รอยยิ้มที่ไม่ได้คำนวณ

"ความน่าจะเป็นที่คนเราจะตกหลุมรักคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนสมการความน่าจะเป็น... คือศูนย์ครับ" แทนคุณย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดเหงื่อจากการฝึกซ้อมอย่างหนักเคลื่อนเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นกายผสมผสานกับกลิ่นสปอร์ตโคโลญจน์จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของผม... ไม่สิ ของน้ำมนต์ต่างหากเล่า! ผมในฐานะผู้เฝ้ามองเรื่องราวนี้กำลังนั่งลุ้นจนตัวเกร็งอยู่หลังจอโน้ตบุ๊กในอัฒจันทร์ฝั่งทิศตะวันตก สนามบาสเกตบอลในร่มของมหาวิทยาลัยยามนี้เงียบสงบลงมากแล้ว เพราะเหล่านักกีฬาคนอื่นทยอยเดินออกจากสนามกันไปหมด เหลือเพียงกัปตันทีมบาสสุดซึนกับแม่สาวนักสถิติผู้ยึดมั่นในตัวเลข ที่กำลังเผชิญหน้ากันด้วยสงครามประสาทขนาดย่อม น้ำมนต์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอกำแท่งชาร์ตข้อมูลในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอกำลังคำนวณอะไรบางอย่างในหัวแน่นอน ผมเดาได้เลยว่าสมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลความเสี่ยงในการต่อปากต่อคำกับนายแทนคุณ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ สมการในหัวของเธอจะเริ่มรวนเรเสียแล้ว "คุณแทนคุณคะ... อย่ามาพูดจาไม่มีหลักการแถวนี้" น้ำมนต์พยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงกลับทรยศความนิ่งสงบนั้นอย่างสิ้นเชิง "ในทางสถิติ ไม่มีอะไรที่เป็นศูนย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ยกเว้นความน่าจะเป็นที่คุณจะเลิกกวนประสาทฉัน ซึ่งมันก็ยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี" แทนคุณหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ขยับเข้ามาใกล้จนน้ำมนต์ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความขัดแย้งในแววตา "ปากเก่งจนะแม่นักสถิติ" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนตามสไตล์ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเก๊กขรึม "ไหนบอกว่าทุกอย่างในชีวิตต้องมีสูตรคำนวณ แล้วสูตรไหนในโลกที่บอกว่า... ห้ามมองหน้าผมเกินสามวินาทีล่ะครับ" น้ำมนต์ชะงัก เปลือกตาของเธอกะพริบถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยเสมอเวลาอยู่ต่อหน้ากองเอกสารและตัวเลข ตอนนี้กลับขึ้นสีเรื่อจางๆ ที่พวงแก้ม ลามไปจนถึงใบหูขาวสะอาด บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกลดทอนอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงความเงียบงันที่มีเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ดังแข่งกัน ความตึงเครียดที่เคยมีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ยากจะปฏิเสธ นี่แหละครับคือเสน่ห์ของความรักในแบบที่ไม่มีตำราเล่มไหนเขียนไว้ มันไม่ใช่สูตรคำนวณกำไรขาดทุน ไม่ใช่กราฟพาราโบลาที่พุ่งขึ้นแล้วตกลงตามวิถีโค้ง แต่มันคือความรู้สึกที่พุ่งชนกันตรงๆ โดยไม่มีเบรก น้ำมนต์เม้มริมฝีปากแน่นขึ้นอีกนิด เธอนิ่งไปร่วมอึดใจ เหมือนกำลังชั่งใจระหว่างการวิ่งหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ กับการยอมจำนนต่อความกวนประสาทที่ทรงพลังเกินต้านทานของกัปตันทีมบาส ในวินาทีนั้นเอง... แทนคุณไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสองชั้นของเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความขี้เล่นถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นอบอุ่นเสียจนน้ำมนต์เผลอกลั้นหายใจ ไม่มีการขัดขืน ไม่มีคำพูดโต้แย้งใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากคู่นั้นอีก และแล้ว... สิ่งที่แม้แต่ตัวน้ำมนต์เองก็ไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตนี้ ก็ปรากฏขึ้น มุมปากอิ่มสวยค่อยๆ คลี่ออกทีละน้อย กลายเป็นรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการคำนวณความน่าจะเป็น รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากตารางสถิติหรือกราฟฟังก์ชันใดๆ บนโลกใบนี้ แต่มันคือรอยยิ้มที่หลุดออกมาจากความรู้สึกข้างในลึกๆ รอยยิ้มที่เธอมอบให้กับความกวนประสาทของผู้ชายตรงหน้า... เป็นครั้งแรก แทนคุณถึงกับนิ่งค้างไป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่เชื่อว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือความจริง กัปตันทีมบาสผู้ปากแข็งและเก๊กมาตลอดชีวิต เสียอาการอย่างราบคาบให้กับรอยยิ้มเพียงเสี้ยววินาทีนั้น "ยิ้มอะไรครับ..." เสียงของแทนคุณแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ความเก๊กที่มีพังทลายลงไม่เป็นท่า "คุณ... ยิ้มให้ผมเหรอ?" "ฉันไม่ได้ยิ้มให้คุณสักหน่อย..." น้ำมนต์รีบหบสายตาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แต่ร่องรอยความเขินอายที่แต้มอยู่บนแก้มกลับฟ้องชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆ "...ฉันแค่คิดสูตรคำนวณอะไรเพลินๆ ต่างหากเล่า" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" แทนคุณโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ... ถึงคุณจะปฏิเสธยังไง แต่รอยยิ้มเมื่อกี้ บันทึกไว้ในความทรงจำของผมเรียบร้อยแล้วครับ" บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งและเคลิบเคลิ้มไปมากกว่านี้ หากว่า... *ปัง!* เสียงประตูทางเข้าโรงยิมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง จนเสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วสนามบาสเกตบอล ร่างสูงโปรดปรานของกรณ์ การ์ดจ่ายตัวจี๊ดประจำทีมวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ โดยมีพิมเพื่อนสนิทสายแฟชั่นของน้ำมนต์วิ่งตามติดเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "เฮ้ย! แทน! น้ำมนต์! พวกนายสองคนยังอยู่กันใช่ไหมวะเนี่ย!" กรณ์ตะโกนเสียงดังลั่น ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนกระเจิง "ฉิบหายแล้วกัปตัน! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่บอร์ดบริหารมหาลัยแล้วโว้ย!" แทนคุณขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขายืดตัวกลับมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาพิฆาต "แกแหกปากอะไรของแกวะไอ้กรณ์ คนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม... ไม่ใช่! คนกำลังเคลียร์งานกันอยู่!" แต่น้ำมนต์กลับหน้าถอดสีทันทีที่เห็นสายตาตื่นตระหนกของพิมเพื่อนรัก เธอดึงแขนเสื้อของแทนคุณไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่พิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน "น้ำมนต์ แกแย่แล้ว..." พิมหอบหายใจจนตัวโยン "รายชื่อทีมวิเคราะห์ข้อมูลที่พวกแกส่งประกวดแข่งระดับประเทศ... ถูกยกเลิกสิทธิ์ส่งชื่อกะทันหัน!" แทนคุณและน้ำมนต์หันขวับมาสบตากันทันที ความหวานละมุนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความวุ่นวายและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้ด้วยนะครับ!