คำสารภาพของคีราน

"ถ้าความจริงที่ฉันกำลังจะพูด... มันทำให้เธอเกลียดฉันจนอยากจะคว้าปืนมายิงทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ เธอยังจะเลือกที่จะฟังมันอยู่ไหม รินรดา?" เสียงของคีรานแหบพร่าและสั่นไหวอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขายืนหันหลังให้เธอ เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานดูสูงตระหง่านและโดดเดี่ยว ราวกับกษัตริย์ที่กำลังรอรับโทษทัณฑ์จากบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากซากศพ รินรดากำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น "คุณทำลายชีวิตฉันมามากพอแล้วคีราน ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเย็นชาของคุณ... มันคือสิ่งที่ฉันควรจะรู้ตั้งแต่วันแรกที่ถูกขังอยู่ในกรงทองนี่ ไม่ใช่หรือคะ?" คีรานหมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ใช่ความปรารถนาที่เร่าร้อนอย่างทุกครา แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกขังไว้ในกรงขังแห่งอดีตเนิ่นนานนับสิบปี เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ และความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ยี่สิบปีก่อน..." เขาเริ่มเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่หล่นทับใจคนฟัง "พ่อของเธอไม่ได้เป็นนักธุรกิจที่แสนดีอย่างที่สังคมเชิดชู ท่านเป็นเพียงเครื่องมือของกลุ่มอิทธิพลที่ทำลายครอบครัวของฉัน พ่อของเธอ... คุณอานนท์ พัฒนกุล คือคนเซ็นเอกสารอนุมัติโครงการก่อสร้างที่บีบบังคับให้ครอบครัวของฉันต้องจากบ้านเกิดไป และเมื่อพ่อฉันพยายามขัดขืน... พวกเขาเผาทุกอย่างทิ้ง ทั้งบ้าน ทั้งความฝัน และลมหายใจของแม่ฉัน" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก พ่อของเธอ... ชายที่ดูใจดีและเป็นที่รักของทุกคนในสายตาเธอ เป็นฆาตกรเลือดเย็นหรือ? "คุณโกหก... พ่อฉันไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น พ่อฉันเป็นคนดี!" "ความดีงั้นหรือ?" คีรานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาว "คนที่สร้างอาณาจักรบนความพินาศของคนอื่นน่ะหรือคือคนดี? รินรดา... เธอเห็นตัวเลขกำไรมหาศาลของตระกูลพัฒนกุลไหม นั่นแหละคือค่าน้ำตาของแม่ฉันที่ถูกเผาไปพร้อมกับคฤหาสน์หลังนั้น ฉันรอดมาได้ด้วยการคลานออกมาจากซากปรักหักพังพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลไฟลวก และหัวใจที่ปฏิญาณไว้ว่า... วันหนึ่ง คนที่ลอยหน้าลอยตาอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นจะต้องชดใช้" เขายื่นมือหยาบกร้านออกมาแตะแก้มเธอเบาๆ สัมผัสที่แฝงไปด้วยความอาวรณ์และเคียดแค้นในเวลาเดียวกัน "เธอคือของขวัญที่โชคชะตาหยิบยื่นให้ฉัน รินรดา เธอคือสิ่งเดียวที่ตระกูลพัฒนกุลรักมากที่สุด... และฉันก็จะทำให้เธอแตกสลายให้ดู เหมือนที่ครอบครัวฉันเคยเจอ" รินรดานิ่งงัน น้ำตาแห่งความสับสนรื้นขึ้นมาในดวงตาคู่สวย เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสิ่งใดอีกต่อไป ความรักที่เธอเผลอใจไปให้ชายตรงหน้า หรือความกตัญญูต่อคนที่ให้กำเนิด "แล้วตอนนี้ล่ะ... หลังจากที่คุณได้ทำลายชีวิตฉันไปแล้ว ความแค้นของคุณมันดับลงหรือยัง?" คีรานชะงัก สายตาที่เคยเด็ดขาดกลับวูบไหว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน "นั่นคือปัญหาที่ฉันเกลียดที่สุด... ยิ่งฉันทำร้ายเธอ ฉันกลับรู้สึกเหมือนเป็นฉันเองที่กำลังตายลงช้าๆ" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นรัวและกระแทกกระทั้นผิดวิสัย ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของมาร์คัสก็ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน "ขอโทษที่ขัดจังหวะบทสนทนาแสนหวานนะครับคีราน แต่ดูเหมือนว่าความลับที่แกพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต กำลังถูกขุดขึ้นมาใหม่ด้วยหลักฐานชิ้นนี้" มาร์คัสโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "คุณควรจะดูมันไว้นะรินรดา... เพราะคนที่ฆ่าครอบครัวของคีรานจริงๆ น่ะ ไม่ใช่พ่อของคุณหรอก แต่มันคือคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุดที่นั่งอยู่ในห้องนี้มาโดยตลอด" คีรานเปลี่ยนสีหน้าทันที ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับตัว มาร์คัสก็พึมพำประโยคหนึ่งที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุนไปชั่วขณะ "อ้อ... และผู้หญิงที่บงการเรื่องทั้งหมดให้เกิดไฟไหม้ในวันนั้น... ตอนนี้เธอกำลังยืนรอคุณอยู่หน้าคฤหาสน์ พร้อมกับตำรวจที่มาเพื่อจับกุมตัวคุณในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดคดีฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อนนะ คีราน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจของตัวละครทุกตัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิดไนท์คิส