สนามสตรีทบาสยามเย็น

"ถ้าคิดว่าความน่าจะเป็นที่ลูกบาสจะลงห่วงจากระยะนี้มันคือศูนย์ล่ะก็... ลองดูใหม่อีกสักตั้งไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงสะท้อนก้องของพื้นยางสังเคราะห์ภายในโรงยิมอเนกประสงค์ยามเย็น แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงที่กำลังลาลับขอบฟ้าสาดส่องลอดผ่านกระจกบานสูง ทอดเงายาวของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีดำหมายเลข 7 ให้ทาบทับลงบนร่างเล็กของคนที่นั่งกอดสมุดสถิติเล่มหนาอยู่บนอัฒจันทร์แถวหน้า น้ำมนต์เงยหน้าขึ้นจากตัวเลขยึกยือในตารางวิเคราะห์เปอร์เซ็นต์การชู้ต ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ เธอขยับแว่นสายตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะปิดสมุดเสียงดังฉับ "ทฤษฎีความน่าจะเป็นไม่ได้บอกว่าศูนย์หรอกนะแทนคุณ แต่มันบอกว่าโอกาสที่นายจะชู้ตลงติดต่อกันห้าครั้งติดจากจุดเดิม โดยที่มีสภาพจิตใจแกว่งเป็นลูกตุ้มนาฬิกาแบบนี้น่ะ... มีค่าน้อยกว่าความน่าจะเป็นที่ฉันจะสอบผ่านวิชาแคลคูลัสขั้นสูงโดยไม่ต้องแก้เสียอีก" แทนคุณหลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูผ่อนคลายลงจากความตึงเครียดสะสมตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาใช้ปลายนิ้วหมุนลูกบาสเกตบอลWilsonสีส้มสลับดำไปมาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ทีละก้าว... ทีละก้าว... จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ขั้นบันไดกั้น "ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องให้คนคำนวณสถิติลงมาพิสูจน์ด้วยตัวเองบนคอร์ทแล้วล่ะมั้งครับ" กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยปี 3 ย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่น บรรยากาศรอบตัวไม่ได้อึดอัดเหมือนในห้องประชุมชมรมวันก่อน ความเงียบสงบของโรงยิมยามเย็นช่วยชะล้างความตึงเครียดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกลิ่นกายสะอาดเจือจางกับกลิ่นยางใหม่ของลูกบาส และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ—ซึ่งน้ำมนต์ภาวนาอย่างยิ่งว่ามันคงดังแค่ในอกของเธอเอง "ฉันเป็นนักสถิติ ไม่ใช่นักกีฬา นายก็รู้" น้ำมนต์เบี่ยงสายตาหลบเรี่ยวแรงดึงดูดจากดวงคู่นั้น แกล้งทำเป็นก้มลงจัดระเบียบปากกาในกระเป๋าเสื้อ "แล้วอีกอย่าง... ที่นัดฉันมาที่นี่ ไม่ใช่บอกว่าจะเคลียร์เรื่องความเข้าใจผิดหรอกเหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นชวนมาดูนายวิ่งไล่จับลูกบอลซะงั้นล่ะ" แทนคุณถอนหายใจเบาๆ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองไปยังห่วงบาสเกตบอลที่ปลายสนาม ก่อนจะโยนลูกบาสในมือข้ามหัวไปรับด้วยมือเดียวอย่างแม่นยำ "การเคลียร์ที่ดีที่สุดสำหรับคนอย่างผม... คือการทำให้เห็นครับว่าผมไม่ได้พูดเล่น" แทนคุณหันกลับมามองเธอ น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "เรื่องวันนั้น... ผมยอมรับว่าผมหงุดหงิด หงุดหงิดที่เห็นคุณเอาแต่คำนวณความสัมพันธ์ของทุกอย่าง ยกเว้น... ความสัมพันธ์ของเราสองคน" น้ำมนต์ชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังถือปากกาแข็งค้างไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง คำพูดห้วนๆ สไตล์คนปากแข็งแต่ซึนของแทนคุณมักจะมีอานุภาพทำลายล้างความตั้งใจของเธอได้เสมอ "ใคร... ใครไปนับความสัมพันธ์กับนายกัน" เธอเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว พยายามดึงฟอร์มความเยือกเย็นของนักศึกษาสถิติปี 3 กลับมา "นายอย่ามามั่วซั่ว, แทนคุณ ข้อมูลในมือฉันมีแต่สถิติการบล็อก การรีบาวด์ และเปอร์เซ็นต์การทำแต้มของนายทั้งนั้นแหละ" "งั้นเหรอครับ?" แทนคุณก้าวขึ้นมาบนอัฒจันทร์อีกหนึ่งขั้น ระยะห่างระหว่างกันตอนนี้ใกล้เสียจนน้ำมนต์ได้กลิ่นสบู่จางๆ จากตัวเขา "แต่ทำไมในสมุดเล่มนั้น... หน้าสุดท้ายที่คุณพับมุมไว้ ถึงไม่ใช่สถิติการเล่น แต่เป็นบันทึกตารางเวลาซ้อมของผมทุกวันพุธล่ะครับ?" ฉับพลัน... โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน น้ำมนต์เบิกตากว้าง หันขวับไปมองสมุดสถิติเล่มหนาที่ถูกวางทิ้งไว้บนเบาะนั่งทันที เธอจำได้แม่นว่าเธอพับมุมกระดาษหน้านั้นไว้เพราะเผลอเหม่อคิดอะไรเพลินระหว่างรอเขาซ้อมเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นรายละเอียดปลีกย่อยขนาดนี้ "ฉัน... ฉันแค่มาร์คเวลาซ้อมไว้เผื่อต้องส่งรายงานตารางการใช้สนามให้โค้ชต่างหาก!" น้ำมนต์แก้ตัวเสียงดัง ใบเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ลามไปถึงใบหูทั้งสองข้าง "อ๋อ... โค้ชสั่งให้จดตารางซ้อมพร้อมวาดรูปหัวใจดวงเล็กๆ ไว้ที่มุมกระดาษด้วยสินะครับ?" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้เขาดูอันตรายต่อหัวใจคนมองเป็นที่สุด "เพิ่งรู้ว่าหลักสูตรสถิติศาสตร์สมัยนี้ เขาบังคับให้นักศึกษาเรียนวิชาจิตวิทยาความรักควบคู่ไปด้วย" "แทนคุณ!" น้ำมนต์ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง หมายจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินหนีความหน้าแตกครั้งใหญ่ในชีวิต แต่ทว่า... ร่างสูงของกัปตันหนุ่มกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้ทันที วงแขนแข็งแรงยกขึ้นเท้ากับพนักพิงอัฒจันทร์ทั้งสองข้าง กักตัวเธอให้อยู่ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน แสงสีส้มสุดท้ายของวันอาบไล้ไปทั่วไหล่กว้างของเขา สะท้อนประกายในดวงตาคู่คมที่มองตรงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง "โอเค... ผมยอมรับก็ได้ว่าผมแพ้" เสียงของแทนคุณอ่อนลง น้ำเสียงที่มักจะห้วนจัดและกวนประสาทในเวลาปกติ กลับเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและจริงจังจนน่าใจหาย "ผมแพ้ให้กับความน่าจะเป็นที่ว่า... ต่อให้ผมจะปากแข็งแค่ไหน แต่สุดท้ายผมก็ต้องแพ้ทางเด็กสถิติคนนี้ทุกที" น้ำมนต์หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความโกรธเคืองและความงอนงดงามตลอดหลายวันที่ผ่านมามลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกเคว้งคว้างที่ถูกโอบอุ้มไว้ด้วยความอบอุ่นจากคนตรงหน้า "นาย... พูดจริงเหรอ" เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา แทบจะกลืนหายไปกับความเงียบของโรงยิม "ผมไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องความรู้สึกครับ... น้ำมนต์" แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด ปลายจมูกแทบจะแตะกัน "โดยเฉพาะกับคนคนนี้... ผมคำนวณมาอย่างดีแล้ว ว่าโอกาสที่เราสองคนจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน... มันคือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม" หัวใจของน้ำมนต์เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองส่วนที่เคยประมวลผลด้วยตัวเลขและทฤษฎีตอนนี้รวนเรจนหมดสิ้น เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างออกไป— *เอี๊ยดดดด—!* เสียงเปิดประตูกระจกเลื่อนด้านข้างของโรงยิมดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงโวยวายคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูทิ้งทันที "เฮ้ย! กัปตัน! นายยังอยู่ข้างในนี้ปะเนี่ย? โค้ชให้มาตามไปดู... อุ๊ย! ตายห่า! กูมาขัดจังหวะอะไรพวกมึงวะเนี่ย!" เสียงของกรณ์ดังลั่นสะท้อนก้องโรงยิม ตามมาด้วยเสียงตบหน้าผากดัง *แป๊บ* ของพิมที่เดินตามเข้ามาติดๆ พร้อมกับลากตัวเพื่อนสนิทจอมปากเสียให้หันหลังกลับแทบไม่ทัน แทนคุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหัวเสียอย่างปิดไม่มิด เขากัดกรามแน่นเมื่อแผนการสารภาพรักแบบโรแมนติกถูกขัดจังหวะโดยตัวชงมือหนึ่งของทีม แต่น้ำมนต์กลับอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ มุดลอดแขนแกร่งของแทนคุณวิ่งหนีหน้าแดงแจ๋ตรงไปยังทางออกทันที โดยไม่ลืมทิ้งท้ายประโยคไว้ไล่หลัง "เรื่อง... เรื่องนี้... เอาไว้ค่อยให้ฉันคำนวณใหม่อีกรอบก็แล้วกันนะ!" แทนคุณยืนมองแผ่นหลังบางที่วิ่งหนีหายออกไปทางประตูด้วยรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลง ดวงตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มแห้งๆ อยู่กลางสนาม "มึงเตรียมตัววิ่งรอบสนามร้อยรอบพรุ่งนี้เช้าได้เลย... กรณ์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ!