญิงไร้ค่าคนนี้เนี่ยนะ คีราน? มันมีดีอะไรนักหนา!" พริมโรสแผדเสียงกรีดร้องด้วยความคับแค้น ก่อนจะถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนเข้ามาล็อกแขนแล้วลากออกไปจากห้องชุดส่วนตัวอย่างไม่ไกล่เกลี่ย เสียงโวยวายค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดินหินอ่อน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีรานถอนหายใจยาวนาน มือหนาที่เคยจับมือรินรดาค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปอังหน้าผากมน ความร้อนสะท้อนผ่านผิวปลายนิ้ว... รินรดากำลังไข้ขึ้นสูง พิษไข้เล่นงานจนริมฝีปากอิ่มแห้งผากและซีดเซียว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ร่างกายเล็กๆ นั้นสั่นเทาภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจที่เป่ารดออกมามีความร้อนผ่าวราwเปลวไฟ ปีศาจไร้หัวใจอย่างคีราน วอร์เรน ไม่เคยรู้จักคำว่า 'ความห่วงใย' ตั้งแต่วินาทีที่เขาต้องสูญเสียครอบครัวไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน โลกของเขาเหลือเพียงความแค้น อำนาจ และความเย็นชา แต่ในยามนี้ เมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นนอนพะงาบๆ ไร้ทางสู้ หัวใจด้านชาข้างซ้ายกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "ดื้อด้าน... สัญญาว่าจะอยู่ชดใช้กรรม แต่กลับมาร่างกายพังคามือฉันแบบนี้เนี่ยนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำกับความว่างเปล่า เขาไม่ได้เรียกแม่บ้านหรือบอดี้การ์ดให้เข้ามาจัดการ คีรานจัดการดึงผ้าชุบน้ำอุ่นจากห้องน้ำด้วยมือของตัวเอง บรรจงเช็ดตามกรอบหน้า ลำคอระหง และฝ่ามือเย็นเฉียบอย่างระมัดระวัง สัมผัสที่ถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วนั้นแฝงไปด้วยความนุ่มนวลอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดว่าตนเองจะมีมุมนี้ รินรดาลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ม่านตาพร่ามัวมองเห็นเงาสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือร่าง เธอนึกว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอนจากพิษไข้ "คุณ... คีราน..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่แห้งแตก "ปล่อย... ฉันไปเถอะค่ะ... ฉันไม่ไหวแล้ว..." หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระชับแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ประโยคตัดพ้อที่เจือความอ่อนแอทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ คีรานขบกรามแน่น ปฏิเสธความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ฝันไปเธอยังไม่มีสิทธิ์ตาย รินรดา" เขาเค้นเสียงดุกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในแววตา "เธอต้องอยู่ชดใช้ความผิดที่ครอบครัวเธอทำไว้จนกว่าฉันจะพอใจ ลุกขึ้นมาดื่มน้ำซะ" เขาวางมือช้อนศีรษะเล็กให้พิงกับอกแกร่งของตนเองอย่างเบามือ ประคองแก้วน้ำอุ่นจ่อริมฝีปากเธอ รินรดากลืนน้ำลงไปอย่างยากลำบาก ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวของหญิงสาวแทรกซึมเข้าสู่ประสาทสัมผัสของคีราน กลิ่นหอมที่ชวนให้จิตใจที่พายุโหมกระหน่ำมาตลอดชีวิตสงบลงได้อย่างน่าประหลาด นานเท่าไหร่แล้วนะ... ที่เขาไม่ได้กอดใครด้วยความรู้สึกอุ่นซ่านเช่นนี้? นานเท่าไหร่แล้วที่หัวใจดวงนี้ไม่ได้เต้นเพื่อสิ่งอื่นนอกจากความแค้น? แต่กำแพงที่เขาconstruedขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองกำลังถูกสั่นคลอน... รอยร้าวเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นทีละน้อย เมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดาที่ไร้เรี่ยวแรง เผลอยกขึ้นมาควชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจมน้ำแล้วคว้าสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายไว้ "อย่า... ทิ้งฉันไปไหน..." เธอละเมอเพ้อพัดด้วยพิษไข้ ใบหน้าเนียนซบลงกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไร้การป้องกัน คีรานชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อ เขาสามารถผลักเธออกไปได้ทันที แต่ทว่า... มือหนากลับยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางนั้นไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายโน้มลงต่ำจนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบชิดกับเส้นผมหอมกรุ่น เขาสูดกลิ่นกายนั้นลึกเข้าไปในทรวงอก พร้อมกับพึมพำคำสัญญาที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจ "ฉันไม่ไปไหน... หลับซะ รินรดา" ในห้องนอนที่เงียบงันและมืดสลัว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความเกลียดชังและพันธะแก้แค้น กำลังถูกหล่อหลอมด้วยความเสน่หาที่ไร้ทางหลีกหนี กำแพงน้ำแข็งที่คีรานสร้างมานับทศวรรษพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เขาพยายามซ่อนเร้น แต่มันกลับเด่นชัดยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังแผ่ซ่านทั่วห้องชุดส่วนตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและไร้มารยาทจากด้านนอก ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของลูกน้องคนสนิทพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดและแววตาตื่นตระหนก "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ระบบรักษาความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะ... และ... และมีคนส่งพัสดุกล่องนี้มาถึงคุณคีรานครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ หลอมละลายของพวกเขานะครับ... แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ! — มิดไนท์คิส