จูบแรกใต้แสงจันทร์

"เธอคิดว่าความรักของเขาที่มีให้เธอ มันมีค่ามากกว่าตัวเลขในบัญชีงั้นหรือ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของคีรานดังก้องอยู่ในห้องโถงกว้างที่เงียบงัน ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เธอยังคงทรุดตัวอยู่บนพื้นหินอ่อน ความเย็นเยียบจากผืนกระเบื้องแทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจเมื่อได้ยินความจริงที่ว่า 'คนคนนั้น' คือหมากตัวสำคัญที่ขายเธอให้กับมาร์คัส รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสั่นระริก คราบน้ำตาแห้งกรังเปื้อนอยู่บนแก้มเนียน เธอไม่ตอบโต้ แต่แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายชัดถึงความแตกสลายที่เกินเยียวยา "ฉันถาม... ทำไมไม่ตอบ?" คีรานสาวเท้าเข้ามาใกล้ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเสียงระฆังมรณะ เขาโน้มตัวลงมา มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตาเขา "ถ้ามันคือความจริง... คุณจะสะใจมากใช่ไหมคะ?" รินรดาเค้นเสียงตอบ มือเรียวสั่นเทาคว้าข้อมือหนาไว้แน่น "คุณต้องการเห็นฉันพังทลาย เพื่อที่ฉันจะได้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมสยบอยู่ใต้กรงขังของคุณ... ใช่ไหมคะ คุณคีราน?" คีรานชะงัก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไหววูบชั่วขณะ ราวกับคำถามของเธอจี้แทงลงไปในจุดที่เขาก็พยายามปฏิเสธตัวเอง ความเงียบโรยตัวลงปกคลุม จนกระทั่งเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจากภายนอกคฤหาสน์ ตามด้วยเสียงฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำซัดสาดลงมาปะทะบานหน้าต่างราวกับจะถล่มตึกทั้งหลัง สายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านกระจก เผยให้เห็นใบหน้าของคีรานที่ดูดุดันและลึกลับยิ่งกว่าเดิม "ลุกขึ้น" เขาออกคำสั่งเสียงเย็น แต่คราวนี้ไม่มีการบังคับ เขาคว้าแขนเรียวแล้วฉุดให้เธอลุกขึ้นมาประจันหน้า พายุภายนอกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนไฟในคฤหาสน์วูบดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นรอยจูบจางๆ ที่มุมปากของเขา และความเจ็บปวดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ "ปล่อยฉันเถอะค่ะ" เธอผลักอกเขา แต่เขากลับคว้าเอวบางรั้งเข้าหาตัวจนไร้ระยะห่าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นรำไปกับความกลัวและสิ่งที่มากกว่านั้น "ในเมื่อโลกของเธอพังลงไปแล้ว... รินรดา" คีรานกระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เขาเองก็ควบคุมไม่ได้ "ใครจะปกป้องเธอได้ดีไปกว่าปีศาจที่เธอหวาดกลัวนักหนา" "คุณไม่ใช่คนปกป้องฉัน..." เธอหอบหายใจถี่ "คุณคือคนที่ผลักฉันลงเหว" คีรานไม่รอให้เธอพูดจบ อารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวันจากการสืบเสาะเรื่องราวการหักหลังครั้งนี้ประทุขึ้น เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงสะอื้นนั้นอย่างดุดัน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ความหวงแหน และแรงดึงดูดมหาศาลที่ยากจะต้านทาน รินรดาเบิกตากว้าง เธอพยายามขัดขืนแต่กลับถูกวงแขนแกร่งโอบรัดแน่นจนเหมือนร่างกายจะหลอมรวมกันภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง มือหนาเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอย บังคับให้เธอแหงนหน้ารับรสจูบที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนพายุที่กำลังคลั่งอยู่ด้านนอก รินรดาเริ่มหมดแรงต้านทาน ความเจ็บช้ำจากการถูกหักหลังถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่เธอก็ไม่เข้าใจ นิ้วเรียวของเธอเผลอจิกเกร็งไปที่ไหล่กว้างของเขาอย่างลืมตัว วินาทีที่เขาสอดลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจความหวานภายใน เธอรู้สึกราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง คีรานถอนจูบออกช้าๆ แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม แววตาของเขาที่มองมานั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนเคย แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่ทำให้น่ากลัวกว่าเดิม "อย่าไปสนใจคนอื่นที่ทรยศเธออีกเลย..." คีรานกระซิบเสียงต่ำพลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่บวมช้ำของเธอ "เพราะนับจากนี้... ทุกรอยจูบ ทุกสัมผัส และทุกลมหายใจของเธอ เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แทบจะขาดใจ "ใช่... ฉันมันบ้า" คีรานตอบรับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก "บ้าพอที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางทางฉัน... แม้แต่คนในครอบครัวของเธอเอง" รินรดาสะอึกในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนที่เขาจะชิงปิดปากเธอด้วยจูบอีกครั้งที่ดูดดื่มและเอาแต่ใจกว่าเดิม ทว่าในจังหวะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสหวาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝนที่เบาลงราวกับจะหยุดรอให้ความลับบางอย่างเปิดเผยออกมา ประตูห้องโถงถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบจนแข็งค้าง "พี่คีรานคะ... พริมเห็นทุกอย่างแล้วนะ" คีรานผละออกจากรินรดาช้าๆ ดวงตาคู่คมตวัดมองไปยังร่างระหงที่ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ตรงประตู และในวินาทีที่แสงฟ้าแลบส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง รินรดาก็เห็นรอยยิ้มที่ดูอสรพิษของพริมโรส พร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอรู้ว่าเกมการเมืองนี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้ "และหนูคิดว่า... พี่คงไม่อยากให้ 'ของเล่น' ชิ้นนี้รู้ความลับเรื่องงานศพเมื่อสิบปีก่อนหรอกใช่ไหมคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับมิดไนท์คิสมาถึงตอนนี้ด้วยใจระทึกนะคะ