รอยร้าวครั้งใหญ่

“เอกสารพวกนี้... มันหมายความว่ายังไงคะคีราน?” รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างขณะวางแฟ้มสีเข้มลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงของเธอแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยของคีราน วอร์เรน เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู วางปากกามูลค่ามหาศาลลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก คีรานไม่ตอบในทันที เขาทำเพียงแค่มองนิ่งๆ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่แสนเย็นชานั่นปรากฏขึ้นจางๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้ง “ผมคิดว่าคุณฉลาดพอที่จะอ่านข้อความในนั้นออก รินรดา... หรือว่าการที่ผมตามใจคุณมากเกินไปในช่วงนี้ ทำให้คุณลืมสถานะของตัวเองไปเสียสนิท?” “สถานะงั้นเหรอคะ?” รินรดาทวนคำ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ “ที่ผ่านมา... ที่คุณทำดีกับฉัน ที่คุณดึงฉันเข้ามาในโลกของคุณ ที่คุณบอกว่าต้องการปกป้องฉัน... ทั้งหมดนี้มันก็แค่แผนการที่จะใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อเพื่อทำลายมาร์คัสใช่ไหมคะ? คุณรู้ว่าเขาสนใจในตัวฉัน คุณเลยส่งฉันไปให้เขาติดกับ เพื่อที่คุณจะได้เข้ายึดหุ้นบริษัทของเขาได้โดยง่าย!” คีรานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันมหาศาลจากร่างกายกำยำของเขาก้าวเข้ามาหาเธออย่างคุกคาม เขาใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขาตรงๆ “โลกธุรกิจไม่มีคำว่าบริสุทธิ์ใจ รินรดา คุณก็รู้ดีตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วไม่ใช่หรือไง?” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับใบหน้าของเธอ “มาร์คัสเป็นศัตรูของผม และคุณ... คืออาวุธที่ดีที่สุดที่ผมมีอยู่ในมือตอนนี้ อย่าได้หลงลำพังไปว่าความรู้สึกชั่ววูบของผมจะทำให้คุณหลุดพ้นจากความเป็นจริงที่ว่า คุณเป็นได้แค่ ‘เครื่องมือ’ ของผมเท่านั้น” คำพูดของเขาเฉือนลึกลงไปในใจ ราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้โกรธที่เขาเป็นมาเฟียใจดำ แต่เธอเจ็บปวดที่เผลอใจไปเชื่อว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้นยังมีหัวใจของมนุษย์อยู่บ้าง “ถ้าอย่างนั้น... พริมโรสก็คงเป็นหมากตัวสำคัญอีกตัวที่คุณวางไว้เหมือนกันสินะคะ” เธอเค้นเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา “ขอบคุณที่เตือนสติค่ะคีราน ต่อไปนี้ฉันจะจำใส่ใจไว้ว่าตัวเองเป็นแค่อะไร... เป็นแค่ ‘เศษซาก’ ที่คุณใช้แล้วทิ้ง” เธอสะบัดหน้าหนีจากมือหนา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำอธิบาย ทิ้งให้คีรานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเข้มดุดันของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม รินรดาวิ่งออกมาจนถึงสวนหลังบ้าน แสงจันทร์คืนนี้สาดส่องลงมาดูหม่นหมอง เธอรู้สึกเหมือนคนหลงทางในกรงทองที่ไม่มีวันได้ออกไปสู่โลกภายนอก ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้สูง มาร์คัสยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และมีชัย “คุณควรจะรู้ตั้งแต่วันแรกแล้วว่า ‘สัตว์ร้าย’ ไม่มีวันเชื่องกับใครหรอกรินรดา” มาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แฝงความร้ายกาจ “คีรานไม่ได้แค่ใช้คุณทำลายผม แต่มันกำลังจะส่งคุณไปเป็นเครื่องสังเวยให้แก่แผนการขั้นสุดท้ายของมัน หากคุณอยากรอดจากวงจรนี้... ผมมีข้อเสนอที่จะทำให้คุณเป็นอิสระตลอดกาล” รินรดาเบิกตากว้าง หันไปมองมาร์คัสอย่างไม่ไว้ใจ “ฉันไม่มีทางเชื่อคนอย่างคุณ!” “เชื่อหรือไม่นั่นไม่สำคัญ แต่สิ่งที่ผมจะบอกคุณต่อไปนี้... จะเปลี่ยนทุกอย่างที่คุณรู้จักเกี่ยวกับ ‘คีราน วอร์เรน’ ไปตลอดกาล” มาร์คัสก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว ก่อนจะกระซิบความลับบางอย่างที่ทำให้รินรดาต้องชะงักงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว “คุณรู้ไหมว่าทำไมมันถึงต้องเป็นคุณ... ไม่ใช่เพราะว่าคุณสวยหรือมีค่า แต่นั่นก็เพราะว่าพ่อของคุณ... คือคนที่ฆ่าครอบครัวของคีรานในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนยังไงล่ะ และทุกอย่างที่คีรานทำ... ไม่ใช่การปกป้อง... แต่มันคือการ ‘ล้างแค้น’ ที่ค่อยๆ กัดกินคุณให้ตายทั้งเป็น!” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอเซถอยหลัง ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังเงามืดของคฤหาสน์เบื้องหน้า โดยเฉพาะหน้าต่างห้องทำงานที่คีรานยังคงยืนนิ่งมองลงมายังเธอกับมาร์คัสด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นี่คือความจริง... หรือนี่คือกับดักครั้งใหม่ที่โหดร้ายกว่าเดิมกันแน่? --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและซับซ้อนของหัวใจในตอนนี้ด้วยกันนะคะ... มิดไนท์คิสค่ะ