คำสารภาพในความมืด

แก้วพลาสติกทรงสูงกระทบกันเสียงดังเพล้ง พร้อมกับเสียงหัวoหัวรอมันส์หยดของกลุ่มรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เบียดเสียดกันอยู่รอบโต๊ะยาวในร้านเหล้ากึ่งผับชื่อดังหน้ามหาวิทยาลัย กลิ่นแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่จางๆ และเสียงเบสกระแทกกระทั้นจนแก้วหูสั่นสะเทือน ทำให้สมองของผมที่ประมวลผลตัวเลขและสถิติมาตลอดทั้งวันเริ่มรวนเร น้ำมนต์พยายามถอยหลังหนีวงสนทนาที่เริ่มออกรสชาติส่อไปในทางคุกคามทางสายตาของรุ่นพี่ปีสี่คนหนึ่ง มือเรียวพยายามควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ ทว่าความเบียดเสียดของฝูงชนทำให้เธอกลายเป็นกวางน้อยที่หลงเข้ามาในดงหมาป่า "น้องน้ำมนต์ครับ ดื่มให้อีกแก้วน่า วันนี้ฉลองที่โปรเจกต์ผ่านไม่ใช่เหรอ" รุ่นพี่ร่างหนาคนเดิมยื่นแก้วเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับมือใหญ่ที่ทำทีท่าจะเอื้อมมาโอบไหล่บางอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด สมองสถิตของเธอกำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดตัวจากสถานการณ์นี้ด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า... เรขาคณิตรอบตัวกลับไม่เป็นใจเอาเสียเลย พรึบ! ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะแตะโดนเนื้อตัวของเธอ ร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำสนิทของใครบางคนก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาเหมือนลูกบาสเกตบอลที่ถูกส่งด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าข้อมือน้ำมนต์ไว้แน่นด้วยแรงบีบที่พอเหมาะแต่เด็ดขาด ก่อนจะกระชากเบาๆ ให้เธอหลุดออกมาจากวงล้อมอัปลักษณ์นั้นทันที "ขอโทษนะครับ... พอดีแฟนผมไม่ดื่มแอลกอฮอล์หลังเที่ยงคืน" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และทรงพลังดังขึ้นท่าเสียงเพลงอึกทึก แทนคุณก้าวมายืนขวางกั้นระหว่างเธอกับรุ่นพี่กลุ่มนั้นเต็มความสูง ไหล่กว้างแผ่รังสีความกดดันชนิดที่ทำให้คนรอบข้างต้องหันมามองเป็นตาเดียว ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีดำตวัดมองรุ่นพี่วิศวะด้วยสายตาที่พร้อมจะเปิดฉากปะทะได้ทุกเมื่อ รุ่นพี่คนนั้นชะงัก หัวเราะกลบเกลื่อน "อ้าว กัปตันทีมบาสตัวท็อปนี่เอง นึกว่าใคร... น้องเขานั่งคุยอยู่กับพวกพี่ดีๆ แท้ๆ" "คุยดีหรือคุกคาม... พี่น่าจะรู้ตัวดีนะครับ" แทนคุณสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมยิ่งกว่ามีดโกน ก่อนจะกระชับมือที่กุมข้อมือน้ำมนต์แน่นขึ้น แล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่รอฟังคำท้วงติงใดๆ อีก แรงลมยามดึกปะทะเข้ากับใบหน้าร้อนผ่าวของน้ำมนต์ทันทีที่ก้าวพ้นประตูร้านมายังลานจอดรถด้านหลังที่ค่อนข้างเงียบสงบ แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนสาดกระทบแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้า เธอพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับเบาๆ เมื่อเห็นว่าพ้นเขตอันตรายแล้ว "ปล่อยได้แล้วค่ะ... เอ๊ย ปล่อยได้แล้วครับ รุ่นพี่แทนคุณ" น้ำมนต์เผลอหลุดปากพูดเสียงแข็งตามความคุ้นเคย แต่แทนคุณกลับหยุดเดินกะทันหัน จนร่างบางเกือบพุ่งชนแผ่นหลังของเขา ร่างสูงหมุนตัวกลับมามองเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ซ่อนความห่วงใยไว้จนมิด "รู้ตัวไหมว่าทำอะไรอยู่?" แทนคุณเปิดฉากดุ น้ำเสียงของเขาต่ำพร่าและสั่นเครือนิดๆ "ไปทำอะไรในดงเสือดาวแบบนั้น... คิดว่าตัวเองเป็นตัวเลขในสมการรึไง ถึงได้คำนวณความปลอดภัยพลาดมหันต์ขนาดนั้น!" น้ำมนต์เม้มริมฝีปากแน่น ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวันทำให้ความพยศในตัวเริ่มทำงาน "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะคะ... เอ๊ย ของคุณเล่า! ฉันจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร มันก็สถิติชีวิตของฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกัปตันทีมบาสสักหน่อย" "ปากเก่ง" แทนคุณก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว จนน้ำมนต์ต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือยของลานจอดรถ พื้นที่ว่างระหว่างเขากับเธอถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ แทนคุณใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวเธอไว้ ก้มใบหน้าลงมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดันและ... ความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "นาย... ถอยไปเลยนะ" น้ำมนต์ใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขายิ่งทำให้เธอลืมวิธีหายใจ "รู้ไหมว่าตอนที่ฉันเห็นไอ้เวรนั่นมันเกือบจะแตะตัวเธอ..." แทนคุณหยุดพูดไปชั่วขณะ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงช้าๆ หน้าอกกว้างกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นชิด ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของเธอราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดเพื่อยืนยันว่าเธอยังปลอดภัย "ถ้าฉันไปช้ากว่านั้นก้าวเดียว... เธอก็คงจะ..." เขาพูดไม่ออก น้ำเสียงที่มักจะกวนประสาทและมั่นใจในตัวเองเสมอ บัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยความกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก น้ำมนต์ชะงัก ความดื้อรั้นในแววตาของเธอค่อยๆ มลายหายไปเมื่อได้เห็นประกายความห่วงใยที่รุนแรงในดวงตาของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยมีแต่กฎเกณฑ์และตัวเลข กลับถูกแรงดึงดูดบางอย่างสั่นคลอนจนแทบพังทลาย "ทำไม... ถึงต้องแคร์ฉันขนาดนี้ด้วยล่ะ" น้ำมนต์ถามเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แทนคุณเงียบไปอึดใจใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความมืดมลของลานจอดรถยามวิกาล กัปตันทีมบาสผู้ปากแข็งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ค่อยๆ หลุบตาลงต่ำ มองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "ก็เพราะ..." แทนคุณกระซิบแผ่วเบa ชิดริมฝีปากจนเธอรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงนั้น "ในสมการความน่าจะเป็นบ้าๆ ของเธอน่ะ... ฉันพยายามคำนวณหาทางออกตั้งนาน แต่สุดท้าย ผลลัพธ์มันก็มีแค่คำตอบเดียว..." น้ำมนต์กลั้นหายใจ หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ "คำตอบว่า... ฉันโคตรจะคลั่งรักเธอเลยว่ะ น้ำมนต์" คำสารภาพในความมืดถูกเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและทรงพลังที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้เคยพูดมา แทนคุณจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะรอคอยการพิพากษาจากผู้หญิงที่เป็นเจ้าของหัวใจเขาในเวลานี้ ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังแผ่ซ่านไปทั่วช่องว่างระหว่างเขากลับมีเสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายสาดวาบเข้ามาทางทางออกลานจอดรถ พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นหูของตัวชงตัวพ่อ "เฮ้ย! แทน! อยู่แถวนี้ป่ะวะ... อ้าว ชิบหาย! กูมาขัดจังหวะโปรโมทซีรีส์รักวัยรุ่นของมึงรึเปล่าเนี่ย!" เสียงของกรณ์ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน แทนคุณสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย ขณะที่น้ำมนต์หน้าแดงแจ๋ด้วยความเขארอาย รีบดันอกเขาออกแล้วมุดตัวหลบไปอีกทางทันที แทนคุณหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่เดินยิ้มกรร้มเข้ามาด้วยความหมั่นไส้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากไล่กรณ์ให้พ้นทาง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากมุมมืดอีกด้านของลานจอดรถ—เงาร่างที่ทำให้รอยยิ้มและแววตาของกัปตันทีมบาสต้องแข็งค้างในทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ!