เช้าวันใหม่กับความเงียบ

“ทฤษฎีความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... มีค่าเป็นศูนย์ครับ” เสียงของแทนคุณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของคณะ นี่ไม่ใช่คำทักทาย แต่มันคือการประกาศสงครามกับความทรงจำที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวของเขาและน้ำมนต์ น้ำมนต์ชะงักปลายปากกาที่กำลังจดตัวเลขสถิติลงบนสมุด เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกลบเสียงแอร์ในห้อง เธอเงยหน้าขึ้นมองกัปตันทีมบาสเกตบอลที่นั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูมั่นใจบัดนี้กลับดูแข็งทื่อ เหมือนรูปปั้นที่มีชีวิตเพียงแค่ดวงตาที่หลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาเธอตรงๆ “ฉันเห็นด้วย” เธอตอบกลับสั้นๆ พยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “เพราะถ้ามันมีโอกาสเกิดขึ้นจริง ตามหลักสถิติแล้ว... เราควรจะลืมมันไปตั้งแต่นาทีที่ก้าวขาออกจากร้านเหล้าแล้วครับ” “ดีครับ” แทนคุณกระแอมในลำคอเบาๆ เขาแกล้งก้มลงมองตำราเล่มหนาตรงหน้า ทั้งที่ในความเป็นจริงเขาไม่ได้อ่านอะไรเลยสักตัวอักษร “เพราะผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องนอกเหนือตำราเรียนเท่าไหร่” บรรยากาศในห้องติวที่เคยเต็มไปด้วยการถกเถียงเรื่องโจทย์ยากๆ กลายเป็นสนามรบของความอึดอัด กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อช็อปของแทนคุณที่คุ้นเคย บัดนี้กลับดูเหมือนอาวุธที่คอยทิ่มแทงความรู้สึกของคนทั้งคู่ เหตุการณ์เมื่อคืน—จังหวะที่หัวใจเต้นจังหวะเดียวกัน ความใกล้ชิดที่เกือบจะเกินเลย—มันฉายชัดอยู่ในหัวราวกับภาพยนตร์ความละเอียดสูง แทนคุณวางปากกาลง เสียงกระทบของมันกับโต๊ะไม้ดังสนั่นในความรู้สึกของน้ำมนต์ เขาตัดสินใจเงยหน้าขึ้น จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว ความซึนเดเระที่เคยสร้างเป็นเกราะกำบังเริ่มแตกร้าว “คุณเปลี่ยนไปนะน้ำมนต์” เขาพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “ปกติคุณต้องเถียงผมกลับเรื่องสถิติ... แต่ตอนนี้คุณเงียบ ผมไม่ชอบความเงียบแบบนี้” น้ำมนต์กัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังใช้สมองประมวลผลอย่างหนัก “ฉันแค่กำลังคำนวณว่า การที่คนเราแกล้งลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดไป มันจะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการทำงานในระยะยาวแค่ไหน คุณแทนคุณ” “แล้วผลลัพธ์คืออะไรล่ะ?” แทนคุณโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้ลมหายใจของเขารดที่ปลายจมูกของเธอ “ผลลัพธ์คือความผิดพลาด... และฉันไม่ชอบความผิดพลาด” แทนคุณแค่นยิ้ม ยิ้มที่ดูเศร้าและกึ่งท้าทายในเวลาเดียวกัน “บางครั้งความผิดพลาดที่ไม่ได้ตั้งใจ... ก็ให้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจกว่าตัวเลขเป๊ะๆ นะครับ” เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะสมุดของเธอ ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กรณ์' ที่เดินถือถุงขนมเข้ามาด้วยท่าทางระรื่นผิดปกติ “เฮ้ย! นี่พวกแกติวกันหรือนั่งทำสมาธิวะ? เงียบเป็นป่าช้าเลย” กรณ์ชะงักเมื่อเห็นสายตาอาฆาตจากเพื่อนสนิท “เอ่อ... ผมมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ?” น้ำมนต์รีบถอยห่างออกมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ท่าทางลนลานของเธอทำให้แทนคุณรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด เขาตวัดสายตาไปทางเพื่อนสนิท “มึงมาทำไม?” “เอ้า! ก็เอาขนมมาให้ไงกัปตัน” กรณ์วางถุงขนมลงบนโต๊ะ ก่อนจะสังเกตเห็นท่าทีที่ผิดปกติของทั้งคู่ เขาหรี่ตามองพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม “ดูท่าทางแล้ว... เมื่อคืนคงมี 'สถิติใหม่' เกิดขึ้นที่พวกมึงยังไม่ได้บันทึกสินะ?” แทนคุณขมวดคิ้ว “ไปไกลๆ เลยกรณ์ ก่อนที่ฉันจะเอาตำราสถิตินี่ฟาดหน้ามึง” กรณ์ยกมือยอมแพ้ แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากห้องไป เขาก็หยุดกึกแล้วหันมาพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้คนฟังใจหายวูบ “อ้อ... ลืมบอกไป เมื่อกี้เดินสวนกับ 'พี่ริน' ที่หน้าตึก เห็นว่าเขากำลังถือเค้กมาให้แกนะแทนคุณ... ดูท่าทางพี่เขาไม่ได้มาแค่เอาขนมมาให้เฉยๆ แต่เหมือนมีเรื่องสำคัญจะ 'เฉลย' อะไรบางอย่างด้วย เห็นบอกว่าต้องคุยให้รู้เรื่องวันนี้” สิ้นเสียงกรณ์ น้ำมนต์ชะงักไปทันที สายตาของเธอหันไปมองแทนคุณที่ดูเหมือนจะนิ่งไปถนัดตา “พี่ริน...” แทนคุณพึมพำชื่อนั้นด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุดอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคงและแผ่วเบา ร่างระหงของหญิงสาวที่น้ำมนต์คุ้นตาปรากฏขึ้นที่หน้าบานกระจกพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหนือกว่า แทนคุณหันไปมองประตู ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่เขาก็อธิบายไม่ได้ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็ตัดสินใจเอื้อมมือมากุมมือของน้ำมนต์ไว้ใต้โต๊ะแน่น บีบมันเบาๆ เป็นสัญญาณเชิงบังคับให้เธอเงียบไว้ “กัปตันครับ...” น้ำมนต์กระซิบเสียงแผ่ว “ถ้าพี่รินเดินเข้ามาเห็นแบบนี้... สถิตินี้มันคงไม่ใช่แค่ความผิดพลาดแล้วล่ะครับ แต่มันคือหายนะ” แทนคุณไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองไปที่ประตูด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว ทว่ามือที่กุมมือเธอกลับเหงื่อซึม และในวินาทีที่บานประตูกำลังจะถูกเปิดออกโดยคนที่เขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้า ความอึดอัดทั้งหมดก็พุ่งทะลุจุดเดือด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ!