การเริ่มต้นใหม่

"ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือตอนนี้ รอยร้าวที่เคยมีมันจะไม่มีวันประสานนะคะ คีราน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้างของคฤหาสน์วอร์เรน แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลทอดเงาทอดยาวลงบนใบหน้าคมสันของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล คีราน วอร์เรน ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายังคงกุมข้อมือเธอไว้มั่น ราวกับกลัวว่าหากเผลอคลายแรงเพียงนิด เธอจะระเหยกลายเป็นควันหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้ง "ฉันไม่เคยเชื่อเรื่องการประสานรอยร้าว ริน" คีรานเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ดวงตาสีเข้มดุจรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว "สิ่งเดียวที่ฉันเชื่อคือการสร้างสิ่งใหม่บนซากปรักหักพัง... โดยมีเธออยู่ตรงนั้น ในที่ของเธอ" รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ผ่านสมรภูมิแห่งหัวใจมาอย่างโชกโชน เธอค่อยๆ เอื้อมมืออีกข้างขึ้นไปแตะข้อมือแกร่งของเขา แผ่วเบา ทว่าหนักแน่น "ถ้าเช่นนั้น ก็อย่าให้ฉันเป็นแค่ของตกแต่งในกรงขังของคุณอีกเลยนะคะ คีราน... ความรักไม่ใช่การล่า แต่มันคือการยอมจำนนต่อกันและกันโดยไร้ซึ่งเงื่อนไข ไม่ใช่เหรอคะ?" คีรานชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ความเย่อหยิ่งในฐานะเจ้าป่าที่เคยค้ำคออยู่ถูกทำลายลงด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยค เขาค่อยๆ คลายมือออก ปล่อยให้ข้อมือเรียวได้รับอิสระ ทว่าเขากลับดึงเธเข้าไปกอดแนบอกแทน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไม้จันทร์จางๆ โอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ "ไม่มีกรงขังอีกต่อไปแล้ว ริน" เขาพึมพำกับกลุ่มผมหอมกรุ่นของเธอ "ไม่มีมาร์คัส ไม่มีพริมโรส ไม่มีอดีตที่คอยหลอกหลอน... มีเพียงเรา ในห้องนี้ ในตอนนี้" รินรดาหลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นที่เธอเคยปฏิเสธมันมาตลอด เธอรู้ดีว่าคำว่า 'ไม่มีเงื่อนไข' สำหรับคนอย่างคีราน วอร์เรน มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่ในวินาทีนี้ เธอไม่อยากจะหวาดกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อความตายยังพรากพวกเขาจากกันไม่ได้ ความรักก็น่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวพวกเขาไว้ได้เช่นกัน ทว่า ความเงียบสงัดของคฤหาสน์ยามค่ำคืนไม่ได้เป็นใจให้พวกเขาดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ทำลายความสงบที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น คีรานผละออกจากเธอทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ใคร?" เขาตะโกนถามออกไป ทว่าไร้เสียงตอบกลับ คีรานขยับตัวไปบังรินรดาไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ปกป้องอาณาเขตของตน มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะข้างโซฟาอย่างคล่องแคล่ว รินรดากำชายเสื้อสูทของเขาแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความตายที่ลอยอบอวลเข้ามาแทน "คีราน... ฉันรู้สึกไม่ดีเลย" รินรดากระซิบ "อยู่ข้างหลังฉัน" เขาตอบเสียงเข้ม สายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้บานใหญ่ที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาภายใต้แสงไฟสลัว ร่างนั้นดูสูงโปร่งและสง่างามเกินกว่าจะเป็นคนรับใช้ หรือแม้แต่มือสังหารธรรมดาๆ เมื่อบุคคลผู้นั้นก้าวพ้นเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าชัดเจน คีรานถึงกับชะงักงัน รินรดาที่แอบมองผ่านไหล่ของเขาถึงกับลมหายใจสะดุดกึก "ฉันไม่ได้มาเพื่อทวงคืนตำแหน่งภรรยาอย่างที่คุณหวังหรอกนะ คีราน" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามของพริมโรสดังขึ้น เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ "แต่ฉันมาเพื่อบอกว่า... เรื่องราวทั้งหมดที่คุณเชื่อเกี่ยวกับครอบครัวของคุณน่ะ มันคือเรื่องโกหกคำโตที่ถูกเขียนขึ้นโดย 'คนใกล้ตัว' ที่สุดของคุณต่างหาก" คีรานขมวดคิ้วแน่น "เธอหมายความว่ายังไง พริมโรส?" พริมโรสยิ้ม รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของรินรดารู้สึกเหมือนตกลงไปในเหวลึก เธอโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะกลางตัวหรู ปึกกระดาษกระจายออกมา เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ และเอกสารทางราชการที่ถูกทำลายทิ้งไปนานแล้ว "ดูให้ดีนะ คีราน... รินรดาไม่ได้เป็นแค่เหยื่ออย่างที่คุณคิดหรอก แต่พ่อของเธอต่างหาก คือคนที่อยู่เบื้องหลังการหายไปของพ่อแม่คุณในคืนนั้น!" คีรานหันไปมองรินรดาด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมาใหม่ราวกับถูกคลื่นยักษ์ซัดจนพังทลายในชั่วพริบตา รินรดาเบิกตากว้าง ส่ายหน้าปฏิเสธรัวเร็ว ทว่าความเงียบที่ตอบกลับมาของคีรานกลับน่ากลัวกว่าคำด่าทอใดๆ บนโลกใบนี้ นี่คือการเริ่มต้นใหม่ที่แสนโหดร้ายที่สุดสำหรับทั้งคู่... เพราะความลับที่ถูกเปิดเผยในวินาทีนี้ อาจหมายถึงจุดจบของพันธะรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่รักจะยังไม่ลืมความจริงที่แอบซ่อนอยู่ใต้เงาจันทร์ และมาร่วมลุ้นไปกับรินรดากันต่อในตอนหน้านะคะ