แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ คีรานไม่ได้แตะต้องกล่องพัสดุสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขานั่งนิ่งดุจรูปปั้นหิน ทอดสายตามองมันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังประเมินว่าระเบิดเวลาลูกนี้จะระเบิดออกในรูปแบบไหน "นายครับ... ลูกน้องที่เฝ้าหน้าประตูหายไปอย่างไร้ร่องรอย กล้องวงจรปิดทุกตัวถูกสั่งให้ฉายภาพวนลูปตั้งแต่ห้านาทีก่อน" เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทสั่นพร่าด้วยความตึงเครียด คีรานขยับกายเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนกับใบหน้าคมสันที่ดูดุดันราวกับเทพเจ้าแห่งความตายที่เพิ่งตื่นจากนิทรา "ออกไป" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทรงพลัง ทว่าแฝงไปด้วยแรงอัดมหาศาลที่ทำให้คนฟังไม่กล้าต่อรอง เมื่อห้องทำงานกลับสู่ความเงียบสงัด คีรานจึงคว้ามีดพกสลักลายประจำตระกูลกรีดลงบนริบบิ้นสีเลือดที่ผูกกล่องนั้นไว้ สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ระเบิดอย่างที่ทุกคนหวังไว้ แต่มันคือตุ๊กตาหมีเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยฉีกขาดตรงอกข้างซ้าย และรูปถ่ายโพลารอยด์เพียงใบเดียว... ภาพของรินรดาที่กำลังก้าวขึ้นรถแท็กซี่เมื่อเช้านี้ โดยมีจุดสีแดงเลเซอร์พาดผ่านหน้าผากของเธอ หัวใจที่เคยเยือกเย็นของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ ความหึงหวงและโทสะหลอมรวมกันจนกลายเป็นเพลิงกัลป์ ประตูห้องทำงานถูกเปิดผางออกโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยมาก่อนตัวหญิงสาว ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเยื้องกรายเข้ามาด้วยท่าทีดั่งนางพญา พริมโรสฉีกยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษขณะมองกล่องใบนั้น "การต้อนรับของขวัญชิ้นเล็กๆ ดูท่าจะทำให้คีรานเครียดไปหน่อยนะคะ" พริมโรสเดินตรงเข้าไปใกล้เขา มือเรียวสวยแตะลงบนขอบโต๊ะอย่างถือวิสาสะ คีรานไม่แม้แต่จะปรายตามอง "เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง พริมโรส... อย่าให้ฉันต้องเตือนเรื่องขอบเขตของความสัมพันธ์ของเรา" "ขอบเขต?" เธอหัวเราะเบาๆ เดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา มือวางลงบนบ่ากว้างแล้วลูบไล้อย่างเชื่องช้า "คีราน เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเรามันพังพินาศไปตั้งแต่ตอนไหน แต่ที่แน่ๆ... ผู้หญิงที่นายกำลังเฝ้าประคบประงมราวกับไข่ในหินคนนั้นน่ะ เธอไม่มีทางรอดจากเกมนี้ไปได้หรอก" พริมโรสก้มลงกระซิบข้างหูเขา เสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "รู้ไหมว่าทำไมกล่องนี้ถึงส่งมาถึงมือคุณง่ายดายนัก? เพราะมาร์คัสไม่ได้ต้องการแค่ตัวคุณ... เขาต้องการทำลายทุกอย่างที่นายรัก จนไม่เหลือแม้แต่เศษซากของหัวใจ" คีรานลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกกับผนังห้องดังปัง เขาคว้าลำคอระหงของพริมโรสไว้ในวินาทีนั้น แรงบีบที่ไม่ได้อ่อนโยนทำให้ใบหน้าสวยผิดรูปไปชั่วขณะ แต่พริมโรสกลับทำเพียงแค่ยิ้มหยัน "ฆ่าฉันสิ... แล้วดูสิว่ารินรดาจะตายก่อนฉันกี่วินาที" ขณะที่ความตึงเครียดกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู รินรดาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า มือของเธอกำชายกระโปรงแน่น สายตาที่เคยอ่อนโยนของเธอสั่นไหวเมื่อปะทะกับสายตาเย็นชาของคีรานที่มองมา "คีราน... ปล่อยเธอเถอะค่ะ" เสียงของรินรดาสั่นเครือ เธอไม่ได้ต้องการช่วยพริมโรส แต่เธอรู้ดีว่าหากคีรานลงมือที่นี่ เรื่องทุกอย่างจะกลายเป็นหลุมศพของเขาเอง พริมโรสหัวเราะร่าทันทีที่ได้รับอิสระ เธอจัดชุดให้เข้าที่แล้วหันไปเผชิญหน้ากับรินรดา ดวงตาคู่นั้นกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ "แหม... นางเอกผู้เสียสละมาถึงพอดีเลยนะ เธอคิดจริงๆ เหรอว่าความรักตื้นๆ ของเธอจะเปลี่ยนปีศาจตัวนี้ได้?" พริมโรสขยับเข้าไปใกล้รินรดาจนลมหายใจรดกัน ก่อนจะยกนิ้วขึ้นเชยคางรินรดาอย่างถือดี "จำไว้นะคะ... ของที่เก็บได้จากกองขยะ ก็มีไว้เพื่อเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์เท่านั้น ถ้าไม่อยากเห็นคนสำคัญของเธอต้องกลายเป็นพัสดุชิ้นต่อไป... ก็รีบไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่มือของคีรานจะเปื้อนเลือดจนไม่สามารถโอบกอดใครได้อีก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ คีรานยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้ปกป้อง แต่สายตาที่เขามองรินรดากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ในจังหวะที่พริมโรสกำลังจะเดินจากไป เธอก็หยุดชะงักที่ประตู แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอหนึ่งให้คีรานดู ภาพในจอคือรินรดาในห้องพักที่ถูกมาร์คัสควบคุมตัวไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัวมาก่อน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... คนที่ยืนคุมตัวรินรดาอยู่ในคลิป กลับเป็นคนที่คีรานไว้ใจที่สุด คีรานหน้าถอดสี มือของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองภาพบนหน้าจอ "เกมเริ่มแล้วคีราน... และดูเหมือนคนที่นายไว้ใจที่สุด จะเป็นคนแรกที่เปิดประตูต้อนรับยมทูตเข้าสู่บ้านของนาย" มิดไนท์คิสขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจากรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนอันตรายในครั้งนี้ครับ